Katarzyna wstała, przyciskając torebkę do piersi. „Jeśli potrzebujecie pieniędzy dzisiaj, muszę iść do banku” – powiedziała cicho, ale Aleksander tylko się skrzywił. „Jadę do banku zrobić przelew” – dodała, odwracając się w stronę drzwi. „Dzisiaj wchodząc do mojego domu zrobiłaś to samo” – odparł z chłodnym uśmiechem.
Opuściła głowę, ściszając głos: „No Olku, po prostu się boję”. Nagle odwrócił się do niej z przekrwionymi oczami. „Zawieź ją do banku, niech podpisze. Nie pozwól jej do nikogo dzwonić” – rzucił do brata.
Katarzyna myślała, że wieczór będzie zwykłą rozmową o przeprosinach. Ale kiedy mieszkanie pokazowe pojawiło się po ponad dwudziestu minutach jazdy, a Zofia weszła do pokoju z teczką dokumentów, zrozumiała, że to nie jest spotkanie rodzinne. „No i co z tego, że jest pan jej adwokatem? Niech pan się nie wtrąca do naszego domu” – syknęła Zofia do mężczyzny, który próbował stanąć po stronie Katarzyny.
Milczenie było równoznaczne z przyznaniem się do winy. „Obiecał mi pan trzymać mieszkanie do południa” – powiedziała Katarzyna, ale w odpowiedzi usłyszała tylko: „Do tego stopnia chcesz zniszczyć moją rodzinę. Nie miej do mnie żalu”. Kolejne godziny przechodziły do wyrzutów i szantażu.
„Jeśli nie przyjdziesz przeprosić, zadzwonię do ciebie do pracy i opowiem Ajem, jaką jesteś podstępną kobietą” – zagroziła Zofia. Dokładnie o dziewiątej rano do drzwi weszła kobieta w błękitnej bluzce. Aleksander poprosił ją o pożyczkę dwustu pięćdziesięciu tysięcy złotych. Doszli do świętowania zaręczyn.
Matka Anny w końcu trafiła do szpitala z powodu nerwów. „Jadę do was” – powiedziała Katarzyna do słuchawki, ale wiedziała, że to dopiero początek. Około dwunastej zadzwonił do niej Aleksander. Ale on i jego rodzina spalili ten most własnymi rękami.
„Dwustu pięćdziesięciu tysięcy to nie żarty, ale najbardziej bolało mnie nie utrata pieniędzy, ale to, że po wszystkim zmusili mnie, bym uwierzyła, że to moja wina” – powiedziała później. Poszła do ich domu żądać swoich pieniędzy. Ta sama metoda, te same zwroty. Moja mama trafiła do szpitala z powodu nerwów.
Irena wpłaciła czterysta tysięcy złotych. Laura odwróciła się do niej, ale Katarzyna tylko wstała i podeszła do okna. Igor zadzwonił do niej, ale ona wiedziała, że to nie koniec. Zebrało się tam już około dwudziestu osób.
„Jeśli zamierzasz wejść do rodziny na tym etapie, twoje miejsce zobowiązuje cię do bycia z nami” – powiedział ktoś. „Nie żywiłam do niej złych oczekiwań” – odpowiedziała Katarzyna. „I zakłada się, że wieczór polega na zebraniu dwudziestu dusz do wydania wyroku na moje osobiste nieszczęścia” – dodała z goryczą. Ktoś krzyknął: „Ona nas do grobów pędzi!
Komu ośmieliliście się dać zaproszenie do wejścia? ” Daria wniosła jeszcze więcej jasności do sprawy. „Dwieście pięćdziesiąt tysięcy przelałam mu, powołując się na fałszywe choroby u tej dobrej pani, jego mamusi”.
