Ik sta in een donkere kamer. Naast me staat Albert Einstein. Mijn hart bonkt in mijn keel, ik ben doodsbang. Vlammen slaan omhoog naar het plafond.
Gaan we nu dood? Ik ben nog maar een jongen, en mijn leven is heel gewoon. Elke ochtend ga ik naar school en zit ik in dezelfde klas. Op een dag vertelt onze meester dat we een stage moeten doen.
Iedereen begint meteen te praten. Veel kinderen hebben al een idee. Ik zit stil. Ik voel een knoop in mijn maag.
Ik weet niet waar ik heen moet. ‘s Middags ga ik naar huis. Ik zit aan de keukentafel. Mijn ouders zijn er.
Ik vertel over de stage. Ze luisteren rustig. Ze vragen waar ik het wil doen. Ik weet het niet.
Ik heb geen idee. Mijn vader stelt voor dat ik bij zijn bedrijf ga. Maar daar heb ik geen zin in. Ik wil iets bijzonders.
Dan zeg ik iets dat zelfs voor mij vreemd klinkt. Het komt als een bliksemflits. Ik zeg dat ik een brief aan Albert Einstein wil schrijven. Mijn moeder glimlacht.
Mijn vader ook. Ze vinden het een goed idee. Dat zeggen ze. Maar ik zie het in hun ogen.
Ze geloven er niet echt in. Ze bedoelen het goed. Ze willen me geen pijn doen. Toch voel ik me klein.
Later zit ik alleen op mijn kamer. Het is stil. Het raam staat open. Ik denk na.
De naam Albert Einstein blijft in mijn hoofd spoken. Hij is groot. Hij is ver weg. Het idee is raar.
Maar het laat me niet los. Ik pak een vel papier. Ik pak een pen. Ik begin te schrijven.
Mijn handschrift is slecht. Mijn zinnen zijn simpel. Ik schrijf dat ik een stage nodig heb. Ik schrijf dat ik nieuwsgierig ben.
Ik schrijf dat ik wil leren. Ik schrijf dat ik wil helpen. Terwijl ik schrijf, lach ik zachtjes. Niemand zal antwoorden.
Dat weet ik. Ik vouw de brief op. Ik doe hem in een envelop. Ik loop naar de deur.
Ik post de brief. Daarna denk ik er niet meer aan. De dagen gaan voorbij. School houdt me bezig.
Mijn leven is nog steeds simpel. De weken gaan voorbij. Dan op een ochtend ligt er een oude envelop in de brievenbus. Hij ziet er vreemd uit.
Mijn naam staat er scheef op. Mijn hart klopt sneller. Ik maak hem open. Ik zie een onduidelijk handschrift.
Ik lees langzaam. Ik lees de naam aan het einde. Albert Einstein. Ik lees de brief meerdere keren.
Ik kan het niet geloven. Hij heeft mijn stage aangenomen. Ik houd het papier vast. Mijn handen trillen.
Ik zeg geen woord. Ik stop de brief in mijn tas. De volgende ochtend ga ik naar school. De klas is vol.
De juf staat vooraan. Ze zegt dat iedereen vandaag moet vertellen waar hij stage gaat lopen. Een voor een steken de kinderen hun vinger op. Iemand zegt dat hij naar een bakkerij gaat.
Een ander naar een kantoor. Weer een ander naar de werkplaats van zijn oom. Alles klinkt normaal. Alles klinkt veilig.
Ik zit stil. Mijn hart bonkt. Nu ben ik aan de beurt. Iedereen kijkt naar me.
De juf knikt. Mijn keel is droog. Ik denk aan de brief in mijn tas. Ik kijk langzaam op.
Ik zeg dat ik stage loop bij Albert Einstein. Even is het stil in de klas. Dan barst iemand in lachen uit. Een ander kind doet mee.
Iemand roept iets. Opeens lachen veel kinderen. Het wordt luid. Stoelen schuiven.
Ik zit daar, mijn gezicht wordt rood. Mijn hart klopt snel. Ik wil iets zeggen, maar mijn stem slaat over. Iemand zegt dat het een grap is.
Iemand zegt dat ik lieg. Iemand vraagt of ik droom. De juf vraagt om stilte. Even is het stil.
Dan wordt het weer luid. Ze vraagt opnieuw om stilte. Nu schreeuwt ze. Stilte.
De klas is stil. Iedereen kijkt naar voren. Ze kijkt naar mij. Haar blik is serieus.
Ze vraagt of het waar is. Ik sta langzaam op. Mijn benen voelen zwak. Mijn handen trillen.
Ik reik naar mijn tas. De brief is er. Het papier is oud. Ik pak hem.
Ik loop naar voren. Iedereen kijkt. Ik leg de brief op de tafel. De juf pakt hem.
