Siedziałam na podłodze w pokoju Kuby, trzymając w rękach urzędowy list, który właśnie wyjął z tornistra. Chłopiec szlochał, a jego drobne ramiona drżały, gdy próbował wytłumaczyć, że jego matka wystąpiła do sądu o pełną opiekę i że ktoś mu powiedział, że mam już nie być jego mamą. Mój świat stanął w miejscu. Przez ostatnie dziesięć lat to ja byłam przy nim każdego dnia, gdy jego matka Kasia znikała na tygodnie, wracając z obietnicami poprawy, którym nigdy nie mogłam wierzyć do końca.
Aż pewnego dnia sąsiadka zadzwoniła w panice, mówiąc, że dziecko płacze samo w mieszkaniu od dwóch dni. Zabrałam go do siebie tej samej nocy i nie wypuściłam już na długo. Kuba wracał do zdrowia powoli, a ja uczyłam się być matką na nowo, bo nikt mi tego nie pokazał, a mój własny brat, który mieszkał dwadzieścia minut od szpitala, powiedział, że to nie jego sprawa. Zapisałam go na zajęcia plastyczne, bo widziałam, jak ożywa, gdy rysuje.
Siedziałam z nim wieczorami, tłumacząc, że rodzina to nie krew, ale ludzie, którzy wybierają cię każdego dnia. Teraz ten list niszczył wszystko, co zbudowałyśmy. Kasia przechodziła terapię, pojawiła się w dokumentach jako trzeźwa od osiemnastu miesięcy, a sąd uznał, że powinna dostać kolejną szansę. Prawnik pan Kowalski przestrzegał mnie przed działaniem pod wpływem emocji, ale ja widziałam, jak Kuba zamyka się w sobie, jak rysunki stają się ciemniejsze, a jego milczenie wraca.
W noc przed rozprawą czułam, że wszystko wymyka mi się z rąk.
