Ik lig op de grond. De muziek bonkt door de zaal, maar ik voel me leeg. Ik wil eigenlijk gewoon naar huis. Het is King’s Day, de verjaardag van de koning.
De hele stad is veranderd in één groot feest en een rommelmarkt. Iedereen is vrolijk, maar ik heb er geen energie voor. De laatste tijd ben ik zo moe. Vorige week had ik daarom niet gestreamd.
Ik had gewoon even een pauze nodig, maar ik voel me nog steeds niet helemaal mezelf. Ik zit op een fitnessapparaat, maar we trainen vandaag niet. Ik kijk naar de mensen om me heen. Ze lachen, ze dansen, ze genieten.
En ik? Ik wil alleen maar naar huis, achter mijn computer, en een spelletje spelen. Iemand vraagt of ik haar wil oppikken of dat ik thuis ben. Ik antwoord dat ik zo een lift naar huis krijg.
Ik zeg tegen mijn kijkers dat ze nog even kunnen genieten van de andere streamers die vandaag in de stad zijn. Ik noem ze op: Halperton, Evening Tap, Trap, GPU, Last. Maar ik ga naar huis. Ik sta op, zwaai naar de camera.
“Bedankt dat jullie er waren. Tot snel. ” En ik loop weg, de feestende stad in, op weg naar huis. Thuis aangekomen, plof ik neer op de bank.
Ik pak mijn controller en start een spel. Eindelijk rust. Geen camera, geen publiek, geen verplichting om vrolijk te zijn. Alleen ik en het spel.
Maar zelfs dat voelt anders. De leegte blijft. Ik vraag me af of dit alleen maar vermoeidheid is, of dat er iets diepers aan de hand is. Ik weet het niet.
Ik weet alleen dat ik hier even moet zijn, in mijn eigen hoekje, tot ik weer energie heb. De avond valt. Buiten klinkt nog steeds het feestgedruis. Maar ik blijf binnen, in mijn cocon.
Morgen is er weer een dag. Misschien voel ik me dan beter. Misschien niet.
Maar voor nu is dit genoeg.
