W szpitalu zawsze pachniało tak samo. Mieszaniną środków dezynfekcyjnych, kawy z automatu i nadziei. Anna przyzwyczaiła się już do tego zapachu. Przychodziła tu codziennie od tygodnia, zawsze o tej samej porze, z tym samym bukietem białych róż.
Stawiała go na stoliku obok łóżka, poprawiała pościel i siedziała w ciszy, wpatrując się w twarz Michała. Spał spokojnie, z lekko zmarszczonym czołem. Lekarze mówili, że miał szczęście. Wypadek na drodze, kilka złamań, wstrząśnienie mózgu i ta niepewność, która zawisła nad wszystkim.
Kiedy się obudził, pierwsze, co powiedział, brzmiało: „Przepraszam, ale kim pani jest? ”
To jedno zdanie uderzyło ją mocniej niż sam dźwięk tamtego telefonu o północy, gdy dowiedziała się o wypadku. Patrzyła wtedy w jego oczy. Te same, które znała na pamięć.
Te same, które kiedyś obiecały jej cały świat – i poczuła, że świat właśnie się rozsypał. Teraz siedziała obok jego łóżka i uśmiechała się blado, gdy pytał o swoje życie. O imię matki, o dom, o pracę. Pytał z ciekawością dziecka, które dopiero uczy się mówić.
Nie mówiła mu prawdy. Nie potrafiła. Jak wytłumaczyć, że kiedyś planowali wspólną przyszłość, a potem on po prostu odszedł? Jak powiedzieć, że nie byli już razem, że ona miała wreszcie zacząć żyć bez niego?
– Jestem Anna, przyjaciółka – odpowiadała za każdym razem. To kłamstwo bolało, ale była to jedyna prawda, jaką potrafiła unieść. Każdego dnia wracał ten sam rytuał. Szum aparatury, stukot butów pielęgniarek, jej szeptane „dzień dobry” i jego nieśmiały uśmiech.
Czasem opowiadała mu historie ich wspólnej przeszłości, ale zmieniała imiona i miejsca, jakby to byli inni ludzie. – Znasz to uczucie, kiedy ktoś patrzy na ciebie i wydaje ci się, że zna cię od zawsze? – zapytała któregoś dnia. – Może i nie pamiętam, ale chyba wiem, o czym mówisz – odpowiedział, spoglądając na nią tak, że musiała odwrócić wzrok.
To spojrzenie, to samo, które kiedyś potrafiło ją rozbroić jednym gestem, znów zaczynało budzić coś, co próbowała w sobie uśpić. Wieczorem pielęgniarka poprosiła ją, by wyszła, bo czas odwiedzin się skończył. Anna zebrała torebkę, pochyliła się nad bukietem róż i poprawiła wstążkę. – Jutro też przyjdę – powiedziała cicho.
Michał uśmiechnął się lekko, jakby chciał zapamiętać dźwięk jej głosu. – Lubię te kwiaty. Nie wiem dlaczego, ale coś mi przypominają. Zamarła, czując, jak serce ściska jej się w piersi.
To właśnie białe róże trzymała w rękach tamtego dnia, gdy się jej oświadczył. Dni mijały spokojnie, jak w rytmie cichej kołysanki. Michał coraz częściej się uśmiechał. Lekarze mówili o postępach, o delikatnych przebłyskach pamięci, o drodze, która może potrwać tygodnie lub miesiące.
Ale Anna wiedziała jedno: każde jego spojrzenie, każdy uśmiech przywracały jej uczucia, które pogrzebała dawno temu. – Pamięć to dziwna rzecz – powiedziała kiedyś, siedząc obok niego. – Nawet gdy znikną fakty, serce często pamięta to, co najważniejsze. Nie wiedziała, czy mówi to do niego, czy do siebie.
Przecież ona też próbowała zbudować życie po nim. Wracając do domu, zatrzymała się na chwilę przed witryną kwiaciarni i poczuła, że coś w niej drgnęło. Następnego dnia, gdy przyszła do szpitala, Michał spojrzał na nią z nowym wyrazem w oczach. Kiedy zbliżyła się do łóżka, zamknął oczy, jakby coś poczuł.
– Anna – wyszeptał nagle. – Anna… To imię, które słyszałem w snach. Zamarła. To był pierwszy raz, kiedy wypowiedział jej imię bez pytania, bez wahania.
– Anna – powtórzył, otwierając oczy. – Ty… ty byłaś tamtego dnia. Nad rzeką. Miałaś białą sukienkę i trzymałaś bukiet róż.
Łzy napłynęły jej do oczu. – Dzisiaj pamiętam – szepnął. – Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej, że jesteś moją żoną?
