Het was weer zo’n dag waarop alles misging wat maar mis kon gaan. We stonden buiten, ergens op een straathoek, en ik was al lang blij dat ik geen energie meer had om te schreeuwen. Twee dagen achter elkaar hadden we meer dan twintigduizend stappen gezet, gewoon omdat we moesten lopen, omdat er niets lukte. Mijn benen deden pijn, mijn hoofd deed pijn, en toch stond ik daar weer te gillen tegen iedereen die maar in de buurt kwam.
Het begon allemaal heel onschuldig. We hadden een afspraak, met een paar mensen, en ik kreeg een bericht dat ik naar buiten moest komen. Ik schreef terug dat ik eraan kwam, dat we rond drie uur zouden vertrekken, en toen kreeg ik als antwoord iets waar ik niet eens meer verbaasd over was: “Mijn vader laat me nu de tafel van drie opzeggen. ” Ik kon niet geloven wat ik las.
De tafel van drie. Alsof we nog op de basisschool zaten. Ik zei tegen haar dat ik die tafel allang niet meer wist, dat ik geen flauw idee had wat drie keer zeven was. Zij zei drieëntwintig, ik zei zevenentwintig, en we konden er allebei niks van.
Toen vroeg ik haar hoe oud ze was, en ze zei drieënvijftig. Ik zei: oké, dan snap ik waarom het zo lang duurt voordat je iets snapt. Dat was typisch iets voor haar. Ze kon nooit iets onthouden, net als ik.
Ik vergat de namen van dingen, altijd. Chips wist ik al niet meer te benoemen. Als iemand vroeg wat ik wilde eten, zei ik: “Die dingen, je weet wel, die gele. ” Mensen keken me dan aan alsof ik een vreemde taal sprak.
Mijn vader had me er al vaak om uitgelachen, op een manier die niet lief was. Hij zei dan dat ik niet wist waar ik het over had, dat ik dom was, dat ik de namen van dingen moest kennen zoals elk normaal mens. Ik zei dan maar: “Weet je wel, die lekkere dingen uit de koelkast. Zo’n zoete reep.
” En dan zei iemand: “Snickers. ” Ja, precies, dat bedoelde ik. Ik wist het woord gewoon niet. Mijn vriendin had er ook genoeg van.
Zij zei altijd: “Jij vergeet letterlijk elk woord dat je ooit hebt geleerd. ” En ze had gelijk. Ik kon een woord opzeggen en het vijf seconden later weer vergeten. Soms zei ik gewoon: “Laten we naar onze favoriete plek gaan.
” En dan vroeg iedereen: “Welke favoriete plek? ” En dan dacht ik: hoe heet dat ook alweer, die plek met die deuren en al die dingen waar auto’s in staan? Garage. Precies.
Garage. Die dag moest mijn oma komen. Ze had veel tassen bij zich, zware dingen, en ik moest naar beneden om de deur voor haar open te doen. Ik trok mijn schoenen aan, en net op dat moment zei mijn vriendin: “Wacht, ik ga met je mee.
” Ik zei: “Nee, ik ga nu, ze wacht beneden. ” Ik liep de deur uit, stapte de lift in, en precies op dat moment kwam zij ook de hoek om. Ze drukte op de knop van de lift, maar op een of andere manier deed ze het verkeerd. Het ding ging niet dicht, het ging niet omhoog, het deed gewoon niks.
Het was alsof ik de hele dag al wist dat dit ging gebeuren. Ik draaide me naar haar om en zei: “Wat doe je nou? Druk nou gewoon op de knop! ” En ze bleef maar op diezelfde knop tikken, op een manier die duidelijk maakte dat ze geen idee had wat ze deed.
Ik begon te schreeuwen. Niet een beetje, maar voluit. Ik riep dat ze haar moeder moest roepen, dat ze daar niet kon blijven staan, dat de lift kapot was gegaan door haar toedoen. En toen kwam mijn moeder erbij staan, gewoon rustig aan de rand van de deuropening, en ze zei letterlijk niks.
Ze keek alleen maar toe. Dat vond ik bijna nog erger dan de lift die niet werkte. En toen stond mijn vader opeens achter me, want hij was ook thuis. Hij keek me aan met die blik van hem, en ik wist meteen dat hij alles had gehoord.
Hij zei: “Ik wist dat je vloekte. Ik heb het altijd geweten. ” Ik zei niets terug. Want bij mijn vader mocht ik zelfs het woord “poep” niet zeggen.
Dat was al een vloekwoord voor hem. Als hij zou weten wat ik echt allemaal zei, zou hij niet meer weten waar hij het zoeken moest. Mijn moeder wist het wel. Niet alles, maar wel dat ik mijn mond niet kon houden als ik boos was.
Zij zei er niks van, tenminste niet vaak. Maar zodra mijn vader in de buurt was, deed ik net alsof ik tien jaar en heel braaf was. Dat was niet vol te houden, maar ik deed mijn best. Later die dag moesten we ergens naartoe.
We hadden iets afgesproken met een paar meiden, en we moesten ze zien te vinden. Het probleem was dat we geen idee hadden waar ze waren. Ze hadden ons een naam gegeven, iets met “bij de rode bes” of zoiets, maar geen van ons wist waar dat was. We liepen de hele straat af, op zoek naar dat ene huis, en het werd steeds frustrerender.
Ik liep voorop en schreeuwde tegen niemand in het bijzonder dat ik dit allemaal niet meer aankon. De hele straat kon me horen. Mensen staken hun hoofd om de hoek, sommigen kwamen zelfs naar ons toe en vroegen of alles goed ging. Een oudere man zei: “Moet ik een dokter voor je bellen?
