Zawsze myślałam, że wiem, na czym stoję. Miałam własną firmę, własne decyzje, własne przekonania. Aż pewnego dnia rzeczywistość rozpadła się na kawałki i musiałam ratować biznes, który z dnia na dzień coraz bardziej się sypał, i niemal bez przerwy jeździć do szpitala. Ojciec leżał tam po zawale, a ja starałam się za wszelką cenę utrzymać wszystko w ryzach.
On jednak za nic nie potrafił pogodzić się ani ze starością, ani z własnym stanem. Zgorzkniał, a jego podejście do życia zmieniło się nie do poznania. Próbowałam mu tłumaczyć, że musimy trzymać się razem, że firma potrzebuje mojej uwagi, ale do niego zupełnie to nie docierało. Kiedy weszłam do jego sali, zamiast powitania usłyszałam: – Pani Nino, jutro wypisujemy pani ojca do domu i proszę mi nie mówić, że będzie inaczej.
– To powiedziała lekarka, a ja tylko skinęłam głową, bo gardło mam ściśnięte. – Przepraszam, muszę wracać do pacjentów. Wzięłam głęboki oddech i weszłam do sali. Ojciec siedział na łóżku, z wzrokiem wbitym w okno.
Nie odezwał się, kiedy podeszłam. A potem rzucił coś, co sprawiło, że zdrętwiałam: – Jak ci tak źle ze mną, to od razu oddaj mnie do domu opieki albo wyrzuć na śmietnik. – Te słowa bolały do żywego. Próbowałam go przytulić, ale odepchnął moją rękę.
W drodze do domu rozpłakałam się. Zatrzymałam samochód na poboczu, żeby zebrać myśli. Wtedy zadzwoniła pani Eugenia, sąsiadka ojca. Mówiła cicho, z trudem dobierając słowa.
Prosiła, żebym jej nie oceniała, bo była zupełnie sama i nie miała do kogo zwrócić się o pomoc. Poprosiła, żebym przyjechała do wsi i pomogła jej z ojcem. Zgodziłam się bez wahania. Dojazd zajął mi wieki.
Kilka razy musiałam zatrzymać się na poboczu i zadzwonić do kobiety z ogłoszenia, żeby pokierowała mnie lokalnymi drogami. Gdy w końcu stanęłam przed domem, przywitała mnie starsza kobieta o zmęczonej twarzy. Ojciec siedział na ławce przed wejściem, z torbami u stóp. Pani Eugenia wzięła część bagaży i bez słowa weszła do domu.
Ojciec został sam. – Niech pani spokojnie wraca do domu i dzwoni o każdej porze, a my tutaj już sobie porozmawiamy – powiedziała do mnie, znikając w drzwiach. Nie miałam wyjścia. Zgrzytnęłam zębami, chwyciłam pozostałe bagaże i powlokłam się do domu.
Ojciec nawet nie spojrzał w moją stronę. Pani Eugenia właśnie nakrywała do stołu. Następnego ranka w Warszawie zaspałam do pracy. Firma dzwoniła, klienci się wykruszali.
A ja siedziałam w biurze, udając, że wszystko jest pod kontrolą. Jeszcze tego samego dnia otrzymałam wiadomość od inwestora, który proponował mi przejęcie udziałów. Miałam mu odpisać, ale nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Wtedy poznałam jego.
Nazywał się Nino. Poznałam go na jednym ze spotkań biznesowych. Od razu zwrócił moją uwagę – był pewny siebie, mądry, a jego poglądy były dokładnie takie, jak moje. Mężczyzna rozmawiał jeszcze przez telefon, ale szybko zakończył połączenie i podszedł do mnie.
Rozmawialiśmy godzinami. Pasowaliśmy do siebie pod każdym względem. Zaczęliśmy się spotykać. Myślałam, że w końcu znalazłam kogoś, kto mnie rozumie.
Nino wspierał mnie w pracy, pomagał w negocjacjach, czasem nawet przyjeżdżał ze mną do ojca. Ale mój ojciec go nie znosił. Widział w nim kogoś, kto chce mnie wykorzystać. – Ten człowiek jest fałszywy – powtarzał.
Ja jednak nie słuchałam. Kilka razy dzwoniłam do pani Eugenii, ale ona za każdym razem zapewniała mnie, że wszystko jest w najlepszym porządku i żebym nie martwiła się na zapas. Uwierzyłam jej. A potem wszystko runęło.
