“Ik ga deze wel eten hoor,” zeg ik, alsof ik mezelf moet overtuigen. Mijn vork zweeft boven het bord, en ik neem een hap. Het is een van die late nachten waarop ik eigenlijk allang in bed had moeten liggen, maar ik zit hier, aan de eettafel, met mijn eten en mijn gedachten. “Blijf je nog wachten op de meteorenregen?
” vraag ik door de telefoon, of eigenlijk meer in het luchtledige. Ik kijk naar buiten, naar de donkere lucht. Ik heb die fase gehad. De noorderlichten in Vancouver, de meteorenregens, al die dingen die je een keer gezien moet hebben.
“Waarom sta je daar nog? ” zeg ik tegen mezelf. “Ga naar huis. Het is al 1:15 uur ’s nachts.
”
Maar ik blijf zitten. Ik blijf eten. Ik grijp naar mijn eetstokjes, die Koreaanse, omdat die gewoon het fijnst werken. Ergens in mijn hoofd dwalen mijn gedachten af naar de plekken waar je de sterren het beste kunt zien.
Cypress Bowl, de viewpoint daar. Kitsilano, Spanish Banks. Met North Vancouver en West Vancouver als decor. Vroeger ging ik daarheen met mijn camera.
Als fotograaf moet je het moment grijpen, ook al betekent dat dat je midden in de nacht de deur uit moet. Maar dat soort dingen heb ik gedaan. Ik ben er doorheen. Nu kijk ik wel naar het nieuws en blijf ik lekker thuis.
Ik neem weer een hap. Het is goed. Verdomd goed, eigenlijk. Dit is geen avondeten meer, dit is een diner in het holst van de nacht.
De soep is warm, de smaken kloppen, en ik merk dat ik langzaam tot rust kom. Ergens in mijn hoofd speelt nog steeds het gesprek van eerder vanavond. Ik had tegen iemand gezegd dat ik geen contact heb met die andere jongens, die streamers. Ik ken ze pas sinds kort.
Ik ben niet close met ze. En juist daarom moet ik mijn mond houden. Als er iets met hen gebeurt, wil ik niet degenen zijn die erover praat. Ik denk aan Cleon, die thuis aan het streamen is.
Iemand vroeg of ik wist wat hij streamde. “Drama,” zei ik. “Hij geeft de mensen drama. ”
Maar ik heb mijn eigen content.
Ik maak mijn eigen keuzes. Ik ben niet iemand die zomaar wat doet. Er komt een herinnering naar boven. Ik zag die Koreaanse chef, Poon.
Ik zei iets in het Koreaans tegen hem, als beleefdheid. Hij reageerde niet. Ik dacht dat hij misschien Koreaans was, en ik wilde het aardig doen. Maar hij negeerde me.
Later hoorde ik dat hij de video van mij had bekeken, mijn kanaal. Hij had me beoordeeld, een review gegeven. Dat waardeerde ik, hoor. We helpen elkaar allemaal een beetje, in deze wereld.
Maar op dat moment, toen hij niet reageerde, voelde het alsof ik er niet bij hoorde. Alsof ik niet bestond. Ik schuif mijn bord een stukje van me af. De helft is op.
Ik probeer stil te zijn, om de rust te bewaren. Ik ben nog nieuw op Twitch, ook al ben ik een YouTuber. YouTube is een heel andere wereld. Daar maak je video’s, je bewerkt ze, je verdiept je in een onderwerp.
“Streamen is anders,” mompel ik tegen niemand in het bijzonder. “Geen montage. Alles is live. Echt, in real time.
”
Iemand in de chat zegt iets over messen. Steel Matthews. “Ik wil geen scherpe messen in huis,” zegt hij. “Ongelukken gebeuren zo.
”
Ik glimlach. “Het is niet scherp,” zeg ik. Maar hij gaat verder: “Ik slijp ze. ”
Dan: “Weet jij hoe je messen echt moet slijpen?
”
Een ander antwoordt: “Ja, dat doet hij. ”
Ik fronste. “Geen wonder,” zeg ik. “Ik zei dus ‘hallo’ in het Koreaans tegen hem, en hij negeerde me gewoon.
Ik dacht dat het een aardig gebaar was. Maar goed, hij heeft me wel beoordeeld, mijn kanaal. Dat vind ik fijn. We helpen elkaar.
”
Ik neem nog een hap. Even later gaat het gesprek weer over streamen. “Vroeger was het makkelijker,” zegt iemand. “Vóór de regels.
”
Ik knik. “Op YouTube verandert het algoritme steeds. Als je wilt blijven bestaan, moet je de nieuwe regels volgen. Je moet je aanpassen.
”
Iemand zegt: “Ik hou van gewoon praten, IRL. ”
“Het went niet echt,” geef ik toe. “Op YouTube maak je gewoon een video. Je gaat live op je eigen account.
Maar als je begint met streamen, krijg je geen kijkers. Je zit daar, en je praat, en niemand luistert. ”
Het is één uur ’s nachts. De meeste vrienden slapen al.
De tijdzones spelen tegen. Mensen aan de oostkust van Canada liggen allang in bed. Zelfs mensen hier in Vancouver slapen. Ik niet.
Ik kan niet slapen. Ik ben een nachtuil. Dat is wie ik ben. Ik kijk naar mijn bord.
Het is bijna leeg. De laatste hap verdwijnt in mijn mond. Iemand in de chat zegt: “Is het aan het laggen? ”
Ik knipper.
“Is mijn stream aan het laggen? ”
“Ik heb het goed,” zegt iemand anders. Ik voel mijn oog trillen. Moeheid.
Of spanning. Ik weet het niet. Ik blijf eten, stil, en laat de nacht zich om me heen vouwen.
De wereld is wakker op zijn eigen manier, en ik ben daar, in het midden, met een leeg bord en een hoofd vol gedachten die ik niet hardop uitspreek.
