Het begon als een gewone avond. Ik zat thuis, met mijn eten voor me, en ik had de muziek zachtjes aanstaan. Geen drukte, geen menigte. Alleen ik, mijn eten, en de rust van mijn eigen huis.
Ik probeerde de volumeknop te vinden. Het was te stil, of misschien te luid. Ik wilde niet dat jullie mij zouden horen kauwen, dus zette ik de achtergrondmuziek wat harder. Dat is beter, dacht ik.
Geen gesmak in jullie oren, alleen muziek. Ik had net een bord voor me staan alsof het een vijfsterrenrestaurant was. Ja, echt. Met achtergrondmuziek erbij.
Dat is pas vijfsterren, man. Het punt is, sommig eten smaakt thuis gewoon beter. Je kunt je vingers gebruiken, je hoeft niet na te denken over tafelmanieren. Gewoon eten, zonder poespas.
Ik wilde een kaars aansteken, maar ik had er geen. Jammer. Een tafeltje voor één met kaarslicht zou mooi geweest zijn. Maar goed, geen kaars.
Ik heb toestemming om deze muziek te dragen. Geen gedoe met auteursrechten, dus dat zit wel goed. Bij sommige streams moet ik opletten met copyright, maar dit nummer mag ik gewoon gebruiken. Er kwam een vraag binnen via de chat.
Iemand vroeg of ik een baan had. Nee, op dit moment niet. Ik ben aan het zoeken. Daarom stream ik ook op dit tijdstip.
Het is een rare tijd, maar het past nu eenmaal bij mijn ritme. Toen vroeg iemand hoe het werkt met die POV-samenwerkingen. Trams die POV-streams doen, zonder hun gezicht te laten zien. Hoe combineer je dat dan?
Blijkbaar moet je toch nog steeds die basketbal door de net gooien, ook al zie je niemand. Het klonk ingewikkeld, maar ook weer logisch. Ik keek naar buiten en zag een bekende gezicht voorbij komen. Even kort begroet en dat was het.
Vrijdag weer aan het werk, zei ik tegen mezelf. Geen wonder dat ik zo laat nog op kon blijven. Toen verschoof de aandacht naar het eten. Ik had krabbenpoten voor me liggen.
In British Columbia mag je alleen mannelijke krabben vangen, voor de duurzaamheid. De vrouwtjes moeten zich kunnen voortplanten. En deze krab was groot genoeg, meer dan zeven centimeter. Alleen de ene helft van de poten, de andere helft was voor iets anders bedoeld.
Er kwam weer een vraag binnen, deze keer over go town ramen. Ik had geen idee wat dat was. Ik eet wel ramen, maar de term zei me niets. Pas toen iemand het in het Chinees zei, begreep ik het.
Het is een bouillon van rundvleesbotten. Ja, dat heb ik wel eens gegeten. Het is gewoon een kwestie van de juiste naam kennen. Als je het in het Engels zegt, weet ik niet waar je het over hebt.
In het Chinees had ik direct geweten. En toen ging het over bibimbap. Dat is altijd goed. En over noedels met varkensvlees en wontons, of rundvlees in de gom tong-soep.
Het draaide allemaal om eten, om smaken die je alleen thuis echt goed kunt waarderen. Ik pakte een krabbeen en kraakte het open. Het vlees zat er vol in, echt krabvlees, niet die nepdingen die je bij een sushi-tent krijgt. Ik zei het hardop: dit is echt.
Geen nep. Je kunt het zien, je kunt het proeven. Ik krabde aan mijn arm. Ik voelde de eczeem weer opspelen.
Ik had net aan die ene plek gezeten en nu jeukte het weer. Zo veel. Even krabde ik verder. Ik haalde ook wat gezouten zalm tevoorschijn, luchtdroog.
Die is heerlijk. Heel anders dan wat je gewend bent, maar ik denk dat we in Canada zo gewend zijn geraakt aan luchtdroog vlees. Het hoort er gewoon bij. De vragen bleven komen.
Iemand noemde arctische zalmforel, maar daar wist ik eigenlijk geen antwoord op. Ik haalde mijn schouders op en richtte me weer op mijn bord. Het eten was goed, de muziek stond zachtjes, en de avond was precies zoals ik wilde. Gewoon thuis, met mijn vingers, zonder tafelmanieren.
En dat was genoeg.
