Het telefoontje kwam op het slechtst mogelijke moment. Veronika zat tegenover een cliënte die al een uur niet kon beslissen welke woning ze in Berlijn wilde kopen. Toen op het display een nummer van een notariskantoor verscheen, wist ze dat er iets belangrijks aan zat te komen. Ze excuseerde zich, liep de gang op en nam op.
Een zakelijke stem vertelde haar dat haar grootvader Gleb Fjodorovitsj Morozov drie weken geleden was overleden en dat hij haar een appartement in Berlijn had nagelaten. Veronika leunde tegen de koude muur. Haar grootvader was dood, en niemand had het haar verteld. Vijf jaar geleden had ze hem voor het laatst gezien, op haar bruiloft.
Hij had haar toen apart genomen en gezegd: ‘Je moeder maakt domme keuzes, maar dat is haar zaak. Jij moet niet dezelfde fouten maken. ‘ Daarna had hij nooit meer contact opgenomen. De notaris vertelde dat het appartement in de Ulandstraße lag, 150 vierkante meter, drie kamers, keuken, twee badkamers en een balkon.
Veronika rekende snel: minstens negenhonderdduizend euro waard. Een fortuin. Maar waarom kreeg zij het? Haar moeder en oom Viktor waren toch veel dichterbij?
Thuis vertelde ze het aan haar man Dennis. Hij reageerde overdreven enthousiast, omhelsde haar en maakte meteen plannen om het appartement te verkopen en een huis buiten de stad te kopen. Veronika vond het vreemd dat hij niet eens vroeg hoe haar grootvader was gestorven. ‘Waarom wist je al dat ik iets zou erven?
‘ vroeg ze. Dennis wuifde het weg, maar ze zag dat hij nerveus werd. Even later belde haar schoonmoeder Tamara Viktorovna. Ze feliciteerde haar met de erfenis en drong erop aan dat Veronika snel zou verkopen.
Haar schoonzus Julia zou toch naar Berlijn gaan en kon wel even naar het appartement kijken. Veronika zei dat ze nog niets had besloten. De schoonmoeder reageerde ijskoud: ‘Dus je houdt geheimen voor de familie. We zullen zien hoe je het zonder ons redt.
‘
Veronika ging naar haar moeder. Die vertelde dat ze al tien jaar geen contact meer had met haar vader, omdat hij haar huwelijk met een loodgieter niet accepteerde. Ze gaf Veronika een schoenendoos met spullen van haar grootvader: brieven, foto’s en documenten. Thuis las Veronika de brieven.
Haar grootvader had haar jarenlang geschreven, maar de brieven nooit verstuurd. In de laatste brief, geschreven vlak voor zijn dood, stond: ‘Niet iedereen om je heen wenst je goeds toe. Wees op je hoede, vooral voor degenen die dichtbij zijn, vooral voor de familie. Soms zijn de naasten het gevaarlijkst.
‘
Veronika begon Dennis te observeren. Hij telefoneerde veel, altijd zachtjes, op het balkon of in de slaapkamer. Ze hoorde flarden: ‘Ze heeft nog niet besloten. ‘ ‘Niet te veel pushen, anders wordt ze koppig.
‘ Haar schoonzus Julia kwam langs en bood aan om naar Berlijn te gaan. Veronika weigerde. Er ontstond ruzie met Dennis, de eerste in vijf jaar huwelijk. Op zaterdagavond zag Veronika een bericht op Dennis’ telefoon van zijn moeder: ‘Ze gaat maandag definitief.
‘ Ze besloot een dag eerder te vertrekken, zonder iets te zeggen. Ze nam de vroege trein naar Berlijn. Bij het appartement aangekomen, paste geen van de sleutels. Het slot was vervangen.
Achter de deur hoorde ze stemmen: haar schoonmoeder en schoonzus. Ze hoorde hen zeggen: ‘We hebben de sloten gisteren al vervangen. Terwijl zij de papieren regelt, richten wij hier alles in. Als ze komt, zeggen we gewoon dat we op de woning pasten.
‘
Veronika filmde alles met haar telefoon en nam het gesprek op. Toen belde ze aan. Haar schoonzus deed geschrokken open. Veronika liep naar binnen en zag dat de familie van Dennis bezig was zich in te richten.
Ze belde de politie. De politie kwam snel. De agenten namen de situatie op, maakten een proces-verbaal en lieten een slotenmaker een nieuw slot plaatsen. Dennis arriveerde met een sleutel van het nieuwe slot.
Veronika zei tegen hem: ‘Morgen dien ik de scheiding in. ‘
Dennis smeekte om te praten, maar Veronika was vastberaden. Ze bleef in het appartement van haar grootvader, tussen zijn spullen. De volgende dag ging ze naar een advocaat en diende de scheiding in.
Ze ontdekte ook dat haar schoonmoeder al vijf jaar geleden, vóór de bruiloft, had geschreven dat Dennis een meisje had gevonden ‘uit een goede familie, met een grootvader in Berlijn met een appartement in het centrum’. Het was dus een plan van het begin af aan. De scheiding werd snel geregeld. Dennis maakte geen aanspraak op de woning.
Veronika begon een nieuw leven in Berlijn. Ze vond een baan, richtte het appartement in en leerde de buren kennen. Haar schoonzus Julia belde later om haar excuses aan te bieden. Ze vertelde dat de familie uit elkaar was gevallen: haar moeder was verbitterd en Dennis dronk te veel.
Veronika voelde geen voldoening, maar ook geen medelijden. Ze was vrij. Ze had het appartement, een baan en een nieuw leven. ‘Dank je, grootvader,’ dacht ze.
‘Je had in alles gelijk. ‘
