Ik weet niet goed hoe ik moet uitleggen wat het betekent om in deze positie te zitten. Maar ik ga het proberen, want ik wil dat je begrijpt waarom ik zo kwaad ben. We hebben elkaar leren kennen via dezelfde kerk. Je zou denken dat iemand die zo dicht bij het geloof staat, anders zou zijn.
Maar laat dit een waarschuwing zijn: het zegt uiteindelijk niets. Op de een of andere manier had ze het idee gekregen, door wat ze tegen een vriendin had gezegd, dat ik degene was die haar gevangen hield in een leven dat ze niet meer wilde. Nooit heeft ze tegen mij gezegd dat ze ongelukkig was. Nooit.
Ik denk dat mijn laatste promotie het startpunt was. Als ze vond dat het huisvrouw-zijn niet genoeg erkenning gaf, dan was dat één ding. Maar ze koos er zelf voor om thuis te blijven. Ik heb haar er nooit toe gedwongen.
En ze heeft er nooit met mij over gesproken. Ik weet hoe ze zich echt voelt door haar berichten met die vriendin, Lucia. Ik zag haar vaak wegduiken als ze gebeld werd, maar ik dacht er niets van. Tot ik op een dag het bericht zag.
Toen besloot ik de waarheid te achterhalen. Ik had haar gevraagd om goed na te denken over haar antwoord, omdat ik haar één kans zou geven om het in te trekken. Ze dacht even na en trok het toen in. Ze zei dat ze spijt had en dat ze precies wist over wie ik het had.
Wat ik wilde weten, was waarom. Dat was wat me het meest kwelde. Het duurde lang voordat ze antwoordde. Ze zei dat zij en Marcus niet veel hadden gedaan en dat ze elkaar niet lang kenden.
Ik gaf haar een blik die haar deed stoppen met praten. We wisten allebei dat zij degene was die had voorgesteld om huisvrouw te worden. We wisten allebei dat ze nooit had gezegd dat ze ongelukkig was. Als ze vond dat het huisvrouw-zijn haar geen doel gaf, dan was dat oké.
Maar ik kon haar niet vergeven dat ze niet het volwassen gesprek was aangegaan. Nooit. Ik maakte duidelijk dat als de kinderen er niet bij waren, ik niet met haar zou praten, tenzij het over de scheiding ging. Ze geloofde niet dat ik zo koud kon zijn, omdat ik dat nooit eerder was geweest.
De scheiding is nu afgerond. Alles is gelijk verdeeld, inclusief de voogdij. Ik hoefde na de scheiding niet veel te doen. Het enige wat ik echt hoefde te doen, was stoppen met de dingen die ik altijd voor haar deed.
Het is niet veel, maar het helpt wel een jaar of twee. Ik gebruik het vooral om iemand op de kinderen te laten passen na school, tot ik thuiskom. Ze heeft moeten gaan werken, maar door haar gebrek aan ervaring kan ze niets gespecialiseerds vinden. Ik heb de kinderen af en toe bij familie gebracht omdat ik geen andere keuze had.
Ze neemt ook niet zoveel diensten als ze zou moeten, omdat het werk te zwaar voor haar is. Ze werkt nog steeds mentaal als huisvrouw en dat sleept haar naar beneden. Ik voelde wel een steek van medelijden. Maar als ik bedenk dat ze makkelijk weer had kunnen werken met mijn steun, als ze maar had gecommuniceerd in plaats van vreemd te gaan, dan verdwijnt dat medelijden.
Ik zou haar nummer hebben geblokkeerd als het niet om de kinderen ging. En ze gebruikt dat om lange berichten te sturen over hoe zwaar het leven is. Haar collega’s haten haar, de kinderen gedragen zich slecht, en ga zo maar door. Op een dag ga ik haar vertellen dat ze precies krijgt wat ze verdient, en dat ze moet stoppen met zeuren bij mij.
Ik had ook wel een wraakplan willen bedenken, maar dat is niet mijn stijl. Ik geniet gewoon van wat er vanzelf is gekomen. En ik doe haar geen plezier door te doen alsof alles goed is. Als je niet gelukkig bent, zeg dat dan.
Praat. Geef je partner de kans om er iets aan te doen. Er waren duizend andere wegen voordat ze koos voor vreemdgaan en mij de schuld gaf. Als de kinderen oud genoeg zijn, zal ik ze dit allemaal vertellen.
En hopelijk is het dan niet te laat.
