Obudziłam się z potwornym wrażeniem, że tysiące rozżarzonych igieł wbija mi się w klatkę piersiową. Serce waliło jak szalone, a ja nie mogłam poruszyć nawet palcem. Byłam całkowicie sparaliżowana, uwięziona we własnym ciele, a jedyne, co działało, to moje oczy i uszy. Leżałam sztywno na szpitalnym łóżku, wpatrując się w blady sufit, a w głowie dudniła mi przerażająca świadomość: żyję.
Ale jakim cudem? Poprzedniej nocy widziałam, jak mój mąż Szymon wstrzykuje do mojej kroplówki gęsty, czarny płyn. Czułam palącą lawę rozlewającą się po żyłach, słyszałam przeraźliwy pisk kardiomonitoru, aż w końcu zapadła ciemność. Byłam pewna, że umieram.
A jednak obudziłam się. Nie rozumiałam, dlaczego jeszcze oddycham. Miesiąc temu byłam zdrowa, pełna życia, zarządzałam wielką korporacją odziedziczoną po ojcu. Wszystko zaczęło się od zwykłego mrowienia w palcach prawej dłoni.
Myślałam, że to przemęczenie. Ale drętwienie rozprzestrzeniało się, aż całkowicie straciłam władzę w ramieniu, potem w nogach, aż w końcu zamarłam. Doktor Dariusz, nasz rodzinny lekarz i przyjaciel ojca, zdiagnozował u mnie rzadką chorobę neurologiczną. Twierdził, że to ukryta wada genetyczna, która nagle się uaktywniła.
Byłam zdana na jego łaskę, na opiekę męża i mojej młodszej siostry Weroniki. Wszyscy wydawali się tak troskliwi, tak oddani. Weronika codziennie płakała przy moim łóżku, ściskając moją zimną dłoń, a Szymon nie odstępował mnie ani na krok. Tej nocy jednak ta iluzja prysła.
Widziałam jego zimne, puste oczy, patrzące na mnie jak na coś, co należy usunąć. Widziałam strzykawkę z czarnym płynem, który wstrzyknął mi do krwiobiegu. Czułam, jak umieram, słyszałam jego szept: „Twój czas dobiega końca, kochanie”. A jednak obudziłam się.
Rano do pokoju weszli doktor Dariusz i Weronika. Twarz doktora promieniowała sztucznym ciepłem, a Weronika odgrywała rozpacz, ale w ich oczach dostrzegłam coś, co mroziło mi krew w żyłach. Dariusz podał mi przez kroplówkę żółto-zielony płyn, który wywołał przerażające halucynacje. Ściany oddychały, cienie zamieniały się w potwory, a twarz lekarza wykrzywiała się w upiornym uśmiechu.
Wtedy zrozumiałam, że to oni mnie powoli zabijają, że moja choroba to wymysł, a Weronika, moja własna siostra, od dawna knuje, by przejąć firmę. „Firma ojca jest już całkowicie pod moją kontrolą” – syknęła mi do ucha, gdy zostałam z nią sama. „Szkoda, że nie dożyjesz do końca tego miesiąca, siostrzyczko”. Wyznała też, że pozbyła się Szymona, że dopilnowała, by już nigdy nie wrócił, by mnie chronił.
Mój świat legł w gruzach. Zrozumiałam, że jestem otoczona przez wilki w owczej skórze. Ale wtedy przypomniałam sobie o telefonie, który trzy tygodnie temu, gdy jeszcze podejrzewałam, że coś jest nie tak, ukryłam pod materacem. Zanim moje ciało całkowicie zamarło, poprosiłam młodą pielęgniarkę o zakup taniego smartfona.
To była moja jedyna broń. Z pomocą telefonu mogłam połączyć się z ukrytą kamerą, którą również potajemnie zainstalowałam. Musiałam go zdobyć, zanim wróci kolejna dawka trucizny. Zebrałam całą siłę woli, skupiłam się na prawym ramieniu, które wydawało się najmniej sparaliżowane.
Po długich, bolesnych minutach, czując, jak igły wbijają mi się w szpik, zdołałam poruszyć palcem. To była maleńka iskierka nadziei. Powoli, milimetr po milimetrze, sunęłam dłonią wzdłuż materaca, aż moje palce dotknęły zimnej obudowy telefonu. Udało mi się go wydobyć z ukrycia i wcisnąć pod udo.
Gdy tylko go schowałam, do pokoju weszła pielęgniarka. Zamarłam, starając się oddychać jak najlżej, by nie zdradzić, że żyję. Pielęgniarka poprawiła pościel, a ja poczułam, jak krawędź telefonu wbija mi się w skórę. Gdyby pociągnęła materiał dalej, znalazłaby urządzenie.
Ale, na szczęście, po chwili odwróciła się i wyszła, zostawiając mnie samą. Gdy tylko drzwi się zamknęły, z przerażeniem i nadzieją włączyłam telefon. Znalazłam aplikację z nagraniem z ukrytej kamery. Odtworzyłam film z poprzedniej nocy.
Na ekranie zobaczyłam doktora Dariusza i Weronikę wkradających się do mojego pokoju. Uśmiechali się do siebie konspiracyjnie. Dariusz wyciągnął fiolkę i napełnił strzykawkę. Obserwowałam, jak wstrzykuje mi płyn do kroplówki.
Weronika pochyliła się nade mną, a ja z ruchu jej warg odczytałam słowa: „To działa za wolno, doktorze. Ta kobieta musi umrzeć przed walnym zgromadzeniem akcjonariuszy. Zarząd zaczyna zadawać pytania”. Te słowa były jak obuch.
To była zdrada, nie od obcego, ale od rodzonej siostry, którą zawsze wspierałam. Poczułam, jak łzy spływają mi po policzkach. Ale wtedy zrozumiałam coś jeszcze. Czarny płyn, który wstrzyknął mi Szymon, nie był trucizną.
To była odtrutka. Wiedział o spisku, wiedział, że doktor Dariusz i Weronika mnie zabijają, i wstrzyknął mi lek, który miał mnie obudzić, przełamać paraliż. To on, mój mąż, którego oskarżałam o zdradę, był moim jedynym sprzymierzeńcem. Ryzykował wszystko, by mnie uratować.
Przeglądając kolejne nagrania, straciłam czujność. Nagle drzwi otworzyły się z hukiem. To była Weronika. Zobaczyła światło ekranu pod moją kołdrą.
Jej twarz wykrzywiła się w furii. „Ukrywasz tu coś przede mną? ” – syknęła. Złapała mnie za szczękę, wbijając paznokcie w moje policzki.
Udawałam martwą, nie drgnęłam ani o milimetr. Po chwili puściła mnie z pogardą, myśląc, że to tylko halucynacja. Wtedy zobaczyłam, że wróciła po swoją zapomnianą torebkę. Chwyciła ją i wyszła, rzucając tylko: „Dzisiejsza noc będzie twoją ostatnią nocą na tym świecie”.
Zostałam sama, przerażona i wyczerpana, ale wciąż żywa. Moja walka o przetrwanie dopiero się zaczynała. Musiałam znaleźć sposób, by powstrzymać morderców, zanim wrócą, by dokończyć swoje dzieło.
