Ik zet mijn bord op tafel, laat de camera even draaien en zie hoe de vonken van het vuurwerk aan de hemel uiteenspatten. Niet dat ik ernaartoe ben gegaan dit jaar – ik bleef thuis, met een goede verbinding, precies zoals ik wilde. In de drukte wordt het signaal toch alleen maar slechter als duizenden mensen tegelijk op hetzelfde netwerk zitten. “Kijk dit eens.
Kijk al dat vlees en dat sap. Mmm, zo goed. Je moet er eerst even aan likken. ”
Ik neem een hap van de krab die ik net heb opengebroken.
Het is de eerste keer voor mij dat ik dit zo doe. Ik proef het zoute water, het is echt, het is geen nepding uit de sushi-afdeling. Ik zit hier in mijn eigen huis, in mijn eigen tempo, en ik kan gewoon met mijn vingers eten zonder me zorgen te maken over tafelmanieren. Vijfsterrenrestaurant, zeg ik tegen de camera.
Met achtergrondmuziek erbij. Ik had kaarsen willen aansteken, maar ik was ze vergeten. Jammer, maar niet erg. Ik zet de muziek wat zachter, want anders horen jullie mij kauwen.
In plaats van mijn eetgeluiden horen jullie liever de muziek. Ik heb trouwens de licentie om deze nummers te draaien, dus ik hoef niet bang te zijn voor copyright-problemen. Bij mijn muziekstreams liep ik vroeger wel eens tegen die problemen aan, maar met deze nummers zit ik goed. Een kijker stelt me een vraag over een vriend van me die altijd POV-streams doet.
“Doe je nog een baan? ” vraagt hij. “Niet op dit moment,” antwoord ik. “Ik ben op zoek.
Daarom stream ik juist op dit tijdstip. ”
Hij vraagt me hoe de samenwerking met die vriend dan werkt, omdat die nooit zijn gezicht laat zien. Maar ik leg uit dat we bijvoorbeeld samen basketbal schieten – je hoeft geen gezicht te tonen om de bal in de net te gooien. De mensen kijken naar de actie, niet naar je gezicht.
Er komt een vrouw langs die ik ken. We zeggen kort gedag. Ze moet vrijdag weer aan het werk. Ik kan laat opblijven omdat ik geen vaste baan heb, dag na dag.
Dan komt er iemand binnen die me doet denken aan een oude bekende. “Ninja, ik wacht op je,” zeg ik half gekscherend, terwijl ik verder ga met mijn eten. Ik vertel aan de kijkers dat je in British Columbia alleen mannelijke krabben mag vangen – voor de duurzaamheid. De vrouwtjes moeten zich kunnen voortplanten.
En de krab die ik hier heb, is groot genoeg, meer dan zeven inch. Je meet alleen de ene kant van het lijf, de andere kant niet. “Heb je ooit go town ramen gehad? ” vraagt iemand in de chat.
Ik moet even nadenken. “Ik heb wel ramen gegeten, maar ik weet niet wat go town is. Ik moet de Koreaanse of Chinese naam weten. ”
“Gom tong,” typt iemand anders.
Ah, nu valt het kwartje. Gom tong, de bouillon van runderbotten. Die heb ik wel eens gegeten. Als je het in het Engels zegt, heb ik geen idee waar je het over hebt, maar in het Chinees weet ik het meteen.
En bibimbap, dat is ook goed. Ik pak een ander stuk van de krab. Ik knijp, ik voel hoe het schild openbreekt. “We verspillen hier niets, ze liggen overal.
” Terwijl ik breek, voel ik mijn eczeem opspelen – ik heb net een plek opengekrabd. “Ik heb sardientjes, die helpen,” zeg ik. Ik haal een stuk luchtgedroogde zalm tevoorschijn. “Dat is de Canadese stijl, daar zijn we aan gewend.
” Een kijker noemt iets anders, arctische zalmforel? Ik weet het niet precies, maar dat maakt niet uit. Ik knabbel aan de krab, het is echt vlees, en ik laat de camera zien hoe ik alles openbreek. Geen verspilling, geen haast.
Het is gewoon een moment voor mezelf, tussen de hapjes en de muziek door. De mensen kijken mee terwijl ik eet, dat is alles. Geen drama, geen spektakel – alleen ik, mijn bord, en de wetenschap dat ik vanavond precies doe waar ik zin in heb.
