“Wake up, TTS,” lees ik in de chat. Ik zit hier met mijn bord voor me, drie gerechten en een soep, klaar om eindelijk te eten. Maar eerst moet ik die stomme text-to-speech aan de praat krijgen. Het is een zeldzame avond voor mij.
Dit eten is duur. Echt duur. Daarom ben ik even live gegaan, om dit moment te delen. Drie gerechten en één soep, een typische Kantonese zomermaaltijd.
De gestoomde eieren met zoute eendeneigeel, het geraspte kipvlees met gefermenteerde groenten en wortel, en natuurlijk de kruidensoep. Alles bij elkaar, heerlijk. Het kostte me twee uur om te maken, vooral omdat de kip eerst gemarineerd en gestoomd moet worden. Niet blancheren, want dan verlies je alle smaak.
Stomen duurt langer, maar het houdt het vocht en de smaak vast. Maar goed, ik wilde dit delen, dus ik zit hier. En dan werkt de techniek niet mee. Ik hoor niets.
Geen geluid. Ik zit te prutsen met de instellingen, terwijl de chat langskomt. “Wat voor spellen speel je vandaag? ” vraagt iemand.
Ik snuif. “Ik eet gewoon,” mompel ik. “Word wakker, TTS,” zegt iemand anders. Ik klik door de menu’s.
Aan, uit, aan, uit. Niets. Ik weet dat ik dit vaker heb gebruikt, waarom werkt het nu niet? “O hija,” zegt iemand.
“Ik hoop het,” zegt een ander. Ik blijf zoeken. Dan zie ik de stemopties. Iemand wil een andere stem.
“Welke wil je? ” vraag ik aan de chat. “Engels? Zweeds?
Kantonees? ”
Er komt een reactie: WT205 wil de Kantonese meisjesstem. “Weet je het zeker? ” vraag ik.
Ik klik de stemmen af. De ene na de andere. “Dit is een voorbeeld van mijn stem,” zegt de computer steeds. “Nee,” zegt Dag 509.
“Deze dan? ”
“Dit is een voorbeeld van mijn stem. ”
“Nee. ”
Ik blijf doorklikken.
Mannelijke stem, vrouwelijke stem, weer mannelijk, weer vrouwelijk. De chat kiest maar niet. Dag 509 blijft “nee” zeggen. Intussen staat mijn eten koud te worden.
Ik heb honger. Ik wilde gewoon kort laten zien wat ik eet, want dit is een luxe. Maar in plaats daarvan zit ik hier met mijn telefoon, stemmen af te spelen voor een chat die niet kan kiezen. Ik voel de frustratie opkomen.
Ik wilde gewoon die ene maaltijd delen. Dat is alles. In plaats daarvan vecht ik met een computerstem en een bord dat steeds kouder wordt. Eindelijk, na veel gepruts, lijkt er iets te werken.
De chat begint te reageren. Iemand zegt dat de stem goed is. Ik zucht van opluchting. Misschien kan ik nu toch nog even eten voordat alles helemaal koud is.
Maar dan, net als ik denk dat ik rust heb, zie ik een nieuw bericht in de chat. Iets wat me doet stoppen met klikken. Ik kijk naar het scherm en lees het opnieuw. Mijn maag trekt samen.
Ik had alleen willen eten. Maar blijkbaar is dit niet zomaar een gezellige avond.
