Ik sta buiten in de kou, midden in de nacht, terwijl ik naar de lucht staar. Het is 1:15 uur en ik wacht op een meteorenregen die ik al honderden keren heb gezien. Mijn vriend Cleon streamt thuis en vraagt zich af waarom ik hier nog sta. “Waarom ga je niet naar huis, man?
Je zei toch dat je geen fan bent van meteoren? ”
“Ik heb dit al meegemaakt, noorderlicht, meteorenregens, alles. Ik kan net zo goed thuis naar het nieuws kijken. ”
Toch blijf ik staan.
Niet omdat ik de sterren wil zien, maar omdat ik als fotograaf weet dat de mooiste beelden ‘s nachts ontstaan. Vorige keer stond ik bij Kitsilano, met North en West Vancouver als achtergrond voor het noorderlicht. Dat was spectaculair. Ik besluit toch naar huis te gaan.
Mijn eten staat klaar – een Koreaans gerecht dat er verrukkelijk uitziet. Ik neem mijn Koreaans chopsticks en begin te eten. Het is niet scherp, maar het werkt prima. Terwijl ik eet, kijk ik naar mijn chat.
Steel Matthews zegt dat hij geen scherpe messen in huis wil. Ik lach. “Ik slijp ze juist,” antwoord ik. Dan valt mijn oog op iets.
Een Koreaanse chef, Poon. Ik heb hem altijd in het Koreaans begroet, maar hij negeerde me altijd. Ik dacht dat het misschien niet zijn taal was. Maar nu zie ik het – hij IS Koreaans.
“Ik zei altijd ‘hi’ in het Koreaans tegen hem,” zeg ik tegen mijn chat. “En hij reageerde nooit. Ik dacht dat het een aardig gebaar was. ”
Steel Matthews schrijft: “Hij beoordeelde je kanaal toch goed?
”
Ja, dat klopt. Hij heeft mijn kanaal gerate, en we helpen elkaar. Maar waarom negeert hij me dan? Ik ben nog maar nieuw op Twitch.
Ik kom van YouTube, waar ik mijn video’s kan bewerken en een diepe duik kan nemen in onderwerpen. Live streaming is anders – alles is echt, in real time, zonder montage. Het is oppervlakkiger. Mijn YouTube-content is anders, meer doordacht.
“Maar het is lastig om te chatten als er niemand is,” zeg ik. “Het is midden in de nacht in Vancouver. Iedereen slaapt. Mijn vrienden zitten in andere tijdzones.
En in Australië is het overdag, dus ik kan met hen praten. ”
Ik neem nog een hap van mijn eten. Het is zo goed – dit is een ‘holy crap eating stream’. Iemand zegt dat de vuurwerkstream van vorige keer aan het haperen was.
Mijn oog trilt. “Ja, ik heb dat vuurwerk gezien, maar je kijkt het maar één keer. ”
Ik blijf eten, mijn ogen op de chat gericht. Het is stil, maar niet ongemakkelijk.
Ik geniet van het eten, van het gesprek, van het moment. En terwijl ik daar zit, besef ik dat ik langzaam mijn plek vind op dit nieuwe platform. Net zoals ik ooit mijn plek vond achter de camera, wachtend op het perfecte moment. Misschien is dit gewoon een ander soort moment – niet om te fotograferen, maar om te delen.
Mijn blik valt weer op de Koreaanse chef in mijn chat. Er is iets met die stilte van hem. Maar ik laat het rusten. Voor nu.
Het eten is te goed en de nacht is nog jong.