Ze leest langzaam. Haar voorhoofd fronst. Ze leest de naam. Albert Einstein.
Ze leest verder. Ze zegt niets. De klas is stil. Niemand lacht meer.
Ze kijkt op. Ze kijkt naar mij. Dan naar de klas. Ze zegt dat het echt is.
Sommige kinderen blijven stil. Sommigen kijken weg. Sommigen kijken naar mij. Iemand fluistert: “Wauw.
” Iemand vraagt hoe dat kan. Ik sta daar, adem zwaar. Ik weet niet wat ik voel. Er is vreugde, en er is angst.
De les gaat verder, maar niets is normaal. Ik hoor de woorden niet. Ik zie gezichten. Sommige hard, sommige nieuwsgierig, sommige vriendelijk.
Ik ga terug naar mijn plek. Mijn hoofd zit vol gedachten. Na school ga ik naar buiten. De lucht voelt anders.
Kinderen lopen langs me. Twee lachen en zeggen iets gemeens. Ik hoor mijn naam. Ik loop sneller.
Dan komt iemand naar me toe. Hij zegt dat het geweldig is. Hij zegt dat hij me gelooft. Dat voelt goed.
Een ander kind vraagt naar de brief. Ik zeg niets. Ik loop door. Op weg naar huis denk ik veel na.
Over de klas. Over het lachen. Over het moment van stilte. Thuis is het rustig.
Ik ga naar de keuken. Mijn ouders zijn er. Ik ga zitten. Ik zeg dat er iets is gebeurd.
Mijn stem is zacht. Ik haal de brief uit mijn tas. Ik leg hem op tafel. Mijn moeder leest eerst.
Haar mond valt open. Ze zegt niets. Dan leest mijn vader. Hij gaat langzaam zitten.
Hij kijkt naar mij. Dan weer naar de brief. Ze zijn sprakeloos. Ze vragen of het een grap is.
Ik schud mijn hoofd. Ik vertel over de klas. Over het lachen. Over de stilte.
Over de juf. Mijn ouders luisteren. Ze zeggen niets. Dan zegt mijn moeder dat ze trots is.
Mijn vader knikt. Zijn ogen zijn vochtig. We zitten stil. Dan vraagt mijn vader iets.
Zijn stem is kalm. Hij vraagt waar ik heen moet. Hij vraagt om het adres. Ik pak de brief.
Ik lees hem opnieuw. Ik zie geen plaats. Geen straat. Geen stad.
Alleen de naam. Alleen de uitnodiging. Mijn hart klopt weer snel. Hoe weet ik waar ik heen moet?
Ik ga die avond vroeg naar bed. Mijn lichaam is moe. Mijn hoofd is wakker. Ik lig in het donker en staar naar het plafond.
De brief ligt naast me. Ik denk aan de woorden. Aan de naam. Aan het ontbrekende adres.
Er is geen plaats. Er is geen weg. Ik vraag me af hoe dit moet werken. Ik draai me om.
Dan weer terug. Mijn hart is rustig en snel tegelijk. Opeens worden mijn gedachten stil. Op een gegeven moment val ik in slaap.
De volgende ochtend word ik heel vroeg wakker. Het huis is stil. Ik hoor niets. Even denk ik dat het allemaal een droom was.
Dan sta ik op. Ik loop naar het raam. Het is nog koud buiten. Er staat een auto voor ons huis.
Hij is groot. Donker. Hij past hier niet. Een zijdeur staat open.
Gewoon open. Mijn hart begint te bonken. Ik blijf staan. Ik knipper.
De auto staat stil. Ik hoor voetstappen achter me. Mijn ouders staan in de gang. Ze kijken ook naar buiten.
Niemand zegt iets. De deurbel gaat. Het geluid is zacht. Ik loop er langzaam naartoe.
Ik open de deur. Er staat een man. Hij draagt een donkere jas. Een hoed.
Hij ziet er kalm uit. Zelfverzekerd. Hij zegt alleen mijn naam. Niet hard.
Niet zacht. Gewoon. Ik knik. Ik pak mijn jas.
Mijn moeder kijkt me aan. Mijn vader legt zijn hand op mijn schouder. Zijn hand is warm. Ik ga naar buiten.
De lucht is fris. Ik stap in de auto. De stoel is zacht. De deur sluit zachtjes.
De auto rijdt weg. Niemand praat. De weg glijdt voorbij. De huizen worden minder.
De stad verdwijnt. Velden verschijnen. Bomen. Smalle wegen.
De tijd duurt lang. Ik kijk uit het raam. Ik zie mist. Licht.
Schaduw. Ik denk aan school. Aan het lachen. Aan de brief.
