Midden in de nacht zit ik te eten, en buiten staat mijn vriend nog steeds te wachten op de meteorenregen. Het is al 1:15 uur ‘s nachts, maar hij wil per se dat perfecte shot pakken. Ik zit binnen, met mijn Koreaanse eetstokjes, genietend van een laat avondmaal. Hij vraagt of ik geen wens heb gedaan bij de vallende sterren.
Nee. Ik heb dat stadium allang gehad. Ik heb de noorderlichten in Vancouver gezien, de meteorenregens. Ik ben overal geweest.
Voor mij hoeft het niet meer. Ik kan gewoon thuisblijven en het later op het nieuws zien. Hij begrijpt het niet helemaal. Hij is een fotograaf, hij moet elk moment vangen.
Die noorderlichten met de backdrop van North en West Vancouver zijn prachtig, dat weet ik. Kitsilano, Spanish Banks, Cypress Bowl – ik ken alle plekken. Maar ik heb dat proces al doorlopen. Ik ben er klaar mee.
Ondertussen kijk ik naar een livestream. De chef is aan het koken, of in ieder geval eten. Ik begroette hem in het Koreaans, omdat ik wist dat hij Koreaans is. Maar hij negeerde me.
Ik dacht dat het een aardig gebaar was. Misschien spreekt hij geen Koreaans. Of misschien wilde hij me gewoon niet begroeten. Het maakt niet zoveel uit.
Hij heeft mijn kanaal gerate, en we helpen elkaar allemaal een beetje. Dit is een eetstream, maar ook een praatjesstream. Steel Matthews zit in de chat en zegt dat hij geen scherpe messen in huis wil. Ik snap dat wel.
Ongelukken gebeuren zo. Maar ik vraag me af of hij messen echt kan slijpen, op de traditionele manier. Hij zegt van wel. Geen wonder dat die chef me negeerde – misschien is hij te beroerd om begroet te worden door iemand die zijn taal niet goed spreekt.
Ik denk aan mijn eigen content. Ik ben een YouTuber, gewend aan het bewerken van video’s, aan het perfectioneren van elk frame. Maar streamen is anders. Alles is live, onbewerkt, echt.
Je kunt niet opnieuw beginnen. Het is rauw en onvoorspelbaar. Ik ben nog nieuw op Twitch, en ik moet de regels leren. YouTube verandert constant zijn algoritme.
Als je in het spel wilt blijven, moet je je aanpassen. Maar streamen voelt oppervlakkig. In een video kun je diep op een onderwerp ingaan. Je kunt een verhaal vertellen met een begin, midden en eind.
Met live streamen is het gewoon… kletsen. Casual geklets, gefragmenteerd. Het is laat.
De meeste van mijn vrienden slapen al, in verschillende tijdzones. Zelfs in Vancouver liggen mensen nu in bed. Maar ik ben een nachtuil, ik kan niet slapen. Dus zit ik hier, te eten, te kletsen, te wachten.
Er zijn vuurwerk geweest eerder, en ik heb ze gezien. Iemand in de chat zegt dat de stream van iedereen vastliep tijdens het vuurwerk. Het is wat het is. De nacht is stil, het eten is goed, en ik blijf hier nog even hangen.
Ik denk terug aan die Koreaanse chef die me negeerde. Misschien is het gewoon mijn lot om altijd buiten de groep te vallen. Maar het maakt niet uit. Ik blijf doorgaan, met mijn eigen content, op mijn eigen manier.
Zolang ik blijf eten, kletsen en af en toe een goed beeld krijg, is het prima. De tijd verstrijkt. Mijn vriend buiten heeft misschien zijn meteorenregen gezien, of misschien niet. Mij maakt het niet uit.
Ik heb mijn stream, mijn eten, en mijn kleine wereld hier binnen. De nacht is kalm, en ik ben tevreden.
