Ik had de telefoon nog in mijn hand toen de eerste stem door de stream heen kwam. “Eén ei, negenenvijftig, zegt ja, vrouwelijk. Weet je het zeker? ”
Ik keek naar het scherm en telde hardop mee.
“Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht. ”
“Oké, dit is een voorbeeld van mijn stem. ”
De chat lachte. Iemand typte: “Dus dit is jouw stem?
”
“Ja, dit is mijn stem,” zei ik. “Vrouwelijk. Zie je wel? ”
Ik zat midden in de nacht in mijn keuken in Vancouver.
Buiten was het stil, geen muggen, alleen de lantaarnpaal die licht wierp op de veranda. Ik had een verse krab op het aanrecht liggen, een grote, en ik wilde die live laten zien aan de kijkers. Sommigen zaten in Azië, anderen in Amerika. De meesten kenden dit niet.
“Voor degenen die niet uit Vancouver komen,” zei ik, terwijl ik de krab omhoog hield, “dit is wat wij BC Big Crab noemen. BC staat voor British Columbia. ”
Ik zette de krab naast het fornuis en pakte een liniaal. “En er is een regel.
Je mag alleen mannelijke krabben vangen. Geen vrouwtjes. En ze moeten groter zijn dan zes inch. ”
Ik legde de liniaal langs de schaal.
“Zeven inch. Yes. ”
Iemand in de chat vroeg: “Kun je eigenlijk koken? ”
“Ja, dat kan ik wel,” antwoordde ik.
“Dat kan ik zeker. ”
De chat bleef maar doorpraten over de stemmen. Een kijker, Matthew, had zijn tekst-naar-spraak ingesteld op de standaard Cantonese vrouwelijke stem. Elke keer als hij typte, klonk het als die stem.
Maar hij wilde een mannenstem. “Volgens mij heb ik je nog niet goed ingesteld,” zei ik. “Even kijken. ”
“Steel Matthew is goed,” typte iemand anders.
“Nee,” zei ik. “Wacht maar even. Ik ga het fixen. ”
Ik opende het menu op het streamkanaal en zocht naar de instellingen.
“Waar ben je heen? ” vroeg de chat. “Ik ben gewoon hier,” zei ik. “Even rustig aan.
”
Matthew typte: “Waar ga je heen? ”
“Waar denk je dat ik heen ga? ” antwoordde ik lachend. “Ik blijf hier.
”
De krab lag klaar op het bord. Daarnaast stond een bak met sla, geblancheerd, klaar om te serveren. De bouillon stond op het fornuis, ik had hem twee nachten geleden gemaakt en net uit de koelkast gehaald. Bovenop dreef een laag wit vet, afkomstig van het varkensvlees.
“Kijk eens,” zei ik, terwijl ik de pan omhoog hield. “Zie je al dat vet? Dat is een goed teken. Zo haal je overtollig vet eruit.
”
Ik liet de pan weer zakken en keek naar de chat. “Ik ga dit even opwarmen. Drie minuten in de magnetron. ”
Matthew typte weer: “Varkensbuik is zo lekker.
”
“Ja, varkensbuik is inderdaad heel lekker,” beaamde ik. De TTS-labels waren nog niet helemaal goed. Eén kijker, Deck 5009, had een mannenstem gekozen maar het werkte niet. “Ik ben stuk,” typte hij.
“Nu werkt het wel,” zei ik. “Je hebt nu de Engelse mannenstem. Zeg maar iets. ”
“Oh, het werkt,” typte Deck 5009.
“Hé, kijk,” zei ik. “Het werkt. ”
Daarna kwam er weer een nieuwe stem. “Hallo.
” Het klonk Frans, Canadees Frans. “Wie is dit? ” vroeg ik. “Mimi?
”
Iemand typte: “Mimi wil wel. ”
“Oké, Mimi is binnen,” zei ik. “Als je in het Frans typt, spreekt het Frans. Als je in het Cantonees typt, spreekt het Cantonees.
Dat is het mooie van deze instelling. Het spreekt meerdere talen. ”
Iemand reageerde: “Kun je een Cantonese vloek typen in het Frans? ”
“Ja,” zei ik lachend.
“Precies zo zie ik het ook. ”
De krab stoomde gerust op het bord. Ik had hem niet gekookt, gewoon netjes opgemaakt. Het vlees zat nog vol.
Ik wees naar de poten. “Kijk, dit is maar één poot. Zie je hoe groot die is? ”
De chat keek mee.
Iemand zei: “De wortels zien er heerlijk uit. ”
“Dank je,” antwoordde ik. Ik draaide me om en pakte de magnetron. “Even wachten,” zei ik.
“Even geduld. ”
De bouillon was warm. De sla lag naast het bord. De krab was klaar.
De TTS-stemmen werden één voor één ingesteld, de een na de ander. En ondertussen bleef ik praten over de krab, over Vancouver, over de regels van het vangen. “Als je ooit naar Vancouver komt,” zei ik, “bestel dan deze krab. Echt waar.
Die zit vol vlees. Veel cholesterol, maar dat zijn de zorgen voor later. ”
Ik keek naar het scherm. Er kwam weer een stem binnen.
“Hallo. ” Het was de Franse stem van Mimi. “Wie is dat nu weer? ” vroeg ik.
De chat lachte. “Oké,” zei ik, terwijl ik me omdraaide naar het aanrecht. “Ik ga deze krab nu opmaken. Iedereen klaar?
”
De chat was stil, wachtend op de volgende zin. Ik pakte het mes en hief de krab omhoog.