Ik vraag me af waar we heen gaan. Wat me te wachten staat. We rijden lang. Heel lang.
Misschien twee uur. Misschien meer. De auto stopt. We zijn in een dorp.
Het is heel klein. Heel stil. Er zijn maar een paar huizen. Alles ziet er oud uit.
Alles lijkt stil te staan. We stoppen voor een werkplaats. Hij is onopvallend. Geen bord.
Geen naam. De deur is oud. Het raam is klein. Ik stap uit.
De grond is koud. De lucht ruikt naar olie en metaal. Naar werk. Naar tijd.
Ik hoor een zacht geluid uit de werkplaats. Een zoem. Een gekras. Ik sta daar.
Mijn hart bonkt. Ik loop langzaam dichterbij. Elke stap voelt belangrijk. Een zwak licht verlicht de werkplaats.
Warm. Geel. Het werpt lange schaduwen. Gereedschap ligt overal.
Draden hangen van het plafond. Een vel papier ligt op een tafel. Sporen van werk zijn overal. In de verte zie ik iemand.
Met zijn rug naar me toe. Gebogen. Hij beweegt langzaam. Een warrig hoofd.
Haar piekt alle kanten op. De persoon buigt over iets. Ik kan het niet zien. Ik hoor zachte ademhaling.
Een lage mompel. Ik blijf staan. Ik houd mijn adem in. Ik wil niets verstoren.
Ik voel angst. Nieuwsgierigheid. Iets nieuws. De tijd staat stil.
Ik weet niet hoe lang ik daar sta. Seconden lijken minuten. Dan beweegt de persoon zich. Een stuk gereedschap wordt neergelegd.
Papier ritselt. Het licht flikkert even. Mijn hart klopt sneller. Ik denk aan de brief.
Aan de reis hierheen. Ik ben hier echt. Ik vraag me af of ik iets moet zeggen. Of ik moet wachten.
Ik blijf stil. Ik adem langzaam. De geur wordt sterker. Het gemompel stopt.
De figuur blijft met zijn rug naar me toe. Ik zie zijn gebogen rug. De rustige bewegingen. Ik voel respect.
Ik voel me klein. Ik weet dat er iets gaat beginnen. Ik weet niet wat. Ik sta daar gewoon.
Opeens voel ik een hand op mijn schouder. Ik schrik. Mijn hart springt op. Ik draai me snel om.
De chauffeur staat achter me. Hij glimlacht rustig. Zijn hand blijft even op mijn schouder. Dan haalt hij hem weg.
Hij kijkt langs me heen naar de werkplaats en zegt zacht: “Albert, je stagiair is hier. ” Ik draai me om. De persoon in de werkplaats stopt. Het werk stopt.
Zijn gebogen rug komt langzaam overeind. Heel langzaam. Zijn warrige hoofd beweegt. Dan draait hij zich volledig om.
Nu zie ik zijn gezicht. Hij is oud. Vermoeid. Maar zijn ogen zijn helder.
Scherp. Albert Einstein kijkt naar me. Hij zegt niets. Hij glimlacht licht.
Dan doet hij een stap naar me toe. Nog een. Hij staat voor me. Hij kijkt me aan alsof hij alle tijd heeft.
Dan zegt hij zacht: “Dus je bent gekomen. ” Zijn stem is zacht. Ik slik. Ik knik alleen maar.
Hij glimlacht weer. Hij zegt: “Goed. ” Meer niet. Hij steekt zijn hand uit.
Ik pak hem voorzichtig. Zijn hand is warm. Ik voel me kalm. Hij zegt: “Welkom.
” Ik zeg zacht: “Dank u. ” Mijn stem klinkt vreemd. Hij laat mijn hand los. Dan kijkt hij even naar de chauffeur.
Hij zegt: “Dank je. ” De man knikt. Dan gaat hij rustig naar buiten. De deur sluit.
Nu zijn we alleen. Albert draait zich om en loopt terug naar zijn bureau. Hij zegt zacht: “Kom. ” Ik volg hem langzaam.
Nu sta ik naast hem. De kamer lijkt kleiner. Warmer. Ik ruik olie.
Metaal. Ik hoor een zacht gezoem. Hij wijst naar een stoel: “Ga zitten. ” Ik ga zitten.
De stoel wiebelt een beetje. Ik blijf stil. Ik kijk. Albert buigt zich over zijn werk.
Hij pakt een stuk gereedschap. Legt het terug. Hij denkt na. Lang.
Ik durf bijna niet te ademen. Dan vraag ik zacht: “Wat moet ik doen? ” Hij kijkt me aan. Zijn ogen zijn vriendelijk.
Hij zegt zacht: “Eerst alleen maar kijken. ” Ik knik. Dat kan ik. De tijd gaat langzaam.
