Het begon allemaal niet met één groot drama, maar met honderden kleine gesprekken die nooit gevoerd werden. Het vreemde is dat het niet eens zo spannend lijkt als je het zelf meemaakt. Ik kan me niet eens meer precies herinneren wanneer het begon. Mona hield absoluut van kinderen.
Ze kon haar leven niet voorstellen zonder moeder te zijn. Ik stelde voor dat we allebei getest zouden worden om te kijken of er iets aan te doen was. Maar ze weigerde en zei dat ik me moest laten testen, want zij wist zeker dat er niets mis was met haar. We wonen in een vrij religieuze buurt, dus ik snap wel dat ze dat niet wilde toegeven.
Maar ik heb nooit geoordeeld. Toch besefte ik uiteindelijk dat ons huwelijk geen kans had als er geen kinderen kwamen. Ze begon me te behandelen alsof ik haar huisgenoot was, niet haar man. Omdat ik gefaald had op dat ene punt.
Op een dag checkte ik stiekem haar telefoon, omdat ik vermoedde dat er iets aan de hand was. Ik zag een hoop berichten met iemand die Fabian heette. Ze bedroog me niet alleen, ze leek ook nog eens gevoelens voor hem te hebben. Maar ik was niet gebroken, want ik had al lang verwacht dat dit eraan zat te komen.
Het verbaasde me niet eens dat ik het niet eerder doorhad, omdat we te weinig met elkaar praatten om de rode vlaggen te zien. Ik kon zien wanneer het punt van geen terugkeer was bereikt, en ik had er allang een einde aan moeten maken. Ze vroeg waarom ik er toen niets over zei. En ik vroeg haar hetzelfde.
Want voordat ze de trekker overhaalde en vreemdging, had ze op zijn minst kunnen proberen te begrijpen of we ons huwelijk nog konden redden. Ik vroeg haar of de opwinding het enige was. Maar ik wist dat het niet de kern was, want er waren redenen waarom die opwinding was verdwenen. Ik zei niets.
Ik had niets gedaan waardoor ze dat tegen me kon zeggen. Haar bewering was dat ik niet genoeg had gedaan om te controleren of ik wel vruchtbaar was. Maar mijn echte probleem was dat zij geen tests wilde doen, terwijl ze mij neerzette als de enige die gecontroleerd moest worden. ‘Ik weet het gewoon,’ was haar antwoord, met een beetje aarzeling.
Dat is voor mij nog meer reden om te denken dat ze in het verleden zwanger is geweest van iemand anders, voordat we trouwden. Ik had haar kunnen vragen om me gewoon te vertrouwen, en dan waren we twee dwazen die besloten elkaar te vertrouwen in plaats van medische hulp te zoeken. Dat was het meest frustrerende aan de situatie. Ik snap dat ik koppig was door niet te gaan omdat zij niet wilde, maar ze had nog steeds geweigerd als bewezen was dat ik gezond was.
En dat was het probleem met mij. Ze zei niets. En dat stilzwijgen zei alles. We praatten niet over een scheiding, maar we wisten allebei dat dat het einde zou zijn.
Zij wist het zeker, want een paar dagen later kwam ze langs met de scheidingspapieren. Het ging snel, want we hadden weinig bezittingen, alleen een auto. Ik moest alimentatie betalen en de rest verdeelden we. We hadden twee kinderen gekregen in relatief korte tijd, en dat was goed voor ons geweest.
Ik was nooit het probleem, want bij mijn huidige vrouw lukte het meteen. En het gekste is dat zij voorstelde om het nog eens te doen. Ik was nooit het probleem. Maar zoals je kunt verwachten, ontweek zij elke vorm van verantwoordelijkheid.
Ze zeggen dat als je te veel tests doet, het soms je kansen in de toekomst kan beïnvloeden. Op een dag liet ze blijkbaar een foto van mij en mijn vrouw aan een vriendin zien en vroeg of ze een zwangere buik kon zien. Ze wilde me gewoon geen gelukkig leven gunnen, omdat ze zag dat ik dingen kreeg die zij altijd met mij had gewild, maar te koppig was om ervoor te vechten. Het eerste wat ze deed was me uitschelden.
Ik had al heel lang geen contact meer met haar. Ik checkte niet eens wie er naar mijn Instagramverhalen keek, want dat kon me niet schelen. Maar zij maakte het weer over zichzelf. Ik liet haar weten dat ik niet om haar gaf, en dat het al lang geleden was dat ze me iets kon schelen.
Ik nam het niet serieus, want ik kon horen dat ze dronken was. Bovendien wist ze op dat moment niet eens waar ik woonde, dus ik hing meteen op. Ik weet niet hoe ze me vond, maar ze liep me op een dag tegen het lijf in het winkelcentrum, terwijl ik met mijn familie was. Ze zei dat het niet uitmaakte en dat ze zich nog steeds moest verontschuldigen.
‘Ik hou nog steeds van je,’ zei ze. Als dat waar is, dan ben ik heel bang voor wie ze aan het worden is. Ik wist dat het niets goeds kon zijn. Blijkbaar was ze dus niet zo veranderd.
Ik vertelde haar dat ze echt een dwaas was als ze na alles nog steeds niet naar de dokter was gegaan. Op haar sociale media is duidelijk te zien dat ze niet meer voor zichzelf zorgt, en ik weet hoeveel ze altijd niet dik wilde zijn. Ze wilde oplossingen zoeken als een team, maar zij had al besloten dat er maar één mogelijke verklaring was. En in plaats van een eerlijk gesprek te voeren toen ze ongelukkig was, koos ze voor vreemdgaan.
Het bedrog of de totale weigering om te communiceren, dat was het einde.
