Marta stała w progu pracowni, patrząc na puste płótno. Miała wrócić do obrazu, ale coś ją trzymało w miejscu. Wzięła głęboki oddech i wyszła do kuchni, żeby napić się wody. Stała przy blacie, kiedy usłyszała kroki Tomasza.
Wszedł do kuchni w garniturze, gotowy do wyjścia. Rzucił tylko: „Wezmę wodę i wrócę do pracowni. Do pracowni? ”.
Spojrzał na nią z chłodną irytacją. „Wróć do siebie, porozmawiamy później”. Marta nie odpowiedziała. Napiła się wody i wróciła do pracowni bez słowa.
Następnego dnia o 6:30 Marta weszła do kuchni. Ekspres do kawy szemrał, a Tomasz już stał przy oknie. Zdawał się czekać na nią. „Ty mogłaś nie wychodzić do salonu w takim stanie”, powiedział cicho, niemal z wyrzutem.
Marta odwróciła się od ekspresu. „W takim stanie? Mówisz o moim swetrze? ”.
Tomasz westchnął. „Marta, proszę cię, nie wracajmy do tego. Właśnie do tego wracamy od lat”. Przeszedł do salonu, nalał sobie wody, stał tyłem do niej.
Marta wzięła swoją kawę i wróciła do pracowni. Tego dnia pracowała do późnego popołudnia. Kiedy wyszła, Tomasza nie było. Na stole leżała granatowa teczka.
Marta usiadła, dotknęła teczki. W środku znalazła dokumenty, których nigdy wcześniej nie widziała. Umowy, protokoły, formularze. Wszystko podpisane jej nazwiskiem, ale pismo nie było jej.
Obok leżała kartka: „Sprawy do zamknięcia”. Marta zamarła. To nie mogło być prawdą. Wieczorem Tomasz wrócił do domu.
Marta czekała na niego w salonie. „Co to jest? ”, zapytała, kładąc teczkę na stole. Tomasz spojrzał na nią, potem na teczkę.
Jego twarz pozostała spokojna. „To dokumenty, które podpisałaś. Nie pamiętasz? ”.
„Nigdy tego nie podpisałam. To nie moje podpisy”. Tomasz uśmiechnął się lekko. „Marta, ty wszystko bierzesz do siebie.
To rutynowe formalności. Z naszych oszczędności mogę ci przekazać 150 000 zł”. Marta poczuła, jak serce jej wali. „O czym ty mówisz?
Dlaczego miałbyś mi przekazywać pieniądze? ”. Tomasz westchnął, jakby tłumaczył coś dziecku. „Znowu do tego wracasz.
Nie musisz rozumieć wszystkiego. Ja się tym zajmę”. Marta nie ustępowała. „To jest poważne.
To wygląda na fałszerstwo”. Tomasz podniósł głos. „Zadzwonię do prawnika. Jutro rano to wyjaśnimy.
Na razie nie rozmawiaj z nikim”. Wyszedł do sypialni, zamykając drzwi. Marta została sama. Wzięła czystą kartkę i napisała na górze: „Sprawy do zamknięcia”.
To była ta sama kartka, którą znalazła w teczce. Ale to nie była jej kartka – to była jego. „Dokument do teczki, kłamstwo do światła, a człowiek przekonany o własnej wielkości przed lustro”, wyszeptała. Następnego dnia rano Tomasz wyszedł wcześniej, nie mówiąc nic.
Marta poszła do pracowni, ale nie mogła pracować. Usiadła przy stole, przy którym leżała granatowa teczka, notes i filiżanka herbaty. Wzięła telefon. Wybrała numer.
„Panie mecenasie, mówi Marta. Muszę się z panem pilnie spotkać”. Spotkanie odbyło się po południu. Prawnik, starszy mężczyzna o uważnych oczach, przejrzał dokumenty.
Zmarszczył brwi. „Te podpisy wyglądają na autentyczne, ale ręka drżała. To nie jest pani zwykły podpis. To może być odtworzone”.
Marta poczuła, jak robi jej się zimno. „Co mam zrobić? ”. Prawnik odłożył papiery.
„Musimy wezwać biegłego. I musi pani złożyć zawiadomienie. Ale to poważna decyzja. To wpłynie na pani małżeństwo”.
