Nie chodzi mi o to, czy coś jest droższe o 10 czy 20 złotych. Te słowa wypowiedziałem cicho, starając się mówić jak najłagodniej, ale same mi już ciążyły. Dołożę do budżetu domowego z własnej kieszeni. Widziałem, jak moja żona zaciska usta, bo wiedziała, co to oznacza.
Jutro będą się nadawały tylko do wyrzucenia. Dlatego musisz mnie kontrolować co do jednego grosza, dodałem, a w moim głosie pojawił się chłód, którego sam nie rozpoznałem. Poczułem, jak zaczyna wypierać te resztki szacunku, jakie żywiłem do żony. Poszedłem do swojego gabinetu, włączyłem komputer i płynąłem w satysfakcji ze swojego zawodowego sukcesu.
Nie obchodziło mnie, że zostawiłem ją samą z tą decyzją, z tym ciężarem, który na nią spadł. Kiedy dziecko jest chore, idzie się z nim do lekarza, mruknęła kiedyś, ale ja już nie słuchałem. W tym momencie do pokoju wszedłem ja. Dopiero co wszedłem do domu, a tu już awantura.
Podszedłem do Anny, mówiąc szorstkim tonem, a od mojego oddechu powiało alkoholem. Słysząc te słowa, straciłem resztki panowania nad sobą i przyparłem Annę do ściany. Poczuła, jak pęka jej serce, a samotność przenika do samego szpiku kości. Nie miej do mnie pretensji, powiedziałem, wyczerpany do granic możliwości, i usiadłem cicho przy stole.
Rybi smród wypełniał kuchnię, sprawiając, że powietrze stawało się jeszcze bardziej ciężkie do zniesienia. Jak się nie podoba, to idźcie do drogich restauracji i tam jedzcie, rzuciłem. Natychmiast odrzuciła widelec, zasłoniła usta dłonią i pobiegła do łazienki. Spójrz na siebie i pomyśl, co ty wnosisz do tego domu powiedziałem z ironią.
Krystyna, moja matka, zaczęła głośno zawodzić i płakać, doprowadzając dramat do absolutnego punktu kulminacyjnego. Jej fałszywy szloch zadziałał jak dolanie benzyny do ognia, spalając resztki mojego zdrowego rozsądku. Jeśli tak bardzo jesteś do niej przywiązany, to trzeba było zostać na wsi i żyć z matką pod jednym dachem do końca życia, syknęła Anna. Zostań ze swoją matką i żyjcie razem do końca świata.
Słowo rozwód wypowiedziane przez Annę podziałało jak iskra rzucona do składu prochu. Moja męska duma, zraniona do żywego, nie potrafiła już odróżnić dobra od zła. Widziałem tylko czerwień, słyszałem tylko własny krzyk. A potem nagle zrobiło się cicho.
W samochodzie pędzącym do szpitala głowa Anny bezwładnie opierała się o moją klatkę piersiową. Poleży w szpitalu kilka dni i wróci do domu, powtarzałem sobie w myślach. Nie chciałem dopuścić do siebie najgorszego scenariusza. Ale kiedy lekarz wyszedł z sali, zerwałem się z krzesła, podbiegłem do niego i złapałem go za rękę.
Takie obrażenia nie powstają same z siebie, powiedział zimno. Pchnąłem ciężkie drzwi i wszedłem do środka, czując się tak, jakbym miał do nóg przywiązane ołowiane ciężary. Podszedłem do łóżka i łamiącym się, drżącym głosem spróbowałem coś powiedzieć, ale słowa uwięzły mi w gardle. Zrozumiałem, że to mój własny egoizm i tchórzostwo doprowadziły do tej nieodwracalnej tragedii.
Poczułem do samego siebie fizyczne obrzydzenie. Krystyna zaglądała do sali przez szybę w drzwiach, ale nawet na nią nie spojrzałem. Idź do swojej matki, przytul ją, powiedziała Anna słabym głosem. Nie mamy już sobie nic do powiedzenia.
Po tych słowach poszła prosto do sypialni, a w jej oczach zobaczyłem wyrok bez prawa do apelacji. Dotarło to wreszcie do ciebie? zapytała zimno. Robiła podstawowe porządki, ale do mnie nie odezwała się ani jednym słowem.
Po czym poszła do pokoju dziecka i zamknęła drzwi. Podstąpiłem do stołu na drżących nogach. Anna przestała układać ubrania w walizce i odwróciła się do teściowej. No to gratulacje.
Używała mnie jako narzędzia do leczenia swoich kompleksów i zazdrości, sprawiając, że miotałem się między obowiązkiem synowskim a miłością do żony, aż w końcu zmieniłem się w potwora. Krystyna powoli, powłócząc nogami, weszła do kuchni. Walizki jej i syna były od dawna spakowane, a kierowca sprawnie zapakował je do bagażnika. Umyj ręce i siadaj do jedzenia, powiedziała do mnie, ale głos jej drżał.
Jeśli ty też przestaniesz jeść, to skąd weźmiesz siłę do pracy? Nie czułem do niej złości. Czułem do samego siebie głęboką pogardę. Odrzuciłem wszelkie prawo do radości.
Nie miałem nawet prawa do zazdrości. Zostało mi tylko prawo do patrzenia w ekran telefonu i przełykania własnego gorzkiego bólu. Wypiłem alkohol do dna. Zabrała do grobu swój spóźniony żal i wszystkie tajemnice naszej przeszłości.
Wróciłem do mojego starego mieszkania, które teraz stało się już całkowicie pustym grobowcem. Dotarło do mnie, że moją największą zbrodnią wcale nie było to jedno. Nienarodzone dziecko nigdy nie wróci do żywych.
I nie wróci do mnie nikt, kto jeszcze mógłby mnie uratować.
