“Zeg je nou echt dat dit een mannenstem is? ” vroeg ik aan de chat terwijl ik naar mijn beeldscherm staarde. “Ja, nummer 59,” antwoordde iemand. Ik telde de opties af.
Eén, twee, drie… Acht. Negen. “Dit is een voorbeeld van mijn stem,” zei ik, en ik luisterde naar het resultaat.
Het klonk… nou ja, anders. Een stuk lager. “Oké, dat is dan jullie eigen tekst-naar-spraakstem,” zei ik tegen de kijkers.
“Als jullie nu typen, zal het zo klinken. ”
Het was bijna middernacht. Ik stond buiten, bij mijn huis in Vancouver, en ik ging koken. Niet zomaar koken.
Ik wilde de kijkers die niet uit de buurt kwamen iets bijzonders laten zien. “Weet je wat dit is? ” zei ik, terwijl ik iets uit een zak haalde. “Dit wordt Holy Crap genoemd.
Of, zoals ik grapjes maak, BC Big Crab. ”
Ik hield een grote Dungeness-krab omhoog voor de camera. Zijn schaal glansde in het licht. “Zie je dat?
” zei ik, terwijl ik hem omdraaide. “Dit is goud. Dit is echt goed spul. ”
In British Columbia mag je alleen mannelijke krabben vangen, legde ik uit.
En ze moeten groter zijn dan vijftien centimeter. Ik pakte een liniaal en hield die naast de krab. “Zeventien centimeter,” zei ik trots. “Dit is een mooie.
”
De chat reageerde terwijl ik de ingrediënten klaarzette. Sla voor het blancheren. Een kom met iets dat er een paar dagen geleden was gemaakt. Iemand vroeg: “Kun je eigenlijk wel koken?
”
“Ja, dat kan ik,” antwoordde ik lachend. “Ja, echt. ”
Ik liet de krab zien en vertelde over de wetten in de provincie. Alleen mannen, en groot genoeg.
En ik waarschuwde de kijkers voor het cholesterolgehalte. “Let op, hè,” zei ik. “Als je al een hoog cholesterol hebt, wees dan voorzichtig. Hoe lekker dit ook is.
”
Ik had de krabbenpoten op een bord gelegd. Eén poot was al indrukwekkend groot. “Kijk,” zei ik, terwijl ik één poot omhoog hield. “Dit is maar één poot.
Zo groot is hij. ”
Ondertussen bleef de chat over de stemmen praten. Iemand had zijn instelling gewijzigd naar een mannenstem. Een ander wilde een Cantonese versie.
“Als je in het Cantonees typt, zal het in het Cantonees klinken,” legde ik uit. “Als je in het Frans typt, klinkt het Frans. Dat is wat ik zo leuk vind aan dit systeem. Het spreekt verschillende talen.
”
Ik zette de kom soep in de magnetron om op te warmen. “Deze heb ik twee dagen geleden gemaakt,” zei ik. “Je ziet het vet aan de rand. Dat is een goed teken.
Het vet is eruit. ”
Ik bleef kletsen terwijl ik de krab in een hete oven schoof, met een beetje dressing eroverheen. “Even drie minuten,” zei ik. “Dan is het klaar.
”
De chat bleef binnenstromen. Mensen vroegen naar het recept, maakten grapjes over het geluid, vroegen waarom ik nog steeds aan het streamen was zo laat op de avond. “Waarom ben je nog wakker? ” zei ik lachend tegen de chat.
“Het is middernacht. Waarom kijk je nog steeds? ”
Ik keek naar de oven terwijl de krab langzaam heet werd. De sla lag klaar om kort te blancheren.
De soep stond op het aanrecht.