Albert werkt. Hij praat niet veel. Soms mompelt hij iets. Ik begrijp niet alles.
Maar ik voel me rustig. Mijn angst verdwijnt. Na een tijdje kijkt hij me weer aan. Hij vraagt: “Heb je vragen?
” Ik denk even na. Dan zeg ik eerlijk: “Ik weet niet waarom ik hier ben. ” Hij glimlacht. Een bredere glimlach.
Hij zegt: “Dat is goed. Nieuwsgierigheid is het begin. ” Dan gaat hij weer aan het werk. Ik zit daar.
Ik kijk. Ik luister. Ik ben stil. En ik weet dat deze dag iets in me verandert.
Albert werkt door. Ik zit stil. De kamer is rustig. Ik hoor alleen een zacht gezoem.
Mijn handen liggen op mijn knieën. Ik beweeg niet. Na een tijdje legt Albert het gereedschap neer. Hij kijkt me aan.
Zijn blik is kalm. Hij zegt: “Je bent erg stil. ” Ik schrik even. Heb ik iets fout gedaan?
Ik schud mijn hoofd. Ik zeg zacht: “Ik wilde niet storen. ” Albert glimlacht licht. Hij zegt: “Stilte stoort niet.
” Dan even: “Stilte is nuttig. ” De woorden blijven hangen. Ik denk erover na. Ik zeg niets.
Albert kijkt weer naar de tafel. Dan vraagt hij: “Waarom schreef je me? ” Zijn stem is kalm. Ik voel een knoop in mijn maag.
Ik haal diep adem. Ik zeg: “Ik moet een stage doen. ” Dan even: “En ik ben nieuwsgierig. ” Ik wacht.
Ik verwacht een glimlach. Die komt niet. Albert knikt langzaam. Hij zegt: “Nieuwsgierigheid is belangrijker dan kennis.
” Ik begrijp die zin niet helemaal. Maar ik voel hem. Hij wijst naar een stapel papieren. Hij zegt: “Sorteer die.
Niet perfect. Gewoon bruikbaar. ” Ik sta op. Mijn benen voelen sterker.
Ik pak het papier. Mijn handen trillen nog maar nauwelijks. Er staan lijnen op de pagina’s. Cijfers.
Symbolen. Ik begrijp er niets van. Toch ga ik aan het werk. Papier voor papier.
Langzaam. Opeens hoor ik een hard geluid. Metaal op metaal. Ik schrik.
Mijn hart springt op. Albert reageert meteen. Hij kijkt opzij. Hij zegt zacht: “Kom.
” Ik volg hem. Nu sta ik naast een machine. Het is warm. Het licht flikkert.
Ik ben bang. Ik vraag zacht: “Is dit gevaarlijk? ” Albert buigt voorover. Hij draait aan iets.
Het geluid stopt. De machine is stil. Hij zucht. Hij zegt: “Niet nu.
” Ik kijk hem aan. Ik vraag: “Wat is dit? ” Albert denkt even na. Dan zegt hij: “Tijd.
” Ik frons. Ik herhaal: “Tijd. ” Hij knikt. Hij zegt: “Tijd beslist vaak sneller dan wij.
” Ik begrijp het niet. Nog niet. Maar ik voel iets. Deze plek is anders.
Dit werk is anders. En ik ben hier niet voor niets. Ik ga op de kruk zitten. Ik adem rustig.
Ik kijk. Ik kijk naar Albert. Het woord blijft in mijn hoofd hangen. Tijd.
Ik begrijp het niet. Het lijkt simpel. Maar het is zwaar. Ik adem diep.
Dan vraag ik opnieuw: “Wat bedoel je met tijd? ” Albert kijkt me rustig aan. Hij lijkt niet verrast. Alsof hij deze vraag vaker heeft gehoord.
Hij zegt langzaam: “Veel mensen denken dat tijd gewoon een klok is. ” Hij pakt een klein horloge van de tafel. Het is oud, tikt zacht. Hij zegt: “Dit horloge toont de tijd.
” Dan houdt hij het even vast. “Maar het verklaart de tijd niet. ” Hij legt het neer. Ik kijk naar het horloge, dan naar hem.
Hij gaat verder: “Tijd voelt anders. Niet altijd hetzelfde. ” Ik frons. Ik wil het begrijpen.
Hij zegt: “Als je bang bent, lijkt een minuut heel lang. ” Ik knik meteen. Mijn maag trekt samen. Hij zegt: “Als je wacht, gaat de tijd bijna niet vooruit.
” Ik denk aan school, aan toetsen, aan lange uren. Hij gaat verder: “Als je nieuwsgierig bent, vliegt de tijd. ” Ik denk aan vanochtend, aan de autorit, aan de werkplaats. Albert kijkt even uit het raam, dan weer naar mij.
