De tekst van ons volkslied is eigenlijk best wel raar. Eerst zingen we dat we Duits zijn, dan weer Spaans. Wat zijn we nou eigenlijk? En dan die zin over altijd trouw blijven aan het vaderland – daar ben ik het officieel ook niet altijd mee eens, maar goed, we zingen het gewoon.
Ik zeg wel eens dat ik een prins ben, maar dat mag eigenlijk niet van mezelf. Het is meer een grap, net zoals dat ik zeg dat ik respect heb voor ouderen. Mijn oma vindt het in ieder geval grappig als ik dat zeg. En dan heb je nog die posters – ik heb er inmiddels zoveel dat ik ze niet eens meer kwijt kan.
We stonden net voor het eerst op een podium, onze allereerste live show ooit. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar het publiek leek het wel te waarderen. We speelden ons laatste nummer en ik voelde die mix van opluchting en spanning. Hadden we het goed gedaan?
Ik hoopte het echt. Voordat we het podium af liepen, bedankte ik iedereen die was komen kijken. Het was rauw, het was nieuw, maar het voelde ook alsof dit precies was waar we voor gemaakt waren. Toen riep iemand uit het publiek dat ze meer wilden.
We keken elkaar aan en wisten: we doen er gewoon nog één. Zelfs al hadden we die niet geoefend. Ik waarschuwde ze nog: als het fout gaat, vergeef ons dan. En toen begonnen we te spelen.
Het was niet perfect, maar het was echt. Op dat moment besefte ik dat dit misschien wel het begin was van iets groters – iets waarvan ik nog niet wist waar het zou eindigen.
