Ik zat midden in de nacht aan mijn eten, met mijn headset op, starend naar mijn telefoon terwijl ik kauwde. Het was één uur ‘s nachts en ik probeerde rustig te blijven, want ik was live op Twitch. Mijn naam is Craig, en ondanks dat ik al jaren YouTube-video’s maak, voelt dit streamen nog steeds onwennig. Een van de kijkers, Steel Matthews, vroeg zich af waarom ik buiten naar een meteorenregen zou staan wachten.
“Ik zou naar huis gaan,” zei ik tegen mezelf. “Ik heb die fase al gehad. Ik heb de northern lights al gezien in Vancouver, en meteorenregens ook. Ik ben er wel klaar mee.
”
Het was een rustig gesprek, zonder echte spanning. Ik at mijn eten, genoot van de soep die verrassend goed smaakte, en probeerde wat te chatten met de paar mensen die nog wakker waren in andere tijdzones. In Vancouver sliep bijna iedereen al. Maar ik ben een nachtuil, dus ik zat daar maar.
Toen schakelde het gesprek naar iets anders. Cleon was ook aan het streamen, maar dan de “going home IRL. ” Een van de kijkers vroeg wat voor content ik eigenlijk maak. Ik legde uit dat ik een YouTuber ben, maar dat YouTube steeds zijn algoritme verandert.
“Je moet gewoon meegaan met de nieuwe regels,” zei ik. “Live streamen is anders dan video’s maken. Bij video’s kun je editen, kun je een diepe duik nemen in een onderwerp. Maar bij live streams is het meer oppervlakkig, gewoon kletsen.
”
Steel Matthews begreep het. Hij merkte op dat streamen moeilijker is omdat er geen editing is. Alles is live, in real time. En ik moest toegeven dat dat inderdaad het moeilijkste deel is.
Geen tweede kans, geen montage. Gewoon zeggen wat je denkt en hopen dat het goed valt. Toen kwam het gesprek op een andere streamer, Poon. Iemand vroeg of Poon Koreaans spreekt.
Ik zei dat ik hem in het Koreaans begroette, maar dat hij nooit antwoordde. “Ik dacht dat het een aardig gebaar was om hem in zijn eigen taal te begroeten,” zei ik. “Maar hij negeerde me gewoon. ” Het klonk niet boos, meer verward.
Ik was tenslotte nieuw in deze community en kende die mensen nog niet goed. Ik wilde geen problemen veroorzaken. “Ik ben niet close met hen. Ik ken jullie pas sinds kort.
Dus het is beter om dingen niet te benoemen, voor het geval er iets gebeurt met hen. ”
Mijn oog trilde, en ik merkte dat ik vermoeid raakte. De chat was rustig, bijna leeg. Australia was ondertussen al middag, dus daar was iemand wakker.
Maar verder was het stil. Ik nam nog een hap van mijn eten en dacht aan de video’s die ik wil maken. De content die ik op YouTube wil zetten gaat groot worden, dacht ik. Maar op dit moment zat ik hier, om één uur ‘s nachts, te eten voor een bijna lege chat, en vroeg ik me af waarom ik dit eigenlijk doe.
Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Het was laat, ik was moe, en ik had genoeg gepraat over meteor showers en Koreaanse begroetingen. Ik sloot mijn stream af met het gevoel dat ik nog steeds aan het zoeken was naar mijn plek in deze wereld.
Maar dat vertelde ik niemand.