Hij zegt: “Tijd is niet voor iedereen hetzelfde, en niet voor alles hetzelfde. ” Ik adem rustig. Ik vraag: “Waarom? ” Hij denkt even na.
“Omdat beweging de tijd verandert,” zegt hij. “En denken ook. ” Ik kijk hem vragend aan. “Als iets heel snel beweegt,” zegt hij, “gaat de tijd anders.
” Ik begrijp er maar weinig van. Maar ik luister aandachtig. “Voor jou lijkt de tijd normaal,” zegt hij. “Maar voor iets dat snel is, is hij anders.
” Hij is even stil. “Dat is relativiteit,” zegt hij zacht. Het woord is nieuw voor me. Het klinkt groot.
Ik zeg niets. Albert wijst naar de machine. “Ook hier,” zegt hij. “De tijd beslist.
” Ik kijk naar de kabels. Naar het licht. “En als je het moment mist? ” vraag ik voorzichtig.
Albert wordt serieus. Zijn blik is kalm en vast. “Dan wordt het gevaarlijk,” zegt hij. Mijn hart klopt sneller.
Ik slik. “Niet alles vergeeft de tijd,” gaat hij verder. “Soms wacht hij niet. ” Ik knik langzaam.
Ik voel respect. Albert haalt diep adem. Dan staat hij op. “Vandaag alleen kijken,” zegt hij zacht.
“En de tijd laten gaan. ” Ik voel me opgelucht. Ik knik. Ik ga op de kruk zitten.
Ik zit. Ik beweeg niet. Albert werkt verder. Hij is kalm.
Zijn bewegingen zijn langzaam. De machine zoemt zacht. Het licht flikkert niet meer. Ik hoor elk geluid.
Ik ruik olie en metaal. De tijd voelt nu anders. Niet snel. Niet langzaam.
Gewoon aanwezig. En ik vraag me af hoe de tijd morgen zal voelen. Ik zit op de kruk en kijk. Ik zeg niets.
Albert werkt rustig door. Zijn bewegingen zijn langzaam. Heel langzaam. Ik denk dat de tijd bijna om is.
Dan merk ik iets. Mijn lichaam is ontspannen. Mijn hoofd is stil. Ik denk niet meer aan school.
Niet aan morgen. Niet aan mezelf. Ik kijk naar de klok aan de muur. Er is meer tijd verstreken dan ik dacht.
Ik knipper. Het licht in de kamer lijkt anders. Warmer. Dieper.
Ik ben even verbaasd. Er is tijd voorbijgegaan. Veel tijd. Ik weet niet hoe.
Albert legt een stuk gereedschap neer. Hij kijkt me aan. “De tijd is al ver gevorderd,” zegt hij zacht. Ik voel een glimlach van binnen.
Hij had gelijk. De tijd is snel gegaan. Op dat moment gaat de deur open. De chauffeur komt binnen.
Hij blijft staan. Hij kijkt naar Albert. “Het is tijd,” zegt hij zacht. Albert knikt.
“Goed,” zegt hij. Dan kijkt hij naar mij. “Genoeg voor vandaag. ” Ik sta op.
Mijn benen voelen licht. Mijn hoofd is helder. We gaan naar buiten. De lucht is koud.
De hemel is helderder dan ik dacht. Ik stap in de auto. De deur sluit zacht. De terugweg lijkt korter.
Veel korter. Ik kijk uit het raam. De weg glijdt voorbij. Ik denk aan de plek.
Aan de kruk. Aan de woorden over tijd. Thuis brandt er licht. Mijn ouders wachten.
Als ik binnenkom, staan ze meteen op. Ze zien er opgelucht uit. Mijn moeder zegt: “We maakten ons zorgen. ” Mijn vader zegt: “Vertel.
” Ik ga zitten. Ik denk even na. Dan zeg ik de waarheid. “We hebben veel over tijd gepraat.
” Mijn ouders kijken elkaar aan. Mijn vader vraagt: “En toen? ” Ik haal mijn schouders op. “Toen zat ik op een kruk en keek.
” Stilte. Mijn moeder fronst. “De hele dag? ” vraagt ze.
Ik knik. Mijn vader lacht kort. Niet gemeen. Gewoon aarzelend.
Hij zegt: “Dat klinkt vreemd. ” Ik zeg niets meer. Ik glimlach alleen licht. Alles van binnen voelt goed.
Helemaal rustig. Ik weet dat zij het niet hoeven te begrijpen. Ik weet dat het precies zo moet zijn. Later ga ik naar bed.
Mijn lichaam is moe. Mijn hoofd is rustig. Ik denk aan morgen. En ik ben blij.
