Kiedy drzwi wejściowe trzasnęły w oddali, serce podeszło mi do gardła. Stałam w obcym domu, a w ramionach trzymałam dwulatkę, która memłała pluszowego królika. Nic tu nie pasowało do radosnego szczebiotu Zosi. Skłamałam, wchodząc do środka.
Błagałam Kasia, czując, jak łzy napływają mi do oczu. Przytuliłam Zosię do piersi, próbując stłumić jej płacz własnym ciałem. Kroki zbliżały się do kuchni. Drzwi otworzyły się z cichym sykiem.
Tarnowski zrobił krok do przodu. Danuta wróciła do domu i ku mojemu zdziwieniu nie zrobiła mi awantury o dziecko. Potem przeszła do sypialni. Wbiegłam za córką do garderoby wielkości przeciętnego mieszkania w bloku.
Nikt nie odpowiedział, ale drzwi wejściowe do sypialni były zamknięte. Podeszłam do wielkiego łóżka, chcąc poprawić narzutę, którą Zosia zdążyła lekko zmiąć. Na łóżku milionera, przytulona do jedwabnej poduszki, spała stara, zniszczona lalka. W tym samym momencie drzwi do sypialni otworzyły się z hukiem.
Wyglądał jak człowiek, który od lat dźwiga ciężar nie do uniesienia. Podał mi kluczyk do samochodu, którego nie widziałam wcześniej na podjeździe. – Jedź do domku na Mazurach. Mała uśmiechnęła się do niego, nieświadoma dramatu.
Wbiegłam do garażu, niemal przewracając się o własne nogi. Przecież ona sama przyszła do tej pracy. Sięgnęłam do schowka, o którym wspomniał Piotr. Wróciłam do auta, spojrzałam na śpiącą Zosię.
Mała miała te same ostre rysy twarzy, co Piotr Tarnowski. Wcisnęłam gaz do dechy. Nie jechałam już do domku na Mazurach, by się ukryć. – Zaraz pójdziemy spać do prawdziwego łóżka.
Weszłam do środka. Rzuciłam się do sejfu, otworzyłam go złotym kluczykiem. Zosia zaczęła płakać, a ja desperacko próbowałam ją uciszyć, tuląc do piersi. Wsiadłam do auta, mocno zapinając pasy Zosi.
– Będzie tu za 20 minut. My przygotujemy mu powitanie, którego nie zapomni do końca życia. Marek i jego ludzie myślą, że uciekasz do Mikołajek. Ciepłe wieczory w ogrodzie, szept Piotra do ucha, wspólne planowanie przyszłości.
Weszłyśmy do zrujnowanego hangaru, który kiedyś służył lokalnemu aeroklubowi. – Musimy go zmusić do przyznania się. Mam przy sobie rejestrator, który przesyła dźwięk bezpośrednio do prokuratury. – Wróćmy do domu.
– No dalej, kochanie, nie zmuszaj mnie, żebym się zdenerwował. Danuta wyszła z cienia spokojnie, z rękami uniesionymi do góry. – Kasia, odłóż dziecko i chodź do mnie. Marek leżał przyciśnięty do ziemi, a na jego nadgarstkach zatrzasnęły się kajdanki.
Danuta podeszła do mnie i delikatnie odebrała ode mnie płaczącą Zosię. Przyłożyłam telefon do ucha, a moje serce na moment przestało bić. Jego głos drżał, co było nie do pomyślenia u człowieka o jego pozycji. Marek przyznał się do wszystkiego na tym nagraniu, które Danuta wysłała.
Wjeżdżałyśmy właśnie do Warszawy. Miasto budziło się do życia. Marek w kajdankach, Piotr w drodze do wolności, a ja, Katarzyna Tarnowska, z pendrivem w dłoni, który mógł zniszczyć imperium, do którego właśnie wracałam. Płakałam, tuląc się do niego, ale moje oczy pozostały otwarte.
Zosia obudziła się w ramionach Danuty i wyciągnęła rączki do Piotra. To niesamowite, jak szybko dziecko adaptuje się do nowej rzeczywistości. Wstałam i podeszłam do okna. Chciał jej jako klucza do sejfu.
Piotr podszedł do mnie i położył dłonie na moich ramionach. Potężny Tarnowski, rekin biznesu, który płacze do plastikowej zabawki. Teraz jednak nie byłam już nową dziewczyną do sprzątania. Droga od sprzątaczki do milionerki zajęła mi zaledwie kilka dni, ale droga do odnalezienia samej siebie trwała wieczność.
No i co ja mam wam powiedzieć?
