Agnieszka uśmiechnęła się do własnego odbicia w lustrze. Przez chwilę patrzyła na kobietę, która przez ponad dwadzieścia lat pracowała, prowadziła dom, wspierała męża i zbyt często wybierała święty spokój zamiast własnego zdania. Potem odwróciła się od lustra i wróciła do rzeczywistości. „Aga, za dwadzieścia minut musimy wyjechać” – zawołał Paweł z przedpokoju.
Skinęła głową, choć on tego nie widział. Kilka minut później zjechali windą do garażu, wsiedli do samochodu i ruszyli. Po około dwudziestu minutach zatrzymali się na parkingu niedaleko Starego Browaru. Przed elegancką restauracją stało już kilka grup ludzi.
Weszli do środka. Agnieszka od razu zauważyła Katarzynę, swoją byłą koleżankę z pracy, która organizowała to spotkanie. Katarzyna podeszła do nich z uśmiechem, przywitała się, po czym spojrzała na Agnieszkę z podziwem. „Trzy osoby przez dwa dni szukały różnicy w tym zestawieniu, a ty znalazłaś ją w dwadzieścia minut.
Naprawdę masz talent” – powiedziała. Agnieszka poczuła dumę, ale szybko ją zdusiła. Wkrótce do grupy dołączyły kolejne osoby. Rozmowa toczyła się swobodnie, ale Agnieszka zauważyła, że Paweł co jakiś czas spogląda na nią z dziwnym wyrazem twarzy.
Potem zobaczyła, że do Katarzyny podeszło jeszcze kilka osób – w tym mężczyzna, który wyglądał na ważnego klienta. Katarzyna przedstawiła im Agnieszkę, mówiąc o jej niedawnym sukcesie w pracy. Agnieszka poczuła, że towarzyskie sytuacje już jej nie paraliżują, a nawet zaczyna mieć sporo do powiedzenia. Paweł podszedł do niej i nachylił się.
„Znowu do tego wracasz? ” – zapytał cicho. Agnieszka odwróciła się do niego, zaskoczona. „Do czego?
”
„Do pracy. Mówisz o niej przy każdej okazji. ”
„To nie była okazja, tylko rozmowa” – odpowiedziała, starając się zachować spokój. Paweł skrzywił się, ale nic nie powiedział.
Po kilku minutach Agnieszka schowała kartonik z wizytówką, którą wręczył jej jeden z klientów, do torebki. Kiedy wyszli z restauracji, Paweł skręcił w ulicę prowadzącą do ich osiedla. W samochodzie milczał. Agnieszka też nie miała ochoty na rozmowę.
Dojechali do garażu. Kiedy weszli do mieszkania, Agnieszka odłożyła torebkę na komodę. Nie planowała dzwonić do nikogo z tej firmy, nie miała żadnego ukrytego zamiaru. Po prostu czuła, że coś w niej się zmienia.
„Coś się stało? ” – zapytał Paweł, wchodząc do kuchni. „Nie. A dlaczego pytasz?
”
„Bo od jakiegoś czasu jesteś jakaś inna. ”
„Może po prostu przyzwyczaiłam się do tego, że w końcu coś mi wychodzi” – powiedziała i odstawiła kubek do zmywarki, ale zatrzymała się przy blacie. Paweł zajrzał do pokoju, po czym wrócił do stołu. Agnieszka weszła do sypialni i odwiesiła sukienkę do szafy.
Wzięła dokumenty, które przyniosła z pracy, i usiadła przy biurku. Wieczorem zabrała je do sypialni, żeby popracować w spokoju. Następnego dnia rano zadzwoniła do Katarzyny. Rozmowa była krótka, ale konkretna.
Katarzyna potwierdziła, że może polecić Agnieszkę do nowego projektu. Wieczorem, gdy weszła do mieszkania, Paweł czekał w kuchni. Podszedł do niej i uśmiechnął się. „Wybacz mi tamto zachowanie.
Po prostu… nie wiem, co się ze mną dzieje. ”
Agnieszka spojrzała mu w oczy. Widziała w nim niepewność, ale też coś, czego nie potrafiła nazwać.
Przez chwilę chciała mu powiedzieć o wszystkim, ale w końcu tylko skinęła głową. „To dobrze, że to mówisz” – odpowiedziała cicho. Paweł westchnął. Potem wyciągnął z kieszeni złożoną kartkę i położył ją na stole.
„Co to jest? ” – zapytała Agnieszka. „Przeczytaj. ”
Otworzyła kartkę.
To była oferta pracy, którą ktoś podrzucił Pawłowi – dobrze płatna, ale wymagająca częstych wyjazdów. Agnieszka poczuła ucisk w żołądku. „Chcesz to przyjąć? ”
„Nie wiem.
Zależy, co ty na to. ”
Siedzieli naprzeciwko siebie, a między nimi leżała kartka, która mogła zmienić wszystko. Agnieszka wiedziała, że musi powiedzieć to, co naprawdę myśli. Ale zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, Paweł dodał cicho:
„Jestem z ciebie dumny, wiesz?
Nawet jeśli nie zawsze to okazuję. ”
Te słowa dotarły do niej mocniej, niż się spodziewała. Przez chwilę oboje milczeli. Potem Agnieszka wstała, podeszła do niego i objęła go.
Nie musiała nic mówić. Paweł przytulił ją mocno, jakby bał się, że zaraz zniknie. Następnego dnia rano Paweł wyszedł do pracy wcześniej niż zwykle. Agnieszka została przy stole z kubkiem kawy, patrząc na kartkę, która wciąż leżała tam, gdzie ją zostawił.
Wzięła telefon i wybrała numer do Katarzyny. „Słuchaj, chcę wziąć ten projekt” – powiedziała stanowczo. „Jesteś pewna? ” – zapytała Katarzyna.
„Tak. Jestem. ”
Kiedy się rozłączyła, poczuła, że w końcu zrobiła coś tylko dla siebie. Nie wiedziała jeszcze, jak zareaguje Paweł, ale po raz pierwszy od dawna nie bała się tej rozmowy.
Wieczorem, gdy usłyszała jego klucze w zamku, podeszła do drzwi. „Musimy porozmawiać” – powiedziała, zanim zdążył zdjąć buty. Paweł zamarł. Popatrzył na nią, jakby próbował wyczytać z jej twarzy, co się wydarzyło.
Agnieszka wzięła głęboki oddech i zaczęła mówić. Powiedziała mu o projekcie, o swoich ambicjach, o tym, że przez lata odkładała siebie na bok, żeby tylko było spokojnie. Mówiła długo, a on słuchał, nie przerywając. Kiedy skończyła, Paweł milczał przez chwilę.
Potem podszedł do niej i wziął ją za rękę. „Wiesz co? Ja chyba zawsze wiedziałem, że jesteś na coś więcej. Po prostu bałem się, że przestaniesz mnie potrzebować.
”
Agnieszka uśmiechnęła się przez łzy. To nie była łatwa rozmowa, ale właśnie dzięki niej po raz pierwszy od dawna poczuła, że oboje idą w tym samym kierunku. I choć nie wiedziała, co przyniesie przyszłość, wiedziała jedno – już nigdy nie będzie tłumić siebie, żeby zadowolić kogoś innego.
