Ik sta bij de bagagekluisjes in het busstation van Shinjuku en wacht op mijn vriend die zijn koffer komt wegbrengen. Hij heeft een grote kluis nodig zodat we zonder bagage door de stad kunnen lopen. Ik hou mijn telefoon in de gaten, want als ik ook maar één stap verplaats, verlies ik hem weer in de menigte. Mijn moeder heeft me net een bericht gestuurd.
“Belle, je hebt me niet verteld welk land. ” Ze heeft gelijk, ik reis zoveel dat ik vaak vergeet waar ik precies naartoe ga. Ik kan niet lang op één plek blijven, dat is gewoon wie ik ben. Mijn leven is reizen, ik heb maar twee paar kleding en een droom bij me.
Geen gehechtheid aan spullen, alles kan weg. Mijn vriend en ik kennen elkaar al meer dan twintig jaar. We zijn al die tijd beste vrienden geweest. Toen ik hem vertelde dat ik naar Japan kwam, zei hij dat ik bij hem langs moest komen.
Ik ga over twee dagen weer weg, maandag en dinsdag nog, en dan vertrek ik. Hij komt terug van de kluisjes en we lopen samen naar buiten. Het is druk, overal zijn mensen. In de trein is er geen persoonlijke ruimte, hooguit één schoenlengte tussen jou en de persoon naast je.
Je moet stil blijven staan, niet bewegen, anders raak je iemand. Ik glimlach als ik eraan denk. “Ik zie je soms in Asa’s stream,” zeg ik tegen hem. “En ik denk dat ik je ook in Misa’s stream zie.
”
We lachen. Dan vraagt hij me waar ik naartoe ga na Japan. Ik weet het nog niet precies.
Het wordt tijd om te vertrekken.