Pewnego wieczoru Nino zaprosił mnie na kolację. Miałam mu podziękować za wszystko, co dla mnie robił. Ale zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, on oznajmił, że chce ze mną porozmawiać o poważnej sprawie. Usiadł naprzeciwko mnie, wziął mnie za rękę i powiedział:
– Słuchaj, wiem, że masz problemy z firmą.
Mam propozycję, która rozwiąże wszystkie twoje problemy. – Jaką propozycję? – Sprzedaj mi udziały. Dam ci dobrą cenę.
Możesz zacząć nowe życie. Poczułam, jak krew uderza mi do głowy. – Dlaczego miałabym sprzedać? Firma to moje życie.
– Twoja firma umiera. Ja mogę ją uratować, ale tylko jeśli przejmę kontrolę. Spojrzałam na niego, a w jego oczach zobaczyłam coś, czego wcześniej nie dostrzegłam. Chłód.
Wyrachowanie. Wtedy zrozumiałam, że wszystko, co widziałam, było kłamstwem. – Ty mnie wykorzystałeś – wyszeptałam. – Nie mów tak.
Myślałem o nas. Zerwałam się od stołu i wybiegłam z restauracji. Łzy paliły mnie w oczach. Wsiadłam do samochodu, wrzuciłam bieg i odjechałam z piskiem opon.
Przez całą drogę do Warszawy zanosiłam się od płaczu. Po powrocie do mieszkania padłam na łóżko i natychmiast zasnęłam z wyczerpania. Tymczasem w niewielkiej wsi pośród lasów kobieta podeszła do mojego ojca. Pani Eugenia stała w progu, a obok niej stał mężczyzna, którego twarz częściowo zasłaniała ciemna czapka.
– Chodźmy wnieść te torby do środka – powiedziała cicho. Zabrała część bagaży i bez słowa weszła do domu. Ojciec został sam na progu, patrząc w ciemność. Nie miałam pojęcia, co się dzieje w tym domu.
Moja głowa była pełna Nino. Kiedy następnego dnia wróciłam do biura, na biurku czekała wiadomość od inwestora. Wzięłam głęboki oddech i zdecydowanym ruchem zaczęłam pisać odpowiedź, proponując mu bezpośrednie spotkanie. Chciałam go poznać, może to była moja szansa.
Ale zanim zdążyłam wysłać wiadomość, zadzwonił telefon. To była pani Eugenia. Jej głos drżał. – Pani Nino, musi pani przyjechać.
Coś się stało. – Co się stało? Ojciec? – serce mi biło jak oszalałe.
– Nie mogę powiedzieć przez telefon. Proszę przyjechać. Zatrza snęłam telefon i wybiegłam z biura. Po drodze dzwoniłam do ojca, ale nie odbierał.
Do pani Eugenii też. Nic. Gdy w końcu stanęłam przed domem, zastałam drzwi otwarte na oścież. W środku panował bałagan, a na stole leżała kartka.
– Nino, czyli to ty postanowiłeś doprowadzić mnie do ruiny, a do łóżka zaciągnąłeś mnie tylko po to, żeby łatwiej było ci mnie przekonać do sprzedaży firmy. Pod kartką leżał pierścionek zaręczynowy, który Nino podarował mi tydzień temu. Mój świat legł w gruzach. Wiedziałam, że muszę działać.
Pojadę do ojca. Dopiero kiedy zbliżałam się do tej zapomnianej przez świat wsi, dopadła mnie ponura myśl, że tata może po prostu zatrzasnąć mi drzwi przed nosem i nie będzie chciał mnie widzieć. Ale musiałam spróbować. Gdy zapukałam, otworzyła mi pani Eugenia.
Za nią stał mój ojciec, ale wyglądał zupełnie inaczej. Był spokojny, jakby w końcu pogodził się z tym, co się dzieje. – To o co ty masz do niego pretensje, córeczko? – zapytał ojciec.
A ja zrozumiałam, że nie wiem, co odpowiedzieć. Spojrzałam na ojca, potem na panią Eugenię, a potem na ten pierścionek w mojej kieszeni. Wszystko, w co wierzyłam, okazało się kłamstwem. Nino nie był tym, za kogo się podawał.
Ojciec nie był już taki, jak go zapamiętałam. A ja musiałam podjąć decyzję, która zmieni wszystko. Zanim jednak przejdę do tego, co wydarzyło się później, zerknijcie na dół, zostawcie łapkę w górę i zasubskrybujcie kanał Alicja.
Jeśli ta historia jakoś do was trafia, napiszcie też w komentarzach, skąd mnie dzisiaj słuchacie, bo to, co wydarzyło się teraz, roztrzaskało mnie doszczętnie.
