„Proszę zabrać swoje rzeczy i wrócić do domu” – to zdanie usłyszałam od własnej matki, gdy weszłam do salonu. Stała tam w pozie, jakby to ona była panią tego domu, a obok niej moja siostra Zosia z triumfalnym uśmiechem na twarzy. „Taka dziewczyna jeszcze nie weszła do rodziny, a Jus się stawia” – powiedziała Zosia, splatając ramiona na piersi. Spojrzałam na nie.
„Ten dom należy do mnie i ja decyduję, kto może do niego wejść” – odpowiedziałam spokojnie, wyciągając telefon z kieszeni spodni. Wybrałam numer do mecenasa Zawadzkiego i ochrony osiedla. Willa wróciła do swojej zwykłej ciszy, ale ja wiedziałam, że to dopiero początek. Zosia od tygodni nie odbierała moich telefonów.
W końcu uznałam, że to zwykłe rodzinne nieporozumienie, że ochłonie. Ale w czwartkowy wieczór, gdy wróciłam z pracy, zobaczyłam jej zaparkowane auto przed bramą. Wchodząc do środka, zastałam chaos. Szafy otwarte, dokumenty porozrzucane na podłodze, a moja matka siedziała w gabinecie, jakby nigdy nic się nie stało.
„Co tu się dzieje? ” – zapytałam, starając się opanować drżenie głosu. „Trzeba było uważać na to, co podpisujesz, córeczko” – powiedziała matka, podsuwając mi kartkę. To był akt notarialny przenoszący własność domu na Zosię.
Zamarłam. Podeszłam i wzięłam dokumenty do ręki. „To jest sfałszowane”. „Nie waż się nas oskarżać” – Zosia weszła do gabinetu, już z kamerą w telefonie.
„Mamy świadków, że podpisałaś to dobrowolnie”. Następnego dnia pojechałam do domu i zamknęłam się w gabinecie. Wyjęłam telefon i zaczęłam sprawdzać wszystko od początku. Email zawierający ostateczną wersję projektu został wysłany z mojego konta o 20:00 wieczorem trzy dni temu.
Do tego emaila rzadko kto miał dostęp. Tylko ja, mój asystent i… Wiktor. Ktoś zmanipulował system i przekierował korespondencję, a jednocześnie podrobił moje podpisy. Wszystkie elementy układanki zaczęły do siebie pasować.
Kwota przelewu 500 000 złotych była niewspółmiernie wysoka do zakresu zadeklarowanych usług. To był mój projekt inwestycyjny – budowa centrum rekreacyjnego, nad którym pracowałam od powrotu do kraju. „To mój największy projekt od powrotu do kraju. Chciałbym zaprosić cię do współpracy jako niezależnego doradcę strategicznego dla tego projektu, z wynagrodzeniem adekwatnym do twojego stanowiska dyrektora” – przypomniałam sobie słowa Wiktora, który tylko na to czekał.
Trzymając w ręku wszystkie dowody, natychmiast zadzwoniłam do mecenasa Zawadzkiego. „Mecenasie, potrzebuję pomocy. Ktoś sfałszował moją korespondencję i dokumenty notarialne”. Kacper, mój były mąż, nie mógł znieść myśli, że po rozwodzie ułożyłam sobie życie.
Szaleńcza nienawiść z Kacpra i jego skłonność do desperackich czynów nie dawały mi spokoju. 500 000 złotych, które pożyczył od wszystkich, aby przekupić pana Cezarego, przepadło. Teraz chciał zemsty. Ale to nie on był tą osobą, która pojawiła się przed moją willą.
Użyłam zapasowego numeru telefonu, aby wysłać wiadomość do Kacpra. Umówiłam się z nim na 20:00. Pusta przestrzeń do działania. Punktualnie o 20:00 ktoś podszedł do bramy.
Prawa ręka mocno przyciskającą do piersi czarny plecak. Podszedł do kawiarni, rozglądając się za mną. W momencie gdy stracił czujność, wydano rozkaz do działania. Walka o życie dobiegła końca.
Policja szybko podeszła, podniosła go i zaprowadziła do więźniarki. Ale to nie był Kacper. To był młody mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Dopiero po przesłuchaniu okazało się, że został wynajęty przez zupełnie inną osobę.
A wszystkie adresy IP prowadziły do osobistego komputera Kacpra w jego domu w Warszawie. Udzieliłam pełnomocnictwa kancelarii prawnej do udokumentowania wszystkich szkalujących postów, a następnie przygotowałam oficjalne pismo ostrzegawcze, które wysłano listem poleconym do działu kadr firmy, w której pracował Kacper. Dzwonek do drzwi zadzwonił długo i przeciągle. Kiedy otworzyłam, ujrzałam dwóch mężczyzn w garniturach.
Ze względu na to, że mam do czynienia z oszustami, nie okazałam strachu. „Zapraszam panów do salonu na herbatę”. Gdy tylko zniknęłam im z oczu, natychmiast wyjęłam telefon i wysłałam pilną wiadomość do mojego ojca oraz do znajomego policjanta odpowiedzialnego za nasz rejon. Pod naporem pytań funkcjonariuszy dwaj oszuści w końcu przyznali się do winy.
A niejaki Kacper zapłacił 20 000 złotych za wynajęcie strojów, podrobienie dokumentów i zastraszenie mnie w celu wyłudzenia oryginału aktu notarialnego i dokumentów osobistych. Nie odważyłam się wracać do domu po tej historii. Wynajęłam bezpieczne mieszkanie, ukryłam dokumenty i zaczęłam pracować nad odbudową swojego życia. W końcu zadzwonił Wiktor – ten, którego podejrzewałam na początku.
Ciepło rozchodzące się z jego dłoni dotarło do głębi mojego serca. Pojawienie się Wiktora również wniosło do mojego życia jasne barwy. Nie był on jednak tym, który chciał mnie skrzywdzić. To on pomógł mi odkryć prawdę o zmanipulowanych dokumentach.
Pod koniec tygodnia do Warszawy dotarł pierwszy zimny front atmosferyczny. Gdy weszłam do zarezerwowanej sali, Zosia i Wiktor już siedzieli i rozmawiali. W salonie doszło do gwałtownej bójki. Podczas jednej z takich wizyt doszło do szarpaniny.
Rodzina natychmiast zawiozła go do szpitala. A ja zajęłam się formalnościami, aby odzyskać dom i oczyścić swoje dobre imię. Wszystko wróciło do normy.
