Ik zit midden in de nacht te eten en te streamen, zoals ik wel vaker doe. Ik ben laat op, dat is mijn ritme. Mijn kijkers weten dat. Op een gegeven moment begint iemand in de chat over de meteorenregen.
“Weet je, als je die wilt zien, moet je naar Cypress Bowl rijden,” zeg ik. “Daar heb je een goed uitzichtpunt. ”
Iemand reageert verbaasd. “Maar waarom sta jij dan niet buiten?
Waarom wacht je niet op die meteorenshower? ”
Ik neem een hap van mijn eten en haal mijn schouders op. “Ik ben daar al doorheen gegaan. Ik heb de noorderlichten al gezien in Vancouver, ik heb die meteorenregen al gezien.
Ik hoef dat niet meer per se. Ik kan gewoon thuis blijven en het nieuws kijken. ”
“Maar wat stream je dan? ” vraagt iemand.
“Wat is je content? ”
“Cleon streamt thuis,” zeg ik. “Hij vraagt of ik zin heb in drama. ”
“Oh, dus je doet een going-home-IRL?
”
“Ja, ik denk dat ik naar huis ga. Het is al 1:15 uur. ”
Toch blijven we praten. Iemand vraagt of ik dan niet als fotograaf juist naar buiten moet om die momenten vast te leggen.
Ik leg uit dat ik dat vroeger deed, naar Kitsilano en Spanish Banks ging om de noorderlichten te fotograferen met North en West Vancouver op de achtergrond. Maar dat is een fase geweest. Het gesprek gaat steeds over de streamers die we kennen. “Je moet voorzichtig zijn,” zeg ik tegen de chat.
“Ik ken die mensen niet zo goed. Ik ken jullie pas sinds kort. Ik kan beter niets zeggen over hen, want als er iets met ze gebeurt, wil ik daar niet bij betrokken raken. ”
Mijn eten is Koreaans.
Iemand merkt op dat ik het in het Koreaans klaargemaakt heb. Ik denk aan de chef van een restaurant waar ik ben geweest. Ik groette hem in het Koreaans, in zijn taal, als een vriendelijk gebaar. Hij reageerde niet.
Ik dacht dat hij misschien geen Koreaans sprak, maar het bleek dat hij gewoon die taal niet wilde gebruiken. Ja, mensen zijn ingewikkeld. We praten over YouTube versus streamen. Ik ben nieuw op Twitch, zelfs al ben ik een YouTuber.
Op YouTube kan ik diep op een onderwerp ingaan, een video bewerken, een verhaal vertellen. Bij live streamen is alles oppervlakkig, het is gewoon kletsen. Geen montage, geen controle. Alles is echt live.
“Maar heb je dan iemand om mee te praten? ” vraagt iemand. “Precies dat is het probleem,” zeg ik. “Het is midden in de nacht hier.
Mijn vrienden slapen. Mensen in andere tijdzones zijn al in bed. Zelfs mensen in Vancouver slapen nu normaal. Ik ben anders, ik kan niet goed slapen, dus ik ben hier.
”
Iemand in de chat kijkt vanuit Australië. Het is daar overdag. Hij is net klaar met zijn lunchpauze en moet weer aan het werk. Ik vind het fijn dat hij er is, want dan heb ik tenminste iemand om mee te kletsen.
Als je net begint en niemand hebt, is het stil. We hadden het over vuurwerk. “We hebben vuurwerk hier in de buurt,” zeg ik. “Ik ben er wel een keer gaan kijken, maar je hoeft het maar één keer gezien te hebben.
”
De chat zegt dat mijn stream soms lagt. “Nee hoor, bij mij is het prima,” zegt een kijker. Mijn oog trilt van de vermoeidheid, maar ik blijf eten en praten. Dat is wat ik doe.
Ik ben hier om content te maken, om te zien waar dit heen gaat, ook al weet ik niet precies waar ik begin of waar ik eindig. Het is drie uur ’s nachts, mijn bord is bijna leeg, en ik praat tegen een paar mensen die net zo wakker zijn als ik.