Marta spojrzała na niego z determinacją. „To już nie jest małżeństwo. To jest pułapka”. Następnego dnia Tomasz zaprosił Martę na rozmowę w kuchni.
Miał na sobie jasną marynarkę, delikatną biżuterię, telefon położony ekranem do dołu. „Marta, proponuję, żebyś zawiesiła swoje podejrzenia. Za kilka tygodni wejdziesz do zarządu i wszystko się ułoży”. Marta spojrzała na niego uważnie.
„Wchodzę do zarządu? A co z twoją karierą? ”. Tomasz wzruszył ramionami.
„To moja sprawa. Ty tylko podpiszesz kilka dokumentów”. Marta wstała. „Nie podpiszę niczego, dopóki nie wyjaśnię tamtej teczki”.
Tomasz zacisnął usta. „Marta, ty nie rozumiesz. Tu nie ma pola do dyskusji”. „To ty przyszedłeś do kuchni z decyzją o rozstaniu, bo chciałem uczciwego rozwiązania” – Marta prawie krzyknęła.
„Chciałeś? Ja nigdy nie chciałam rozstania. Ty chciałeś mojej zgody na coś, czego nie rozumiem”. Tomasz wyszedł, trzaskając drzwiami.
Marta zadzwoniła do prawnika. „Mecenasie, robimy to. Składam zawiadomienie”. Tydzień później w biurze Tomasza odbyła się konferencja.
Tomasz stał przy mikrofonie, prezentując raport kwartalny. Sala konferencyjna była pełna. Na końcu stołu siedziała Klara, członkini zarządu, z chłodnym wzrokiem. Tomasz czuł się pewnie.
Aż do momentu, gdy do sali weszła Marta. Miała na sobie granatowy żakiet i niosła taką samą teczkę jak ta, którą znalazła w domu. Tomasz nachylił się do mikrofonu. „Przepraszam panią Martę, ale to zamknięte posiedzenie”.
Marta nie zatrzymała się. „To nie jest zamknięte posiedzenie. Mam coś do powiedzenia”. Jeden z prawników zarządu pochylił się do dokumentów.
„Panie dyrektorze”, zwrócił się do Tomasza, „to może poczekać”. Tomasz spojrzał na Martę. W jednej chwili wrócił do tamtego wieczoru w apartamencie, do szarego swetra, do kubka z wodą, do słów: „Te papiery są ważniejsze niż myślisz”. Marta wyjęła z teczki dokumenty i położyła je na stole.
„To są sfałszowane podpisy. Moje podpisy. Złożyłam zawiadomienie do prokuratury”. Sala zamarła.
Tomasz zbladł. „To nieprawda. To wszystko nieprawda”. Ale nikt nie podszedł do Tomasza.
Klara podniosła wzrok. „Tomaszu, zostaniesz odsunięty od prowadzenia inwestycji do czasu zakończenia kontroli”. Oficjalnie mówiono o czasowym przekazaniu obowiązków. Tomasz próbował coś powiedzieć, ale słowa uwięzły mu w gardle.
Marta wstała i wyszła z sali. Po konferencji poszła do małej restauracji na Kazimierzu. Siedziała przy stoliku, zamawiając herbatę. Kelner nalewał wodę do szklanek.
Po chwili do restauracji wszedł Tomasz. Stanął przy jej stoliku. „Zniszczyłaś mi życie”. Marta spojrzała na niego.
„To ty zacząłeś to niszczyć, kiedy podrobiłeś moje podpisy”. Tomasz uśmiechnął się smutno, po czym odszedł do swoich obowiązków. Marta wróciła spojrzeniem do swojej herbaty. Po prostu pewien rozdział właśnie zamknął się do końca.
Kiedyś usłyszała, że nie pasuje do świata Tomasza. Wstydził się żony, bo nie pasowała do jego wyobrażenia o prestiżu. Ale teraz już nie miało to znaczenia. Marta wstała, zapłaciła rachunek i wróciła do pracowni.
Stanęła przed pustym płótnem. Po raz pierwszy od tygodni czuła, że może oddychać. Wzięła pędzel.
Zaczęła malować.