De dagen gaan voorbij. Ze voelen niet meer nieuw. Ze voelen vertrouwd. Ik ken de weg.
Ik ken de geur. Ik ken de plek. Elke ochtend zit ik daar. Ik kijk.
Albert werkt. Of wacht. Of denkt. Soms alles tegelijk.
We praten veel over tijd. Niet lang. Nooit precies. Maar vaak.
Heel vaak. Op een dag zegt hij: “Het juiste moment. ” Op een andere dag: “Te vroeg is een fout. ” En weer: “Te laat is gevaarlijk.
” Dat woord blijft hangen. Gevaarlijk. Heel gevaarlijk. Dan kijk ik naar de machine.
Hij staat daar stil. Maar hij voelt niet stil. Er lopen kabels doorheen. Overal markeringen.
Klokken hangen aan de muur. Meerdere klokken. Geen enkele wijst precies dezelfde tijd aan. Vaak wacht Albert heel lang.
Dan opeens beweegt hij. Snel. Precies. Maar een paar seconden.
Dan weer stilte. Ik begin te begrijpen. Niet met woorden. Met gevoel.
Deze machine is niet gewoon. Het is geen gewone technologie. Het is geen gewoon denken. Het heeft met tijd te maken.
Met momenten. Met beweging. Ik zeg het niet hardop. Ik vraag niet.
Maar het idee is er. Het wordt sterker. Het is een tijdmachine. Niet zoals mensen denken.
Niet luid. Niet groot. Maar stil. Precies.
Gevaarlijk. Ik zie Albert naar de klokken kijken. Hoe hij wacht. Hoe hij ademt.
Hoe hij het moment voelt. Als hij het verkeerde moment kiest, gebeurt er iets. Dat weet ik. Hij zegt het niet vaak.
Maar als hij het zegt, is zijn stem kalm en hard tegelijk. “Dan wordt het heel gevaarlijk,” zegt hij een keer. Ik knik. Ik vraag niet waarom.
Ik weet dat ik het nog niet hoef te begrijpen. De tijd gaat elke dag sneller. ‘s Ochtends zit ik op de kruk. Dan opeens is het avond.
De chauffeur komt. Altijd stil. Altijd zonder woorden. Thuis wachten mijn ouders.
Ze vragen. Ik antwoord. Altijd op dezelfde manier. “We hebben over tijd gepraat.
” “Ik heb gekeken. ” Ze glimlachen. Ze aarzelen. Ze begrijpen het niet.
Maar dat is oké. Ik weet wat ik zie. Ik weet wat ik voel. Ik weet dat Albert aan iets werkt dat met tijd zelf te maken heeft.
Niet om het te beheersen. Niet om het te veranderen. Maar om het te begrijpen. En als ik ‘s nachts in bed lig, denk ik niet meer aan het begin.
Ik denk niet meer aan hoe het begon. Ik denk aan morgen. Aan de kruk. Aan de machine.
Aan de tijd. En ik weet dat ik daar precies moet zijn. De laatste week begint. Ik voel het meteen.
Er hangt iets in de lucht. De rit is zwaar. De chauffeur is stiller dan normaal. Ik kijk uit het raam.
De velden glijden voorbij. Maar mijn hoofd is afwezig. Ik ga de werkplaats binnen. De geur is er.
Olie. Metaal. Stof. Het licht brandt.
Maar Albert is er niet. Dat is nieuw. Dat is fout. Ik blijf staan.
Ik hoor niets. Geen gezoem. Geen voetstappen. Doodse stilte.
Ik loop langzaam naar mijn kruk. Ik ga zitten. Het hout is koud. Ik leg mijn handen op mijn knieën.
Ik wacht. De tijd gaat langzaam. Heel langzaam. Elke seconde is zwaar.
Ik kijk naar de deur. Er gebeurt niets. Dan gaat de deur opeens open. Albert komt binnen.
Snel. Gehaast. Zijn jas zit scheef. Zijn haar is warrig.
Zijn gezicht is bleek. Zijn ogen zijn rood. Hij lijkt al dagen niet geslapen te hebben. Hij blijft even staan.
Hij kijkt me aan. Zijn blik is anders dan normaal. Dringend. Bezorgd.
Hij zegt meteen: “Kom met me mee. ” Ik sta op. Mijn hart bonkt. Hij vraagt: “Wil je eindelijk begrijpen waar dit allemaal over gaat?
” Ik slik. Ik knik. Hij draait zich om en loopt snel weg. Niet naar de werkbank.
Niet naar de kleine machine. Naar de achterdeur van de werkplaats. Die deur was altijd op slot. Elke dag.
