Wracały do niego w najmniej spodziewanych chwilach, zawsze z tym samym chłodem. Chwile, kiedy Darek po raz pierwszy przyprowadził Alicję do rodzinnego mieszkania, były świeżo po ślubie. Wtedy jeszcze myślał, że to początek czegoś dobrego, że rodzina wreszcie go zaakceptuje. Po śmierci ojca część lokalu należała do Darka, przynajmniej na papierze.
Alicja zauważyła pewnego dnia, zaglądając do garnka, że Krystyna i Patrycja traktują ją jak intruza. Po dwóch tygodniach młoda żona przestała wychodzić rano do kuchni, dopóki teściowa i szwagierka nie wyszły z domu. Miesiąc po ich przeprowadzce Krystyna poprosiła Darka do kuchni. “Hm, może chodzi na palcach, bo ciągle macie do niej pretensje” – powiedziała z odchrząknięciem.
“To mieszkanie częściowo należy też do mnie. ” Darek wrócił do pokoju bez słowa, ale w głowie kołatała mu się ta myśl. Najpierw trafili do kawalerki na obrzeżach Łodzi. Krystyna potrafiła zadzwonić do drzwi w sobotę rano, wejść w butach i zaglądać do szafek, jakby szukała dowodów przestępstwa.
Darek zaczynał pracę wcześnie rano, a kiedy ktoś zachorował albo trzeba było skończyć pilną naprawę, zostawał do późnego wieczora. Po roku przeprowadzili się do większej kawalerki, ale warunki wcale nie były lepsze. Ubrania kupowali tylko wtedy, kiedy stare naprawdę nie nadawały się już do noszenia. Alicja prowadziła zeszyt, w którym zapisywała wszystkie wydatki, nawet bułkę kupioną w drodze do pracy.
Kiedy weszła do pustego salonu i dotknęła ściany dłonią, poczuła, że to wreszcie ich miejsce. Do podpisania umowy zostało kilka dni. “Muszą państwo dopłacić jeszcze 20 000 zł” – usłyszeli w biurze. “20 000?
” – Alicja pobladła. Darek nie miał tej kwoty. “Pojadę do mamy” – powiedział cicho. Krystyna wpuściła go do środka bez czułości.
“Potrzebuję 20 000” – zaczął. Ale zanim zdążył wyjaśnić, matka przerwała: “Kosztował 18 000. ” “18 000 za rower? ” – Darek nie mógł uwierzyć.
“Też mam prawo do wygody” – odparła chłodno. Wrócił do domu późnym popołudniem, usiadł przy kuchennym stole i przez dłuższą chwilę patrzył na zeszyt z wydatkami. W poniedziałek poszedł do firmy pożyczkowej, której reklamy obiecywały szybką decyzję i minimum formalności. Wstawał do dzieci w nocy, potem jechał do warsztatu i przez cały dzień walczył ze zmęczeniem.
Dwa dni od soboty do niedzieli – to wszystko, co miał na spłatę. A kiedy w końcu udało mu się załatwić sprawy, Krystyna i Patrycja przyszły z nową prośbą. “My też mamy prawo do wolnego weekendu” – powiedziały. Darek postanowił, że nigdy więcej nie zadzwoni do matki ani siostry z prośbą o pomoc.
Maks i Emilka poszli do przedszkola, a Alicja wróciła do normalnej pracy. Czasem po pracy wpadała do piekarni po drożdżówkę albo kupowała kwiaty do kuchni. Pożyczka nadal ciążyła im na budżecie, ale raty przestały wyglądać jak ściana nie do przejścia. Krzesła nie pasowały do siebie idealnie, a regał Darek skręcił sam, poprawiając fabryczne otwory wiertarką.
Po prostu przestał wpuszczać matkę i siostrę do swojego życia głębiej niż było to konieczne. Było spokojnie, tak spokojnie, że pierwszy dzwonek do drzwi oboje uznali za pomyłkę. Darek wstał i ruszył do przedpokoju. “No otwieraj szerzej” – usłyszał głos matki.
Krystyna najwyraźniej była przekonana, że syn za chwilę ustąpi, cofnie się do przedpokoju i zacznie wnosić bagaże. “No co jest? ” – zapytał. “Mamo, mówiłam ci, że trzeba było od razu zamówić taksówkę do hotelu” – powiedziała Patrycja.
“Ja rano muszę mieć dostęp do łazienki przed wszystkimi. Do pracy nie mogę chodzić z mokrymi włosami i potrzebuję trochę miejsca w szafie, bo nie będę trzymała ubrań w walizce. ”
Darek spojrzał na nie. Widział to samo, co tamtego wieczoru, kiedy pakowała ubrania do torby, przekonana, że to przez nią traci rodzinny dom.
“Pamiętasz, jak potrzebowaliśmy 20 000, żeby nie stracić mieszkania? ” – zapytał cicho. “Miałem oddać wszystko co do złotówki. A 18 000 poszło na elektryczny rower Patrycji.
”
“Nie możesz porównywać zakupu do zalania mieszkania” – Patrycja zrobiła krok do przodu. Darek odwrócił się z powrotem do matki. “Boże, ile można wracać do tego roweru? ” – westchnęła Krystyna.
“Możecie na nim pojechać do hotelu, skoro zwykły tramwaj jest dla niej zbyt niewygodny” – odpowiedział. “Jestem ci za to wdzięczny, ale to nie oznacza, że możesz wchodzić do mojego domu i odbierać spokój mojej rodzinie. ”
“Czyli mamy wracać do mokrego mieszkania? ” – zapytała Krystyna z niedowierzaniem.
“Przecież też macie prawo do ciszy i wygody. Wracajcie więc do siebie. “
