Het is avondeten, en ik heb iets speciaals: een enorme krab. Geen gewone krab, maar een gigantische uit British Columbia. Ik heb er lang naar uitgekeken. Dit is een zeldzame traktatie, dus ik wil het goed doen.
Ik pak geen Chinese eetstokjes, maar Koreaanse, van roestvrij staal. Die zijn makkelijker om het vlees uit de poten te peuteren. De damp slaat op mijn gezicht. Ik neem eerst een slok van de soep.
“Wow, die smaak is echt sterk. En behoorlijk heet,” zeg ik. “Ik denk dat ik het iets te lang heb opgewarmd. ”
Naast de krab staat een kom kruidenbouillon.
Die heb ik gemaakt om mijn longen en keel te kalmeren, want ik heb een verkoudheid. Het is goed spul voor zo’n avond. Ik kijk naar de krab op mijn bord. Het is een mooi beest.
Ik til hem voorzichtig op om hem beter te bekijken. “Kijk dit eens. Dit is echt goed spul, man. ”
Een krab als deze is duur, vertel ik.
Ongeveer 20 tot 25 dollar per pond, en dit exemplaar weegt al snel anderhalve pond. Dit is bijna de helft van één kant; de andere kant heb ik bewaard. Het is een luxe die je niet vaak kunt eten. Ik waarschuw mensen met een hoog cholesterolgehalte om hier voorzichtig mee te zijn.
Het is zeer voedzaam, maar het moet wel verantwoord blijven. Zelf neem ik het risico. Ik heb een verkoudheid, dus vandaag kan het. Maar je weet maar nooit.
Ik heb ook alvast de crème klaarliggen voor het geval mijn handen jeuken door het krabvlees. En ik drink daarna extra water, voor de zekerheid. De krab is koud voedsel, dus gebruik ik de typisch Kantonese bereidingswijze: een wok met gember en lente-ui. Die gember balanceert de kou van de krab.
Zo werkt het het beste. Het is een heel proces, maar het resultaat is het waard. Ik pak de roestvrijstalen eetstokjes en begin te peuteren. “Dit is het mooiste deel.
Kijk eens, dat vlees. Fingerlicking good. ”
Ik wijs naar een deel van de krab en waarschuw mijn kijkers. “Dit is het kieuwgedeelte, hè?
Dit eet je niet. Echt niet. Dat is het filter, dus dat laat je liggen. ”
Ik ga verder met het demonteren van de krab, been voor been.
Het is net een klein project. Op mijn gemak geniet ik ervan, vlees na vlees. Deze krab stond bekend om zijn omvang, een vangst die je niet elke dag ziet. In mijn hoofd weet ik hoe dit beest hier terecht is gekomen: hij kwam uit Port Townsend.
Ik vertel ook dat we volgens de wet alleen mannetjeskrabben mogen vangen. Vrouwtjes moeten gevangen worden kunnen blijven, vooral voor de duurzaamheid. Zo blijft de populatie gezond. Daarom is zo’n vangst bijzonder en mag je er extra van genieten.
Terwijl ik kauw, geef ik een beetje een taalles. Dit gerecht, deze bereiding heet in het Kantonees “gongai”: roerbakken met gember en lente-ui. Het is echt de klassieke, authentieke manier om zo’n krab klaar te maken. “Goedenavond klas, welkom bij de Kantonese les,” grap ik.
“Stoel 11, welkom. ”
Ik glimlach bij mijn eigen grap en neem een hap. Het sap loopt over mijn vingers. Ik knabbel aan het vlees en geniet van elke hap.
“Ik heb deze krab niet vaak. Het is een zeldzame kans. In plaats van hem alleen op te eten, deel ik hem graag met jullie. ”
Ik eet wat groenten tussendoor, om het wat in balans te houden.
De soep staat er nog bij, en de geur van gember en lente-ui vult de keuken. “Dit is niet iets wat je elke dag doet,” zeg ik tegen de camera. “Dus als je het hebt, moet je het goed doen. En dit is het waard.
”
Ik haal het laatste beetje vlees uit de scharen. Mijn vingers glanzen van het sap. De soep is warm, de smaken zijn rijk. Ik heb mijn buik vol, maar dit smaakt naar meer.
Dit was bijzonder. Zeldzaam. En precies zoals het hoort te zijn.