Zonder uitzondering. Hij opent hem. Warme lucht komt me tegemoet. Een diep gezoem vult de ruimte.
We gaan naar binnen. De kamer is groot. Veel groter dan alles wat ik ooit heb gezien. Het plafond is hoog.
De muren zijn bedekt met kabels. Overal hangen klokken. Grote klokken. Kleine klokken.
Oude klokken. Nieuwe klokken. Geen enkele wijst dezelfde tijd aan. En in het midden staat hij.
De machine. Niet klein. Niet stil. Hij is enorm.
Drie keer zo groot als de rest. De metalen platen glanzen. Lampen knipperen langzaam. Het is indrukwekkend.
Ik kan bijna niet ademen. Albert stopt. Hij kijkt naar de machine. Lang.
Dan kijkt hij naar mij en zegt zacht: “Dit is het. ” Ik zeg niets. Mijn hoofd is leeg. Hij gaat verder: “Ik werk hier al jaren aan.
” Hij komt een paar stappen dichterbij, zijn stem wordt sneller: “Alles wat je zag was voorbereiding. ” Ik ben bang. Mijn handen trillen. Hij fluistert: “Vandaag kan het moment komen.
” Ik vraag met een nauwelijks hoorbare stem: “Welk moment? ” Albert kijkt me recht aan en zegt: “Het moment waarop de tijd opengaat. ” Er loopt een rilling over mijn rug. Hij gaat verder: “Ik denk dat het vandaag mogelijk is om door de tijd te reizen.
” Ik doe een stap achteruit. Hij zegt zacht: “Als ik het mis, ga ik misschien dood. ” Mijn hart bonkt. Hij zegt: “Misschien niet alleen ik.
Misschien meer. ” Hij kijkt even naar de machine, dan weer naar mij: “Misschien de hele aarde. ” Ik word duizelig. Ik fluister: “Stop dan.
” Albert schudt langzaam zijn hoofd en zegt: “Dat kan ik niet. ” Hij haalt diep adem. Hij zegt: “Tijd is groter dan je denkt. Het is geen instrument.
” Hij legt zijn hand op de machine. “Tijd regeert het universum. ” De klokken tikken. Elke anders.
De ruimte pulseert. Hij zegt zacht: “Als je met tijd speelt, kun je alles vernietigen. ” Ik ben doodsbang. Het is diep.
Het drukt op mijn borst. Hij zegt: “Maar als niemand het probeert, zal niemand het ooit begrijpen. ” Hij kijkt me aan. Zijn blik is kalm.
Vastberaden. Hij zegt: “En ik moet het doen. ” Ik sta daar. Klein.
Stil. Vol angst. En ik weet dat deze dag anders zal eindigen dan alle andere dagen. Opeens gaat alles heel snel.
Heel snel. De lampen van de machine beginnen te gloeien. Eerst zwak. Dan fel.
Heel fel. De kamer vult zich met licht. Albert beweegt snel. Zijn kalmte is weg.
Zijn ogen zijn wijd open. Zijn stem is luid. Hij zegt snel: “Luister. Jij moet de meters in de gaten houden.
” Ik begrijp er bijna niets van. Mijn hart klopt snel. Mijn handen zijn koud. Albert wijst naar de hendels.
Naar de schakelaars. Naar de meter. Hij zegt: “Als het licht rood wordt, moet je wachten. ” Hij kijkt me strak aan.
Dan: “Als het geel wordt, moet je meteen handelen. ” Ik knik. Ik ben doodsbang. Albert draait zich om.
Hij loopt naar de machine. De grote. De open. “Albert,” zeg ik met trillende stem.
“Wat als er iets misgaat? ” Hij stopt even, kijkt me aan en zegt: “Vertrouw op de tijd. ” Dan stapt hij de machine in. De deur sluit.
Mijn adem stokt. Ik ben alleen. De lichten worden feller. De geluiden beginnen te echoën.
Diep. Hoog. De klokken draaien. Niet regelmatig.
Nooit regelmatig. Een alarm begint te loeien. Mijn hoofd bonkt. Ik kijk naar de meters.
Groen. Geel. Groen. Dan ruik ik iets.
Rook. Een vonk springt over. Er begint iets te branden. Vlammen slaan omhoog.
“Nee,” fluister ik. Vanuit de machine hoor ik Alberts stem. “Er is iets mis,” roept hij. Mijn lichaam verstijft.
“Nog tien seconden,” roept hij. Ik kijk wild om me heen. Mijn hoofd is leeg. Ik weet niet wat ik moet doen.
De meter springt naar geel. Ik herinner me zijn woorden. Niet denken. Voelen.
Ik steek mijn hand uit naar een hendel. Onzeker. Gewoon op gevoel. Ik trek hem.
