„Musimy pilnie kupić nową kanapę do salonu” – rzuciła Sylwia, odkładając telefon. Tomasz westchnął, położył swoją komórkę ekranem do dołu i pokręcił głową. Trzypokojowe mieszkanie należało wyłącznie do niej, więc nawet nie przyszło mu do głowy, żeby zapytać. Wiedział tylko, że od kilku tygodni jego żona zachowuje się coraz dziwniej – a on wciąż udawał, że niczego nie widzi.
Właściwie wszystko zaczęło się od drobiazgów. Najpierw Sylwia oznajmiła, że od teraz każdy ma swoje półki w lodówce i pierwszeństwo do pralki w niedzielę. Potem przyszła kolej na kuchenkę – prawy przedni i lewy tylny palnik należały do Haliny, pozostałe do Teresy. Postawienie czajnika na niewłaściwym palniku uruchamiało domowe dochodzenie, w którym przypominano sobie krzywdy z ostatnich dwudziestu lat.
Tomasz patrzył na to wszystko z coraz większym niepokojem. Jego matka, Halina, i siostra, Teresa, od zawsze rywalizowały o względy syna i brata. Każda z nich miała własne mydło w plastikowym pudełku, własne gąbki w podpisanych pojemnikach, własne zasady. Halina sprzątała łazienkę dokładnie o wpół do szóstej rano – i nie znosiła, gdy ktokolwiek zostawił choćby kroplę wody na umywalce.
Teresa z kolei wciąż powtarzała, że Arkadiusz, jej dorosły syn, ma prawo do wyrażania siebie. Gdy Halina próbowała zwrócić jej uwagę, Teresa odpowiadała, że to nie jej sprawa. Halina więc przystąpiła do odwetu – smażyła makrele wyłącznie w te wieczory, kiedy do Teresy przychodziły koleżanki. Koleżanki Teresy wychodziły wcześniej, przyciskając chusteczki do nosów.
Potem ktoś ukrył pilota do telewizora. Ktoś inny przestawił budzik. A pieniądze, które Halina odkładała na utrzymanie dla młodych, miały trafić do banku – ale nikt nie wiedział, gdzie jest książeczka oszczędnościowa. Sylwia przyglądała się temu wszystkiemu z uśmiechem, którego Tomasz nie potrafił rozszyfrować.
Pewnego wieczoru wytarła stół, zakręciła kran, odstawiła kubek do zlewu i oświadczyła, że ma dość. Mogła zażądać, żeby Tomasz natychmiast zadzwonił do matki, ale zamiast tego powiedziała coś, co go zamurowało: „Akurat skończę poranne przedstawienie przygody rzodkiewki i będę do twojej dyspozycji”. Tomasz nie wiedział, o czym mówi. Dopiero gdy Sylwia wyjaśniła, że potrzebuje aktora do bardzo specyficznej roli w prawdziwym życiu i że zapłaci czterysta złotych do ręki, zaczęło do niego docierać, że to nie jest kolejna sprzeczka rodzinna.
Następnego dnia Sylwia schowała pejzaże do schowka. Fikusy przeniosła do sypialni. Ozdobne poduszki zapakowała do dużych worków. Potem pojechała do sklepu sportowego.
Sprzedawca zapytał, czy potrzebuje maty dla początkujących, czy do regularnych ćwiczeń. „Do radykalnego oczyszczenia rodziny” – odpowiedziała z kamienną twarzą. Po chwili dodała: „Do jogi”. W drodze do domu wstąpiła do sąsiadki piętro niżej.
W kącie salonu ustawiła metalową miskę do bezpiecznego spalania ziół. Wieczorem, gdy Tomasz wszedł do salonu, stanął na progu i zamarł. Sylwia siedziała na podłodze w pozycji lotosu, a przed nią leżała mata i świeca. „Gurgen jest przewodnikiem do źródeł” – powiedziała, nie otwierając oczu.
Ćwiczyli do późna. Tomasz poszedł do łazienki się przebrać, a gdy wrócił, Sylwia już spała – przynajmniej tak mu się wydawało. Rano obudził go zapach piołunu. Sylwia stała nad nim z wilgotnym ręcznikiem w dłoni.
„Milczenie do południa” – szepnęła i przyłożyła palec do ust. Produkty spożywcze przeniosła tymczasowo do Kasi piętro niżej. Do chlebaka włożyła suche pieczywo chrupkie bezdrożdży. Gdy Tomasz zapytał, co się dzieje, odpowiedziała: „Trzeba napisać do administracji”.
Zapach piołunu wchodził do nosa i osiadał na języku. Po tygodniu Halina przyszła w odwiedziny. Sylwia podbiegła do teściowej z szeroko rozłożonymi ramionami. „Przewodnik do źródeł” – powiedziała i znów przyłożyła palec do ust.
„Tapicerowane meble osłabiają wolę i przywiązują do wygody. Pobudka o świcie, potem oczyszczanie języka i milczenie do południa. Przywiązanie do ubrań również trzeba osłabić”. Halina mocniej przycisnęła torebkę do piersi.
„No i dobrze” – mruknęła, choć wcale tak nie myślała. Sylwia pobiegła do kuchni i wróciła z talerzem surowych warzyw. „Jedzenie poddane obróbce termicznej zamyka drogę do odnowy. Nie ma wzorów, więc myśli nie przyczepiają się do kształtów”.
Halina spojrzała na syna. Ten odwrócił wzrok. Sylwia z poważną miną ruszyła do szafy w korytarzu i wyciągnęła wielki worek na śmieci. „Miejsce do spania” – oznajmiła.
Halina cofnęła się. „Nie wejdę do żadnego worka”. Sylwia złożyła dłonie jak do modlitwy. „Uwalniamy się od przywiązania do przedmiotów”.
Halina zapiszczała i jeszcze szybciej podeszła do windy. „Tomasz, ciągnij torby. Do hotelu natychmiast”. Sylwia stała w progu i szeptała: „Niech droga do hotelu stanie się pierwszym krokiem ku wewnętrznemu domowi”.
Tomasz ciągnął torby do windy, przeklinając pod nosem. W windzie Halina syknęła: „Ożeniłeś się z wariatką i przyprowadziłeś mnie do sekty? ”. Nie odpowiedział.
Sylwia wróciła do pokoju przesiąkniętego piołunem, podeszła do parapetu, wyłączyła nagranie w telefonie i szeroko otworzyła okno. Do środka wpadło mroźne powietrze. Wyciągnęła z kieszeni czterysta złotych, wygładziła banknoty i schowała je do szerokiej kieszeni spodni. Damian – aktor wynajęty do roli Gurgena, przewodnika do źródeł – stał w drzwiach i czekał na resztę honorarium.
Sylwia skinęła głową. „Jutro przychodzi teściowa. Tym razem pokażesz jej, co naprawdę znaczy czystość”. Gdy Tomasz wrócił z hotelu, Sylwia już spała.
A przynajmniej tak mu się wydawało. Rano znalazł na stole list, w którym oskarżała go o brak szacunku do jej metod. „Nie wtedy, gdy pojechałeś z nią do hotelu” – napisała na końcu. Małżeństwo nie przetrwało.
Sylwia nie przekręciła zamka w drzwiach, gdy pakowała ostatnie rzeczy. Tomasz znalazł na stole swoje klucze, wyrzucił je do kosza i zgasił światło. W kuchni wciąż unosił się zapach piołunu.
