Przez prawie dwadzieścia lat wspólnie budowali imperium Meridian Vistula. Klejnot – rodowy szafir – należał do rodziny Radeckich od czterech pokoleń. Stała przy oknie i patrzyła na oświetlone wejście do muzeum, zastanawiając się, czy pozował do zdjęć obok Adrianny. Do nadzwyczajnego posiedzenia rady nadzorczej pozostało 28 minut.
Osiem miesięcy wcześniej Nadia zadzwoniła do niej przed siódmą rano, a dokument, który trzymała w rękach, trafił do niezależnego biegłego. Dostęp do niego miały tylko trzy osoby spoza muzeum. On – Konrad – coraz śmielej ograniczał jej dostęp do informacji. Pieniądze przepływały przez spółkę pośredniczącą w Luksemburgu, oficjalnie jako opłata za reorganizację aktywów, a ostatnia transza prowadziła do prywatnej fundacji, której beneficjentem był właśnie Konrad.
Do północy pozostały dwie minuty. To wystarczyło, żeby podjąć uchwały. Sprawdzali rachunki, umowy, logowania do systemów i przepływy pomiędzy spółkami. Na jej szyi wciąż wisiał niebieski szafir należący do fundacji Radeckich.
Oficjalnie Baltic Reserve należał do grupy niezależnych inwestorów, ale dokumenty były identyczne co do najmniejszego szczegółu. Dowody mówiły same za siebie. Przechodzimy do głosowania – powiedział Marek i przeszedł do następnej uchwały. Dostęp do poczty firmowej cofnięto.
Posiedzenie zostało przerwane do czasu zabezpieczenia pełnej dokumentacji. Następnie zadzwonił do dyrektora departamentu kredytowego. Konrad podszedł do okna. Po raz pierwszy patrzył na te same ulice jak człowiek, który nie wie, dokąd pojedzie po opuszczeniu biura.
Nie weszli do środka. Powiedziałeś, że należy do ciebie. Wszystkie sprawy dotyczące spółki i fundacji kieruj do mecenas Nadi Zawadzkiej – usłyszał. Kilka minut później do sali wszedł sekretarz rady nadzorczej.
Telefony służbowe zostaną zabezpieczone do czasu wykonania kopii danych. Dostęp do budynku zostanie ograniczony. Robert podszedł do swojego prywatnego auta. Konrad skierował się do czarnej limuzyny z kierowcą.
Otrzymałem polecenie zwrotu samochodu do floty firmowej – usłyszał. Wracam do siebie. Zrobiłem to, co było konieczne, żeby doprowadzić transakcję do końca. Nie dzwoń do mnie, dopóki sama się nie odezwę.
O 2:40 zamówił taksówkę do apartamentu przy placu Grzybowskim. Recepcjonista podszedł do niego z zakłopotaniem. Pana uprawnienie do korzystania z apartamentu zostało cofnięte. Lokal należy do fundacji rodzinnej Radeckich.
Zadzwoń do Wiktorii. Teraz nie miał nawet prawa wejść do mieszkania. Naszyjnik wrócił do pełnomocnika fundacji. Stracił dostęp do pieniędzy, bo próbował je wyprowadzić, i apartament, bo pomylił prawo do korzystania z prawem własności.
Konrad nachylił się do prawnika i coś mu powiedział. Na ekranie wyświetlono mapę magazynów należących do Baltic Reserve. Gdyby przejęcie zostało zakończone – wyjaśniła audytorka – osoby uczestniczące w przygotowaniu transakcji otrzymałyby pośrednio znaczne kwoty ze sprzedaży aktywów, które wcześniej same kontrolowały. Do mojego gabinetu wchodziło wiele osób.
Nadia pochyliła się do Wiktorii. Zaczyna przygotowywać wersję, w której wszyscy mieli dostęp do wszystkiego. Robert Kania miał dostęp do mojego konta. Do środka wszedł Robert Kania w towarzystwie adwokata.
Zwrócił się do Marka Milewskiego. Nie tymczasowo, nie do czasu zakończenia audytu. Kiedy sala zaczęła pustoszeć, Wiktoria podeszła do okna. Adrianna Lis również przyznała się do części zarzutów.
Konrad jako jedyny nie przyznał się do żadnego. Chcę pani powrócić do nazwiska rodowego. Te same wysokie okna, marmurowe kolumny i eleganckie oświetlenie. Chciała stworzyć system, który nie wymagał ślepego zaufania do kogokolwiek.
Po oficjalnej części goście przeszli do muzealnego holu. Nadia podeszła do Wiktorii z dwiema filiżankami kawy. Dziennikarka podeszła kilka minut później. A gdyby mogła pani wrócić do tamtej chwili?
Tak, bo milczenie trwało tylko do północy. Wiktoria podeszła do miejsca, w którym dwadzieścia lat wcześniej stał Konrad. Do domu czy do biura? Dziś do domu.
Dziękuję, że wysłuchaliście tej historii do końca.
