Ik gooide het kleine kanaalmeervalletje terug in het water, en precies op dat moment prikte zijn rugvin in mijn vinger. Het was de kleinste kanaalmeerval die ik ooit uit dit meer had gevangen, en toch had ik het al zien aankomen. Ik had nog tegen de kijkers gezegd: “Je moet oppassen voor die stekel. ” En ja hoor, daar ging het mis.
Het voelde als een brandende bijensteek, alleen iets heviger. Ik gooide er meteen water over om de pijn te verzachten. Mijn vinger bleef bloeden, dus ik kon hem niet goed aan de camera laten zien tot het stopte. “Ik had hem gewoon moeten fileren,” zei ik tegen mezelf.
“Een lekker visburger. ”
Het was niet de eerste keer dat zo’n klein beestje me te pakken nam. Ik herinnerde me dat ik mijn nichtje had leren vissen. Ze ving een zonnebaars en de stekel prikte haar.
Ze begon te huilen en vroeg: “Ga ik dood? ” Ik zei: “Nee, maar ik laat je wel zien hoe je hem goed vasthoudt. ” Later zei ze tegen haar vader: “Hij leert me hoe ik vissen moet vangen en vasthouden. ” Ik dacht: verdorie, nu krijg ik de schuld.
Die kleine meervallen brachten me terug naar het begin. Toen ik en Moody net begonnen met vissen, vingen we precies zulke kleintjes. We hebben een meer dat helemaal vol zit met meervallen van dat formaat. Maar dit exemplaar was wel extreem klein.
Normaal vang ik hier monsters. Ondertussen had ik ook nog een ander probleem. Mijn bakjes met aas lekten. Ik had de deksel goed dichtgedraaid, maar ze lekten nog steeds.
Mijn handen zaten onder de olie. Ik wist niet waar ik ze in moest doen. En toen zag ik dat er een container was die ik niet open kreeg. “TGB, wat is er aan de hand?
”
Mijn hond Rudy wilde alles opeten. En mijn vriendin was niet blij dat ik de wormen in de auto had laten liggen. Ze keek me boos aan. Ik had het echt verpest.
Er was ook een vreemde geur. Ik wist niet wat het was, maar ik zou er snel genoeg achter komen. En toen zag ik iets in de verte: een karper sprong uit het water. Dat deed me denken aan de keer dat ik en Rex aan de steiger visten.
Overal sprongen karpers. Die plek zit vol met grote vissen, maar veel mensen doden ze. Er zijn zelfs toernooien om ze te vangen en te doden. Daarom vis ik liever in rivieren en meren waar ze beschermd zijn.
Ik wilde graag terug naar dat kanaal waar ik met Moody had gevist. Ik wilde er twee kinderen mee naartoe nemen en ze leren karpers vangen. Maar dan moest ik iemand hebben die het net kon vasthouden zonder zichzelf te bezeren. Ik wilde gewoon een goede vangst zien, misschien wel vier tot acht uur lang vissen.
Mijn vinger brandde nog een beetje, maar het werd beter. De ergste steken komen van gepantserde meervallen in de oceaan, had ik gehoord. Die hebben ook stekels en schijnen ontzettend pijnlijk te zijn. Moody stuurde al een bericht: “Vergeet niet voor de trein te zorgen.
” Ik zette mijn wekker op 8:20 uur, en nog een kwartier later. Ik moest op tijd klaar zijn. Ik keek naar mijn vinger en dacht aan die kleine meerval. Ik had hem teruggegooid, maar misschien had ik hem beter mee naar huis kunnen nemen.
Het was een rare vangst, maar wel een die me iets leerde: zelfs de kleinste vissen kunnen je pijn doen.
