Marta bardzo chciała się wpasować, poznać nowych ludzi, poczuć się częścią zespołu, ale za każdym razem, gdy próbowała podejść do którejś z grupek, spotykała się z chłodnym przyjęciem, z lekceważącymi spojrzeniami, które szybko dawały jej do zrozumienia, że nie jest tu mile widziana. Obserwowała roześmiane grupki ludzi, słyszała ich rozmowy i śmiech i marzyła tylko o tym, by ktoś zaprosił ją do siebie, by poczuła się częścią tej społeczności. Nikt nie zapraszał jej do rozmowy, nikt nie zwracał na nią uwagi. Kilka razy próbowała nieśmiało dołączyć do jakiejś grupy, uśmiechnąć się, powiedzieć coś miłego, ale za każdym razem spotykała się z chłodnym zdawkowym potraktowaniem, po którym szybko wracała na swoje miejsce z boku.
Szepnęła jedna z kobiet mierząc Martę pogardliwym spojrzeniem od stóp do głów. Widać, że nie pasuje do naszego towarzystwa. Do oczu napłynęły jej łzy, które z trudem powstrzymywała. Pewnego dnia do firmy przyjechał pan Wojciech, właściciel.
Gdy się pojawił, wszyscy pracownicy natychmiast zaczęli zabiegać o jego uwagę, uśmiechać się do niego, próbować nawiązać rozmowę. Pan Wojciech uprzejmie witał się z pracownikami, wymieniał kilka słów, ściskał dłonie, zachowywał się uprzejmie, ale z pewnym dystansem, jak ktoś, kto przywykł do tego, że ludzie zabiegają o jego względy. Jego wzrok wędrował po zebranych, przesuwając się od twarzy do twarzy, jakby kogoś wypatrywał. Marta stała z boku, jak zwykle, i nagle ich spojrzenia się spotkały.
Uśmiechnęła się nieśmiało, a on odpowiedział tym samym. Ku zaskoczeniu wszystkich, pan Wojciech podszedł do niej, ujął jej dłoń i uścisnął ją serdecznie. Marta poczuła, jak serce bije jej szybciej, ale nie z powodu jego pozycji. Przypomniała sobie, że kilka miesięcy temu, kiedy wychodziła z pracy, zobaczyła starszego mężczyznę siedzącego na ławce w parku, wyglądającego na zagubionego i zmęczonego.
Zatrzymała się, spytała, czy coś mu dolega. Okazało się, że zgubił się i nie ma przy sobie telefonu. Marta nie znała go, ale nie mogła zostawić go samego. Zaprowadziła go do apteki, kupiła mu wodę, pomogła znaleźć drogę do domu, a nawet została z nim, dopóki nie był pewien, że trafi.
Tamten mężczyzna to był właśnie pan Wojciech, który od tamtej pory nie mógł zapomnieć jej dobroci. Teraz, w firmie, rozpoznał ją od razu. Odwrócił się do zebranych pracowników, wciąż trzymając dłoń na ramieniu Marty, i powiedział głośno: – To jest osoba, której zawdzięczam to, że wciąż tu jestem. Kiedy byłem zagubiony i bezradny, Marta podeszła do mnie i pomogła mi, nie pytając o nic.
Ona pokazała mi, że w tym świecie wciąż jest dobro. Pan Wojciech spojrzał ciepło na Martę, a potem znów zwrócił się do zebranych. Jeden po drugim zaczęli podchodzić do Marty, by porozmawiać, przeprosić, poznać ją bliżej. Kobiety, które wcześniej ją lekceważyły, teraz wypytywały o jej życie, zapraszały na kawę, chwaliły jej pracę.
Marta czuła, że to wszystko dzieje się jak we śnie. Ale nie czuła złości. Nie mam do was żalu, powiedziała cicho, gdy jedna z koleżanek ją przepraszała. Widzę, że potraficie się zmienić.
Od tamtego dnia Marta stała się ważną częścią zespołu. Ludzie zaczęli dostrzegać jej życzliwość, gotowość do pomocy, ciepło, które emanowało z całej jej postaci. Nie wywyższała się, nie chowała urazy do tych, którzy kiedyś ją lekceważyli. Pan Wojciech często powtarzał, że zatrudnienie Marty było jedną z najlepszych decyzji, jakie podjął, bo wniosła do firmy coś cenniejszego niż jakiekolwiek umiejętności: prawdziwą dobroć i ludzkie ciepło.
A jednak ta bezinteresowna dobroć wróciła do niej wielokrotnie, odmieniając całe jej życie. Bo dobro, które czynimy, nigdy nie ginie, lecz prędzej czy później wraca do nas.
