Ik prik met de Koreaanse eetstokjes in het eten en probeer stil te zijn, maar ik kan het niet laten om te praten. Het is half twee ‘s nachts in Vancouver en ik zit aan een laat avondmaal, terwijl mijn vrienden buiten staan te wachten op een meteorenregen. “Waarom sta jij daar eigenlijk nog? ” vraag ik door de stream heen.
“Je zou allang naar huis moeten gaan. ”
Hij lacht. “Ik wacht op de meteorenregen. ”
“Ik heb dat stadium al gehad,” zeg ik.
“Noorderlicht hebben we ook al gezien. Ik blijf wel binnen en kijk het nieuws wel. ”
Hij weet dat ik gelijk heb. Het is laat, veel te laat voor mij.
Normaal ga ik nooit zo laat de deur uit. Maar goed, als fotograaf moet je elk moment grijpen. Voor een mooi shot moet je er gewoon zijn, ook al is het nacht. “De laatste keer ging ik naar Kitsilano,” vertel ik.
“Spanish Banks is ook goed. En voor het noorderlicht heb je North Vancouver en West Vancouver als achtergrond, dat maakt de foto’s pas echt mooi. ”
Het gesprek gaat verder over klanten. Ik zeg dat ik met niemand echt close ben.
Ik ken hen pas sinds kort, dus het is beter om niet te veel te zeggen over anderen. Als er iets met hen gebeurt, wil ik daar niet aan vastgehouden worden. “Het leven is zwaar,” mompel ik. Ik neem weer een hap.
De ramen is verdomd goed. Ik had niet verwacht dat dit zo lekker zou zijn. Het is een eetstream, maar dan wel een goede. De kijkers reageren ondertussen in de chat.
Iemand zegt dat hij geen scherpe messen in huis wil. “Ik slijp ze zelf,” antwoordt een ander. De vraag komt op of Poon eigenlijk Koreaans spreekt. Ik weet dat hij Koreaans is, maar of hij de taal spreekt, weet ik niet.
Ik zeg altijd “안녕하세요” tegen hem in het Koreaans en hij reageert gewoon niet. Ik dacht dat het een aardig gebaar was, maar hij negeert me gewoon. Toch bedank ik hem wel, want hij heeft mijn kanaal gerateerd. We helpen elkaar een beetje, denk ik.
De helft van mijn bord is al leeg. Ik probeer rustig te eten en stil te zijn, maar zoals gewoonlijk blijf ik kletsen. Ik ben nog maar nieuw op Twitch. Ik kom van YouTube en dat is een hele andere wereld.
Mijn stream daar loopt wel goed, maar hier is alles anders. De algoritmes van YouTube veranderen constant en je moet elke keer de nieuwe regels volgen om relevant te blijven. Daar ben ik aan gewend. IRL-streamen is anders.
Alles is live, er is geen montage, geen tweede kans. Alles is echt en in realtime. “Streamen is moeilijker dan video’s maken,” geef ik toe. “Bij video’s kun je de diepte in op een onderwerp, je kunt editen en creëren.
Live is het meer oppervlakkig geklets. ”
Er is één belangrijk probleem: wie praat er tegen je als je live gaat? Het is midden in de nacht. De meeste van mijn vrienden slapen al.
Mensen zitten in andere tijdzones. In Vancouver ligt iedereen allang in bed. Maar ik ben anders. Ik ben een nachtuil.
Ik kan niet echt slapen, dus zit ik hier. “Ik ben laat op,” zeg ik tegen de chat. “Maar dat is normaal voor mij. ”
Een van de kijkers zegt dat hij de vuurwerkshow heeft gezien.
Wij hebben hier ook vuurwerk. Ik ben erheen geweest, maar je kijkt er maar één keer naar. Dat is genoeg. Mijn oog trilt.
Ik voel de vermoeidheid. Maar de stream gaat door. Iemand uit Australië is erbij. Het is daar overdag, dus hij kan chatten.
Het is wel fijn als je iemand hebt om mee te praten. Maar voor een starter zonder connecties is het stil. Heel stil. Er is niemand.
Alleen ik en mijn bord ramen. En de chat die langzaam doordendert in de nacht.
