Ik had de reuzenkrab al weken in gedachten. Een echte Brits-Columbiaanse reuzenkrab, een delicatesse die je niet zomaar elke dag op tafel zet. Toen ik hem eindelijk voor me had, wist ik één ding zeker: dit moest ik delen. Niet alleen opsmikkelen in mijn eentje, maar echt ervan genieten en het laten zien.
De krab was duur, zo’n twintig tot vijfentwintig dollar per pond, en dit was nog maar de helft van één kant van de poten. De andere kant bewaarde ik voor later. Dit was een zeldzame kans, een traktatie. Ik wilde er iets speciaals van maken.
Ik besloot hem op de traditionele Kantonese manier klaar te maken: een roerbak met gember en lente-ui. Het is een flink proces, maar het resultaat is het waard. Gember is belangrijk, want krab is koud voedsel. De gember in de roerbak balanceert dat uit, op die manier is het beter voor je lichaam.
Het is de klassieke Kantonese methode. Ik pakte mijn Koreaanse eetstokjes van roestvrij staal. Die zijn makkelijker om mee te graven en te schrapen dan de Chinese variant. Ik wilde elk stukje vlees uit de poten en de scharen halen.
Ik wees de kijkers aan wat het filter was – dat eet je niet – en liet zien hoe ik het vlees eruit peuterde. Het zag er fantastisch uit. “Ik ga de krab kussen,” zei ik lachend, terwijl ik de kop van de krab vasthield. Een rare gewoonte, maar het hoort erbij.
Het was een feestmaal. De reuzenkrab had een spanwijdte van wel zeven inch. Ik was er diep van onder de indruk. Naast de krab had ik een lang gekookte kruidensoep gemaakt, bedoeld om de longen en keel te verzachten, vooral nu ik verkouden was.
De groenten waren ook klaar. Het was een complete maaltijd, een feestmaal. Er was één ding waar ik rekening mee moest houden. Een vriendin waarschuwde me: “Weet je dat je handen jeuken als je krab eet?
En het is niet goed voor je cholesterol. ”
Ik wist het. Ik wist het allemaal. Ik had de zalf klaarliggen voor de jeuk, en voor de cholesterol zou ik het erop wagen.
Ik was verkouden, dus ik voelde me toch al niet top, maar dit wilde ik niet missen. Het was het waard. Het was vingerlikkend goed. Al het sap van de krab vermengde zich met de gember en de lente-ui.
Met een kom gestoomde rijst erbij zou het perfect zijn, maar ook zonder was het heerlijk. Het was een echte traktatie, een zeldzaam moment van puur genot. De krab was duur, ja. Maar af en toe mag je jezelf verwennen met iets bijzonders.
Dit was zo’n moment. Ik had er geen spijt van.
