Ewa weszła do auli, trzymając w jednej dłoni siatkę z zakupami, a w drugiej klucze do mieszkania. Miała na sobie szary fartuch ochronny, a pod pachą wciśnięty podręcznik, który naturał jej z biblioteki. Spojrzała na tablicę, na wzory, które profesor Wolski zostawił na niej godzinę temu. Pomyślała: „Skąd ci to przyszło do głowy?
”, ale nie powiedziała tego na głos. Widząc zmęczenie na twarzy matki, która dzwoniła do niej kwadrans wcześniej, wróciła myślami do zeszytu. W tym zeszycie, ukrytym głęboko w torbie, od tygodni rozwiązywała zadania, których nikt jej nie zlecił. Tego wieczoru, po zakończeniu zmiany, weszła do jednej z sal, gdy wszyscy już wyszli.
Delikatnie schowała podręcznik do torby, ale zanim to zrobiła, przepisała z tablicy wszystkie wzory. O północy wróciła do mieszkania, usiadła przy kuchennym stole i otworzyła zeszyt. Po 20 minutach odłożyła długopis. Rozwiązanie, nad którym profesor Wolski męczył studentów przez cały tydzień, było w jej notatkach.
Następnego dnia szła korytarzem, gdy usłyszała głos profesora dobiegający z auli. Według grafiku powinna wejść do środka dopiero za 20 minut, ale profesor często przeciągał wykłady. Nie lubiła tego sposobu mówienia do ludzi, ale słuchała. „On studentów potrafi doprowadzić do płaczu, a co dopiero pracowników technicznych”, pomyślała.
Gdyby mogła podejść do tablicy, zaczęłaby od podstawienia, które widziała w zeszycie. Ale nie mogła. Dziewczyna wróciła do sali, bo musiała posprzątać. Świat nie zaprasza takich kobiet jak ona do tablicy.
Ewa powoli weszła do sali, z wiadrem i mopem w rękach. Podeszła do katedry, wyciągnęła rękę i wzięła kredę. Oni nie mieli pojęcia, kogo właśnie zaprosili do tablicy. Miała ochotę odłożyć kredę, przeprosić, wyjść, wrócić do korytarza, do swojego wózka, do wiadra z wodą, do świata, w którym nikt nie pytał jej o granice funkcji i pochodne cząstkowe.
Ale nie odłożyła. „Zacznijmy od podstawienia”, powiedziała bardziej do siebie niż do sali. Profesor odwrócił się do studentów. „Powinnam wrócić do pracy”, szepnęła, ale nikt jej nie słyszał.
Nie była przyzwyczajona do braw. Profesor podszedł do katedry, otworzył swoją teczkę i wyjął kartkę. „Po prostu nie doszli do tego etapu”, powiedział cicho do siebie. Szepnął do koleżanki, która siedziała w pierwszym rzędzie.
Ewa podeszła do tablicy. „Czy do tego momentu jest jasne? ”, zapytała. Udaanie rozumienia to najdroższy bilet do katastrofy, myślała, patrząc na puste twarze.
To było dla niego niemal nie do zniesienia, gdy widział, jak studentom miesza się wzrok. Ewa doszła do ostatniego etapu. Odwróciła się do sali. Profesor Wolski podszedł do tablicy.
W końcu odwrócił się do niej. „Skąd pani to zna? ”, zapytał. Do środka weszła pani Halina, kierowniczka ekipy sprzątającej.
Profesor Wolski odwrócił się powoli do studentów. Natalia podeszła do Ewy. Chciała wrócić do swojego wózka, do pracy, do normalności. „Muszę wrócić do pracy”, powiedziała, ale nikt nie zwracał na nią uwagi.
Natalia przestała wkładać zeszyty do plecaka. Do środka wszedł starszy mężczyzna w granatowym garniturze. Chciała tylko wrócić do domu, do Jakuba, do herbaty, do ciszy. „Ja naprawdę powinnam wrócić do pracy”, powtórzyła.
Profesor Baranowski odwrócił się do niej. „W takim razie dopasujemy godzinę do pani zmiany”, powiedział. Ktoś właśnie powiedział, że uczelnia może dopasować się do niej, choć przez całe życie to ona dopasowywała się do wszystkich. „Pani Halina już do mnie dzwoniła”, dodał.
„Wczoraj Talent sam wszedł do auli z mopem”. Te same rzędy drewnianych ławek, ta sama duża tablica, ten sam zapach kredy, książek i kawy z automatu, która nadal smakowała tak, jakby ktoś zaparzył smutek w plastikowym kubku. Ewa odwróciła się do tablicy i zapisała pierwsze zadanie. Do środka wszedł profesor Marek Wolski.
„Dziękuję, że wysłuchaliście tej historii do końca”, powiedział. „Do usłyszenia już wkrótce”. Profesor Wolski podszedł do niej i uścisnął jej dłoń. „Pani Ewo, czy zechce pani poprowadzić następne zajęcia?
”, zapytał. Ewa spojrzała na niego, potem na studentów, którzy wciąż siedzieli w ławkach. „Muszę wrócić do pracy”, powiedziała cicho, ale w jej głosie nie było już ucieczki. „Ale najpierw dokończę to zadanie”.
Odwróciła się do tablicy. Zaczęła pisać. Kreda skrzypiała, a ona nie myślała o wózku, o wiadrze, o tym, że zaraz musi wracać. Myślała tylko o tym, że po raz pierwszy od wielu lat ktoś zapytał ją o to, co naprawdę umie.
I że nie chciała już odłożyć kredy.
