Ik keek naar de menigte die zich rond de kraampjes verdrong, een zee van mensen met hun telefoons omhoog om dezelfde vuurwerkbeelden vast te leggen. Het maakt niet uit hoe goed je verbinding thuis is, in die drukte wordt het netwerk toch belast. Te veel apparaten op hetzelfde netwerk. Het is niet te vermijden.
Ik had even geen werk, dus ik was weer aan het streamen. Het was mijn vierde keer voor dit soort content, en eigenlijk vond ik het heerlijk om het gewoon thuis te doen. Met mijn vingers eten, zonder tafelmanieren, gewoon op mijn gemak. Geen gedoe met witte jasjes of net doen alsof ik in een vijfsterrenrestaurant zat.
Gewoon ik, mijn bord en het eten. Ik had muziek op de achtergrond gezet, zodat de kijkers me niet hoorden kauwen. Ik had een licentie voor de nummers, dus ik kon ze zonder problemen afspelen. Vroeger kreeg ik nog weleens een copyright-strike tijdens een muziekstream, maar deze nummers mochten gewoon.
Er kwam iemand in de chat die vroeg hoe het werkte met die samenwerking met Tram Life. Die gast zit toch altijd in POV-stijl, zijn gezicht is nooit te zien? En toch deed hij die basketball-shooting game streams. Hoe combineer je dat dan?
Ik legde uit dat het gewoon een kwestie van camera- en handelingen op elkaar afstemmen was. Het ging erom dat je het beeld leuk maakte voor de kijker, niet dat je persé alles tegelijk deed. Ik keek opzij en zag dat er weer iemand hallo zei in de chat, iemand die ik kende. We praatten even over van alles en niks.
Vrijdag weer aan het werk, zei ik tegen mezelf, omdat ik blijkbaar toch weer vroeg op moest. Daarom kon ik ook zo laat nog streamen: omdat ik overdag vrij was. Toen kwam het gesprek op krabben vangen in British Columbia. Dat vond ik altijd mooi om uit te leggen.
In BC mochten we alleen mannelijke krabben vangen, voor de duurzaamheid, omdat de vrouwtjes nodig zijn voor de voortplanting. En de krabben die je mocht houden moesten minimaal zeven centimeter breed zijn over het rugschild. Ik had hier een exemplaar voor me waar die maat heel duidelijk aan te zien was, alleen was dit de ene helft van de poten. De andere kant zat er nog aan kort.
Tijdens het eten kwamen we op eten in het algemeen. Ik noemde dat ik graag go town wilde proberen, maar dat ik niet wist wat het was. Nou, in het Chinees zou ik het meteen herkennen, maar met de Engelse naam kon ik er niks mee. Go town, wat was dat nou?
Gelukkig had een kijker geduld en legde uit dat het om een bottenbouillon van rundvlees ging. Ah, nu wist ik het! Ja, dat had ik echt al eerder gegeten, dat was go town. En toen noemde ze bibimbap, dat klonk ook al bekend in de oren.
Met een beetje uitleg vanuit de chat begon het allemaal op z’n plek te vallen. Ik pakte een van de gekookte krabben en liet het aan de camera zien. “We verspillen niks,” zei ik, terwijl ik het schild opende en het verse krabvlees eruit haalde. Geen nep spul van die sushi-kraak, maar echt vers vlees.
Ik vertelde erover hoe ik van gedroogde zalm hield, hoe sommige mensen dat gebruiken voor, ja, eigenlijk van alles. Ik zei dat we gewend waren geraakt aan de Canadese stijl van drogen, dat dat bij ons gewoon hoorde. Dat luchtgedroogde vlees, dat had wel wat. Iemand vroeg nog naar Arctic char, maar ik moest zeggen dat ik daar niet zo veel over wist.
Ik had van alles geprobeerd, maar die vis stond nog op mijn lijstje. Ik schraapte mijn hand, voelde weer die eczeem op mijn huid. Het jeukte, zoals altijd de laatste tijd. Ik had me er eigenlijk nooit druk om gemaakt, maar op zo’n moment, terwijl ik zat te eten en te streamen, besefte ik dat het er gewoon bij hoorde.
Net als de drukte op het netwerk tijdens vuurwerk, of het feit dat sommige dingen wel gesneden en andere niet. Het leven draait om die kleine momenten van wennen en genieten, gewoon thuis, met je vingers en een lekker bord eten voor je.