” En ik zei: “Nee, ik zoek gewoon een paar meiden. ” Hij keek me aan alsof ik niet goed snik was. Mijn vriendin liep achter me en lachte. Niet een beetje, maar voluit, zo erg dat ze bijna niet meer kon ademen.
Ik draaide me om en zei: “Waarom lach je? ” En zij zei: “Omdat iedereen hoort hoe jij hier staat te vloeken en te schreeuwen, en jij vraagt je nog af waarom niemand ons wil helpen. ” Ze had gelijk, natuurlijk. Wij vroegen mensen naar de weg, maar zodra ze iets zeiden wat we niet ver stonden, draaiden we ons om en begonnen we hen uit te schelden.
Ik besefte opeens dat we dit de hele dag al deden. Iemand probeerde ons te helpen, en wij stonden daar ondertussen allemaal te vloeken omdat niets lukte. Is het een wonder dat niemand nog iets tegen ons wilde zeggen? Nee, absoluut niet.
En toch bleven we lopen. We gingen naar de boulevard, want daar hoopten we ze te vinden. Maar zelfs daar gebeurde niks. Ik had geen kracht meer om te gillen.
Mijn stem was al hees, mijn benen deden pijn, en ik wilde gewoon dat de dag voorbij was. Maar nee, we moesten doorblijven. Twee dagen achter elkaar hadden we dit al gedaan. We waren gewoon aan het dwalen, zonder dat er iets lukte.
Er was ook een probleem met die ene vriendin van me, de persoon die altijd bij me was. We konden niet normaal met elkaar praten zonder dat ik begon te schreeuwen. Vooral zij zorgde ervoor dat ik mijn geduld verloor. Ze begreep nooit wat ik zei, deed nooit wat ik vroeg, en dan ontplofte ik.
Ik schold haar de huid vol, met woorden die ik niet eens wilde herhalen, en zij bleef gewoon staan en deed niks terug. Ik vroeg me soms af waarom ze nog met me omging. Het enige antwoord dat ik kon bedenken was dat ze niemand anders had. Ze kon nergens heen.
En dat was misschien wel de trieste waarheid van ons allebei. Ik vroeg haar ooit of ze überhaupt nog met me wilde praten. Ze zei: “Je bent de enige die het volhoudt om met mij om te gaan. ” En ik dacht: ja, precies, dat is hetzelfde voor mij.
We hadden elkaar gewoon nodig, ook al konden we elkaar niet uitstaan op sommige momenten. Ondertussen was er een ander probleem waar we over nadachten: waarom hadden we zo weinig kijkers op onze stream? Iemand zei dat we misschien wat kijkers moesten kopen, een beetje opkrikken, zodat het erop leek dat er meer mensen keken. We hadden dat ooit één keer gedaan, maar het had geen zin gehad.
De mensen kwamen toch niet terug. Ze keken een paar minuten en gingen weer weg. Misschien lag het aan ons, aan de dingen die we zeiden. Misschien waren we te chaotisch.
Ik had geen idee. En eerlijk gezegd was ik te moe om er nog over na te denken. We liepen nog steeds rond, op zoek naar die meiden. De telefoon ging, en ik nam op.
Het was weer iemand die iets wilde weten, en ik had niet eens de energie om uit te leggen waar we waren. “Ik sta bij een stoplicht,” zei ik. “Je weet wel, die dingen met dat rode en groene licht. ” Natuurlijk wist ik ook de naam van dat ding niet.
Stoplicht. Ik was het weer vergeten. Ik zei: “Ik sta bij dat ding dat rood en groen wordt. ” En de persoon aan de andere kant van de lijn zei: “Bedoel je een stoplicht?
” Ja. Natuurlijk. Dat was mijn leven. Ik vergat elk woord, ik schreeuwde tegen iedereen, en ik kon nergens normaal over praten.
Mijn vriendinnen konden erom lachen, maar ik vond het helemaal niet grappig. Ik wilde gewoon één keer normaal kunnen zeggen wat ik bedoelde. De dag liep op zijn einde. We hadden nog steeds niks gevonden, en ik kon niet meer.
Mijn vriendin zei dat we maar gewoon naar huis moesten gaan. Ik knikte. Het enige waar ik nog aan kon denken was dat ik mijn bed wilde, en dat ik morgen misschien nog een keer al die straten af zou moeten lopen om opnieuw te zoeken naar dingen die ik niet eens wist hoe ze heetten. We begonnen te lopen in de richting van het huis.
De straat werd rustiger, de lichten gingen aan in de huizen, en ik hoorde alleen nog mijn eigen voetstappen op het asfalt. Mijn vriendin liep naast me zonder iets te zeggen. Dat was misschien wel het enige moment van de dag dat ik niet hoefde te schreeuwen. Ik keek naar haar, en zij keek naar mij.
We zeiden niets. We bleven gewoon lopen, tot we bij de deur waren, en toen pas zei ze: “Morgen weer? ” Ik zei: “Ja, morgen weer. ”
En ik wist dat het morgen precies hetzelfde zou zijn.
Ik zou weer de namen van dingen vergeten, ik zou weer tegen haar schreeuwen, ik zou weer door straten lopen op zoek naar mensen die ik niet kon vinden. Maar op dat moment, terwijl we daar stonden met de sleutel al in het slot, was het even alsof alles oké was. Alsof het niet uitmaakte dat ik geen woord kon onthouden zolang ik maar iemand had die naast me bleef staan, ook al had ik haar de hele dag uitgescholden.
Ik deed de deur open, en we gingen naar binnen.