Het alarm wordt luider. De vlammen worden groter. Albert roept: “Vijf. ” “Vier.
” “Drie. ” Het licht valt plotseling uit. “Twee. ” Ik houd mijn adem in.
“Een. ” Dan stilte. Alle lichten gaan uit. Alle geluiden verdwijnen.
Geen flikkering. Geen gezoem. Alleen stilte. Ik sta daar.
Mijn benen trillen. Mijn hart bonkt. Ik roep: “Albert. ” Geen antwoord.
Ik wacht. Seconden. Minuten. Niets.
Ik voel het gewicht van de tijd. Heel zwaar. Ik ga op de grond zitten. Ik wacht nog langer.
Mijn angst groeit. Er gaat een uur voorbij. Misschien meer. Ik weet het niet.
Mijn handen trillen. Ik sta langzaam op. Ik loop naar de machine. Mijn stappen zijn langzaam.
Voorzichtig. Ik zeg weer: “Albert. ” Geen antwoord. Met trillende handen open ik de deur.
De ruimte in de machine is leeg. Albert is er niet. Ik staar naar binnen. Mijn hoofd is leeg.
Mijn maag trekt samen. Wat is er gebeurd? Ik sta nog steeds voor de open machine. Mijn hoofd is leeg.
Mijn maag trekt samen. Ik voel me misselijk. Mijn benen voelen zwak. Is het gelukt?
Is Albert door de tijd gereisd? Is hij nu ergens anders? Of is hij dood? Veel vragen schieten door mijn hoofd.
Veel vragen. Geen antwoorden. Ik loop langzaam terug naar de werkplaats. Elke stap voelt vreemd.
De lucht is stil. Te stil. Het licht is zoals altijd. Dan zie ik iets.
Er staat iemand. Gebogen. Met zijn rug naar me toe. Net als op de eerste dag.
Een gebogen rug. Een warrig hoofd. Mijn hart stopt. “Albert!
” roep ik hard. De persoon schrikt. Hij draait zich snel om. Zijn ogen zijn wijd open.
Verward. “Wie ben jij? ” vraagt hij. “Hoe ben je hier binnengekomen?
” Ik staar naar hem. Mijn wereld stort in. “Albert,” zeg ik. “Ik ben het.
” Hij kijkt me aandachtig aan. “Ik ken je niet,” zegt hij zacht. Mijn adem stokt. “Ik ben je stagiair,” zeg ik.
“Weet je het niet meer? ” Albert fronst. Dan schudt hij zijn hoofd. “Stagiair?
” vraagt hij. “De stage begint pas morgen. ” Hij kijkt naar de deur. “Is de chauffeur je vandaag komen ophalen?
” Ik word duizelig. “Vandaag? ” vraag ik zacht. “Ja,” zegt hij.
“Vandaag. ” Ik doe een stap achteruit. “Ik ben hier al een maand,” zeg ik. Albert kijkt me lang aan.
Heel lang. Hij zegt niets. Dan vraagt hij zacht: “Ben je net uit de kamer met de gesloten deur gekomen? ” Ik knik.
Mijn stem trilt. Ik vertel hem alles. Over de grote machine. Over de lichten.
Over het alarm. Over dat hij naar binnen ging. Over zijn verdwijning. Albert luistert.
Stil. Zonder me te onderbreken. Als ik klaar ben, is hij stil. Dan beginnen de tranen.
Plotseling. Zacht. Echt. Hij gaat zitten.
Hij legt zijn hoofd in zijn handen. Hij huilt. Op dat moment begrijp ik het. Albert is niet door de tijd gereisd.
Ik ben door de tijd gereisd. Ik ben naar het verleden gereisd. Naar de dag voordat mijn stage begon. Mijn hart bonkt.
Mijn gedachten razen. Hoe leg ik dit aan mijn ouders uit? Hoe leg ik dit op school uit? Hoe leg ik mijn verdwijning uit?
Dan besef ik opeens dat niets meer hetzelfde zal zijn. Albert staat op, loopt langzaam naar me toe en slaat zijn armen stevig om me heen. Hij zegt zacht: “Je bent geen stagiair meer. ” Ik kijk hem aan.
Hij zegt: “In jouw wereld heb je de stage niet afgemaakt. In mijn wereld is hij nog niet eens begonnen. ” Hij glimlacht droevig en zegt: “Maar je hebt me iets laten zien dat niemand anders ooit heeft gezien. ” Hij legt zijn hand op mijn schouder en zegt: “Ik neem je aan.
” “Als assistent. ” Ik haal diep adem. Ik weet niet wat morgen brengt. Ik weet niet hoe ik dit moet uitleggen.
Maar ik weet één ding: mijn leven is voor altijd veranderd. En het begon allemaal met een brief.
