„Mecz. Zawadzki zgodził się wrócić do sprawy” – powiedziała mec. Kwiatkowska przez telefon. Zofia zacisnęła dłoń na kubku, czując, jak ciepło przenika metal aż do kości.
Trzy tygodnie później do biura weszli funkcjonariusze CBA. Patrzyła na nich bez słowa, wiedząc, że to dopiero początek. Marcin zabierał ją kiedyś do restauracji przy starym mieście, gdzie rezerwacje czekało się miesiącami. Tamten wieczór w sali konferencyjnej był inny – podszedł do niej z dokumentami i zapytał, czy mu ufa.
Zofia podpisała, nie logując się do systemu, tak jak prosił. Potem przyszły zarzuty, proces, wyrok. I ciche słowa, które zapamiętała na zawsze: „Wróć do mnie cała”. W dokumentach finansowych przedstawionych podczas procesu znajdował się jeden przelew na kwotę pozornie nieistotną – nieco ponad 80 000 zł.
Według akt Zofia miała go autoryzować w dniu, w którym według zeznań Marcina Wolskiego przebywała w Krakowie. Mecenas Zawadzki, człowiek, o którym mówiono, że ma nos do rzeczy ukrytych i cierpliwość do rzeczy żmudnych, prześledził każdy ślad. Podążał za pieniędzmi przez spółki cypryjskie i maltańskie z precyzją kogoś, kto robi to od dwudziestu lat. Adres IP prowadził do urządzenia zarejestrowanego na jedną ze spółek pośrednich.
Każde ogniwo łańcucha prowadziło prosto do gabinetu na dwudziestym piętrze biurowca przy Złotej. Zofia pamiętała grudniowy wieczór, gdy zadzwoniła do Zawadzkiego. Powiedział jej wtedy: „Proszę pani, to nie była pani wina. Ale żeby to udowodnić, musimy zacząć od nowa”.
Nauczyła się w Grudziądzu, że postawa to język, którym mówi się do świata, zanim jeszcze otworzy się usta. Więc gdy mec. Kwiatkowska zadzwoniła o dziewiątej rano i powiedziała: „Mamy zielone światło”, Zofia nie krzyknęła. Po prostu zamknęła oczy i odetchnęła.
W lipcu, w upalny czwartkowy wieczór, pojechała do Krakowa. Zadzwoniła do drzwi mieszkania na trzecim piętrze. Płakały razem w progu, nie wchodząc nawet do środka. Rozmawiały o tym, jak łatwo system może zostać wykorzystany przez kogoś, kto ma wystarczająco dużo pieniędzy i wystarczająco mało skrupułów.
Materiał dowodowy potwierdzający sfabrykowanie zarzutów został przekazany do prokuratury. W sądzie sala zareagowała szeptem, który narastał przez kilka sekund, zanim sędzia przywołała ją do porządku. Kwiatkowska odwróciła się do niej i powiedziała cicho: „Zrobiliśmy to”. Marcin Wolski nie trafił do więzienia, przynajmniej nie natychmiast.
Wiadomość o wznowieniu postępowania dotarła do niego tego samego wieczoru za pośrednictwem jego prawników. Siedział w swoim gabinecie na dwudziestym piętrze, tym samym, w którym przed laty poprosił Zofię o podpisanie dokumentów. Patrzył przez panoramiczne okno na rozświetloną Warszawę. Potem wstał i podszedł do szyby.
Po raz pierwszy od lat zaczął odbierać telefony, na które wcześniej nigdy nie musiał odpowiadać. Tydzień po wyroku Zofia pojechała znowu do Krakowa. W Warszawie wróciła do pracy. Pewnego dnia zadzwonił do niej mężczyzna, który przedstawił się jako dawny współpracownik Marcina.
Powiedział, że potrzebuje kogoś, kto rozumie struktury finansowe od środka i kto wie, jak to jest, gdy system zawodzi. Zofia schowała kartkę z jego numerem do szuflady biurka. Wiedziała, że będzie do niej wracać. Gdyby mogła cofnąć się do tamtego wieczoru w sali konferencyjnej, do momentu, gdy Marcin dał jej dokumenty i zapytał, czy mu ufa…
Nie była pewna, czy odpowiedziałaby inaczej. Ale wiedziała jedno – następnym razem przeczyta każde słowo, zanim złoży podpis.
