Mieszkanie na obrzeżach, nieco ponad 20 metrów kwadratowych, a Aleksander mówił o tym z takim entuzjazmem, jakby wprowadzał nas do pałacu. Karolina stała przy oknie, obserwując ruch na targówku. On już zdążył przelać część pieniędzy. Przyniósł jej nową baterię do kranu, bo ta stara ciekła od tygodnia.
Wszystko miało być idealne. „Idziemy do przodu razem” – powiedział, a ja słuchałam, chociaż w środku czułam niepokój. „Zrobię to, ale nie dzwoń do niego pierwsza” – odpowiedziałam. Roma próbowała coś tłumaczyć, ale ja nie chciałam już słuchać tych obietnic.
„To przyjedź do mnie do domu” – zaproponował. Aleksander miał wrócić tego wieczoru. Karolina nie zbliżyła się do nas. Po południu, po czwartej, wróciła do domu.
W kuchni Hubert stał przy kuchence, odwrócony do niej plecami. „Dzwoniłaś do matki? ” – zapytał. „Chciałem do niej jutro pojechać” – odpowiedziała cicho.
Karolina odwróciła się z powrotem do kuchenki. „Zadzwonię do niej teraz” – powiedziała i wyjęła telefon. Jej matka odegrała wszystko do perfekcji, ale to była tylko gra. „Do maja masz już 140” – usłyszałam później w rozmowie.
Aleksander mówił o inwestycji, o dwudziestu procentach rocznie, które miały pomnożyć nasze oszczędności. „Pojadę do twojej matki koło 12” – dodał. „Potem wpadnę do pracy. ”
Ale Karolina wyszła z domu i zadzwoniła do matki.
„Dzwonił do mnie rano” – powiedziała. „Zbierajcie to, do czego macie stały dostęp. ”
O 11 wróciły do domu Anny. Karolina siedziała nieruchomo, a w jej głowie krążyły liczby.
„Kiedy wyjdzie, zadzwoń do mnie” – szepnęła Roma. Miały plan. Aleksander opowiadał o tym, jak to wszystko działa: „To nieco bardziej skomplikowany system. 20 procent w skali roku.
Projekty są oddawane do użytku. Zysk w wysokości 20 procent rocznie od 360 złotych to bardzo dobre pieniądze. Wkładasz pieniądze, a po roku odzyskujesz je powiększone o 20 procent. Do kiedy?
Do końca miesiąca. ”
Z tego zaokrąglił długopisem w dół do 360, a obok napisał „20% inwestycja”. Ale teraz żonie nawet nie wspomniał o słynnych 20 procentach. Aleksander zaczął szykować się do wyjścia do biura.
Karolina natychmiast napisała do Sylwii. Wieczorem Aleksander wrócił po 20. Potem zadzwoniła do Sylwii. Podeszła do maszyny.
„Żadnych 20 procent, żadnych dywidend, ani żadnego projektu dla twojej matki” – myślała. Ktoś zapukał do drzwi. Minutę później Karolina otrzymała cztery strony z logo firmy Aleksandra i tytułem „Zamknięty program inwestycyjny dla pracowników”. Zdjęcia budynków, wykresy wzrostu cen, zyskowność do 20 procent rocznie – wszystko wyglądało bardzo profesjonalnie.
Tyle że Karolina wiedziała, że to fikcja. „Mogłabyś zadzwonić do firmy i zapytać. Przeszła prosto do sedna. Mieszkanie należy do jego córki” – powiedziała jej Sylwia.
W drodze do domu zadzwonił do niej Aleksander. „Jadę do matki. Przeprowadzi się do nowego bloku i jeszcze na tym zarobi na 20 procent” – rzucił lekkim tonem. „Zostawiając tam 240 złotych, na 20 procent – to brzmi znajomo” – odpowiedziała Karolina.
„Dzwoniłaś do niego? ” – zapytała później. „Tak, do mnie też dzwonił” – odparła Roma. „Z czasem zrozumie, że 20 metrów to nie mieszkanie.
”
„Karolino, ona ma 20 lat” – powiedziała Roma, ale to nie miało znaczenia. „Tak, zrobimy to do końca miesiąca” – odpowiedziała Karolina, ale nie podchodziła do drzwi. Powiedział mi, żebym nic więcej nie kupowała do kawalerki aż do końca miesiąca. „Dostałabyś z powrotem swoje pieniądze za rok z 20 procentowym zyskiem” – tłumaczył, ale ja już nie słuchałam.
Dzwonek do drzwi. Łucja weszła do salonu. „Bo musieliśmy dojść do porozumienia” – zaczęła. „Do żadnego porozumienia nie doszliście” – przerwała Karolina.
„Mam 20 lat i doskonale wiem, co robię. ”
Aleksander zbliżył się do drzwi. „Dlaczego do mnie nie zadzwoniłeś? ” – zapytała cicho Karolina.
Dzwoniła do niego późno w nocy, ale nie zdążyła wyjaśnić wszystkiego. Hubert zabrał już swoje rzeczy do babci, do której on i jego matka tymczasowo się przenieśli. Karolina nie podeszła do nich.
Stała przy oknie, patrząc na ruch na targówku, i wiedziała, że to dopiero początek.
