Ik zat in een trein, vier uur lang, in een coupé met zes stoelen. Een man in een net pak kwam naast me zitten. Ik zat aan het raam, hij zat tegenover me. Ik keek een film op mijn laptop met een koptelefoon op, terwijl hij op de zijne typte.
Toen ging zijn telefoon. Hij nam op en begon te praten alsof hij alleen in de coupé was. Vroeg hoe het met de beller ging, lachte, vloekte, nam rustig de tijd. Ik vond het onbeleefd, maar misschien was het wel een vriend die hij maar twee keer per jaar sprak.
Na een minuut of tien hing hij op. Even later ging zijn telefoon weer. Hij zei letterlijk: “Nee, nee, het is prima, ik heb genoeg tijd. ” Ik dacht: wat is er mis met deze man?
Ik begon naar hem te staren. Hij keek ongemakkelijk, maar niet ongemakkelijk genoeg om de coupé te verlaten of zijn gesprek in te korten. Niet veel later hing hij op en kon ik weer rustig mijn film kijken. Tot die eikel zijn telefoon pakte en iemand belde.
Alsof hij expres besloot dat ik nog een gesprek moest aanhoren, in plaats van later te bellen of te sms’en. Terwijl hij wachtte tot de ander opnam, zei ik eindelijk iets. Ik vroeg hem of hij zijn gesprekken in de gang wilde voeren. En toen, ik zweer het, stak hij zijn kleine vinger op om me het zwijgen op te leggen.
Hij siste en schudde zijn hoofd. Precies dat gebaar dat moeders maken als ze aan de telefoon zitten en hun kind om een cupcake vraagt. Na zoveel onbeschoftheid had ik er genoeg van. Ik had geen zin om nog energie in hem te steken, niet door hem opnieuw aan te spreken en niet door de conducteur te zoeken.
Maar ik had wel trek in de chips die in mijn tas zaten. Die had ik eigenlijk bewaard voor thuis op de bank. Ik opende de zak en begon te eten. Ik smakte niet, maar ik beet en knarste zo luid mogelijk.
De man begon naar me te staren. Na een paar minuten hing hij op en deed ik de chips weg. Even later ging zijn telefoon weer. Hij nam op en ik haalde de chips weer tevoorschijn en begon weer te knarsen.
Hij keek me weer kwaad aan, maar ik deed alsof ik het niet zag. Uiteindelijk, omdat hij de persoon aan de telefoon niet kon verstaan, zei hij: “Hé, wacht even, ik versta je niet goed. Geef me een seconde. ” Toen nam hij het gesprek mee naar de gang, maar niet zonder me nog een boze blik te geven.
Serieus, wat een gevoel van recht hebben. Alsof hij wel hardop mag praten en mij storen, maar ik niet hetzelfde mag doen. En dat shushen, jongens, vergeet het knarsen van de chips.
Ik zou daarna mijn film op vol volume hebben gekeken, of hij nu belde of niet.
