Nazywam się Nela Święcka i nigdy nie zapomnę chwili, w której moja rodzina przyjechała wyrzucić mnie z domu moich dziadków nad jeziorem. Nie przyszli cicho, nie przyszli z pytaniem, nie przyszli nawet udawać żalu. Przyjechali trzema samochodami, jeden za drugim, wzbijając kurz na leśnej drodze, jakby to był najazd, a nie rodzinne spotkanie. Willa stała na skarpie nad ciemną taflą jeziora, jeszcze mokra od porannej mgły.
Na werandzie stały dwa kubki. Jeden mój, drugi nietknięty. Jakby babcia Helena miała zaraz wyjść z kuchni i zapytać, czemu kawa stygnie. Ale babci już nie było.
Dziadka Stefana też nie. Zginęli razem w katastrofie lotniczej, wracając z krótkiego wyjazdu, który miał być prezentem od dziadka z okazji ich rocznicy. Jeszcze tydzień wcześniej babcia śmiała się przez telefon, że wreszcie zobaczy świat z góry i że dziadek będzie udawał odważnego, choć zawsze ściskał podłokietnik przy starcie. Potem został tylko komunikat, nazwiska na liście, cisza po drugiej stronie telefonu, a kilka dni później testament.
Prawnik dziadków, mecenas Rudzki, odczytał go spokojnym, niskim głosem w swoim gabinecie w Olsztynie. Siedziałam wtedy na brzegu krzesła z rękami splecionymi tak mocno, że paznokcie zostawiły ślady na skórze. Obok mnie moja matka Grażyna zaciskała usta. Ciotka Beata poprawiała złoty łańcuszek na szyi.
Mój kuzyn Damian stukał palcem w ekran telefonu, udając obojętność, chociaż widziałam, jak mu drga powieka. Kiedy mecenas powiedział, że dziadkowie uczynili mnie jedyną spadkobierczynią majątku wartego 40 milionów złotych, w pokoju coś pękło. Nie krzyk, nie płacz. Powietrze.
Matka spojrzała na mnie tak, jakby zobaczyła we mnie złodziejkę. Ciotka Beata pochyliła się do przodu. „To niemożliwe
