Ik schoof de gekookte krab op het bord en hield mijn telefoon dichter bij mijn gezicht. De lamp van de keuken viel precies op het rode schild. Het was geen gewone krab, dit was een BC Big Crab, uit British Columbia, mijn thuisprovincie. Die dingen worden hier groot, hoor.
De chat ging los. Mensen uit Azië, Amerika, overal vroegen wat ik aan het doen was. Het was al bijna middernacht, maar ik wilde dit even laten zien. Ik had de krab net gevangen, of beter gezegd: ik had hem net gecheckt.
Zeven inch breed, precies goed. De regels hier zijn streng, je mag alleen mannetjeskrabben houden en ze moeten groter zijn dan zes inch. Ik pakte de liniaal erbij om het te bewijzen. “Zie je dit?
Zeven inch. Perfect in orde, hoor. ”
De chat vroeg of ik aan het streamen was. Ja, ik was aan het streamen.
Midden in de nacht, in mijn keuken, met een krab op het aanrecht. Ik legde de krab even weg en wees naar de rest van de tafel. Er stond een kom soep, die had ik twee dagen geleden al gemaakt. Stond al even in de koelkast.
Ik haalde hem er net uit en liet de rand zien. Al dat vet van het varkensvlees was eraf gestold, precies wat je wilt zien. Dat betekent dat het vet eraf is. Goed teken.
“Kijk, dit is wat ik bedoel. Het vet drijft hier gewoon bovenop. Zo hoort het. ”
De chat reageerde.
Iemand zei dat varkensbuik geweldig is. Ja, varkensbuik is geweldig. Toen hadden we een heel gedoe met die TTS-stemmen van de viewers. Iedereen in de chat had zijn eigen leesstem.
Eén persoon had een vrouwelijke Cantonese stem, maar wilde eigenlijk een mannelijke Engelse. Ik zat in de instellingen van de bot te prutsen terwijl ik de soep in de magnetron zette. “Oké, wacht even. Ik fix dit voor je.
Nu moet je dit horen. ”
Er was iemand die maar een kinderstem had, of iets wat leek op een Frans-Canadese stem. We probeerden van alles. Het was al laat, de buren lagen waarschijnlijk al te slapen, dus ik deed mijn best om niet te veel lawaai te maken.
Maar de chat ging gewoon door. “Zeg, welke taal wil je eigenlijk? Als je Frans typt, leest hij Frans voor. Als je Cantonees typt, krijg je Cantonees.
Wil je Frans of Engels? ”
Het was chaos, maar wel grappig. De ene chatgebruiker typte opeens Spaans terwijl zijn stem op Frans-Canadees stond ingesteld. Het klonk allemaal krom, maar het werkte wel.
Dat is het mooie van zo’n TTS-systeem, iedereen kan ineens in zijn eigen taal praten, ook al zit er een rare stem op. Uiteindelijk hadden we het gefixt. Iemand kreeg zijn mannelijke Engelse stem, een ander werd op de standaard gezet. De chat deed alsof hij ongeduldig werd.
“Ja, ik ben buiten aan het streamen, ja. Wat dacht je? Midden in de nacht. Komt goed.
”
Ik haalde de soep uit de magnetron en zette hem op het vuur om het nog even warm te houden. Daarna wees ik naar de krab op het bord, naar het vlees dat overal uitstak, en naar de sla die ik heel simpel had geblancheerd. “Dit is voor de mensen die niet uit Vancouver komen. Kijk, dit is echt iets typisch van hier.
Als jullie hier ooit komen, bestel dit dan. En het mooie is: er zit enorm veel vlees aan. ”
Ik pakte een van de krabbenpoten erbij en hield hem omhoog. Alleen die poot was al groter dan mijn hand.
Ik liet hem zien aan de camera. “Kijk, dit is maar één poot. Zo groot is die. En dit is de bovenkant van de krab, hier zit het echte vlees, niet alleen die poten.
”
Iemand zei dat hij er zo heerlijk uitzag. Ik knikte. Het ging erom dat ik dit wilde delen. Een stukje van thuis, van mijn keuken midden in de nacht, terwijl de chat meehielp mijn steminstellingen te repareren en ik probeerde uit te leggen waarom dit eten hier zo bijzonder is.
Ik had het vuur laag gezet en pakte mijn eetstokjes erbij. De soep stond te pruttelen. De krab lag klaar. Iemand wilde nog weten of ik wel kon koken.
Ik glimlachte en keek naar de camera. “Ja, ik kan koken. Ja, dit kan ik. Het wordt tijd dat ik ga eten.
”
En daarna richtte ik me weer op het bord.
