Ik had al twintig minuten staan rommelen met die steminstellingen, en het ging maar niet zoals ik wilde. Het was eigenlijk maar een kort stream, ik wilde gewoon even iets eten terwijl ik aan het werk was. Die dag had ik geluk gehad. Ik had drie gerechten en een soep op tafel staan, iets wat ik bijna nooit eet omdat het zo duur is.
Daarom dacht ik: laat ik dit delen met mijn kijkers terwijl ik ondertussen aan het streamen ben. Het eten was typisch Kantonees. Een gestoomd eieren gerecht met gezouten eendenei door elkaar gemengd, afgemaakt met lente-ui. Daarnaast had ik stukjes kip die ik zelf had uit elkaar gehaald, met gefermenteerde groenten en wortels.
Alles door elkaar gemengd met een zelfgemaakte geheime saus. Zo’n gerecht kost makkelijk twee uur om te maken, vooral omdat je de kip moet marineren en stomen. Maar het smaakt dan ook geweldig, zoetzuur met sesamolie erin. De soep was een kruidenbouillon, ook al zo’n typisch Kantonees zomergerecht.
Maar goed, ik wilde dus even snel streamen. Ik had de hele dag gewerkt aan de voorbereidingen voor een muziekcafé-stream met Beatles-nummers. Terwijl ik daarmee bezig was, dacht ik: waarom zet ik die maaltijd niet simpelweg in de magnetron en eet ik gewoon terwijl ik verder werk? Zo ontstond het idee om dit te streamen.
Maar toen wilde ik de tekst-naar-spraak functie aanzetten, en dat liep volledig in de soep. “Wat voor games speel je vandaag? ” vroeg iemand in de chat. “Wakker worden, TTS!
” schreeuwde een ander. Ik zat te prutsen met die instellingen, heen en weer, maar het geluid kwam niet door. Ik klikte van alles aan en uit, probeerde verschillende stemmen, niets leek te werken. “Verander me,” zei een kijker.
“Veranderen naar wat? ” vroeg ik. “Welke taal wil je? Zweeds?
Nigeriaans Engels? Brits of Amerikaans? ”
Er kwamen steeds meer suggesties binnen. Iemand wilde een Kantonese stem, iemand anders vroeg om Hindi of Indonesisch.
Ik probeerde stem na stem, maar de ene klonk als een man, de andere als een vrouw. “Wil je deze? ” vroeg ik, terwijl ik een stem liet horen. “Nee,” antwoordde iemand direct.
Ik probeerde weer een andere. “Deze dan? ”
“Nee. ”
Gelach in de chat.
Ik bleef maar schakelen tussen de opties, maar het lukte maar niet om een stem te vinden die goed klonk. Steeds maar weer hetzelfde: een voorbeeldafspelen, een reactie uit de chat, weer een nieuwe stem proberen. De kijkers hadden er duidelijk lol in, maar ik zat daar maar te prutsen terwijl mijn eten op tafel stond. Het was een simpel moment, maar het liet precies zien hoe een kleine technische tegenslag mijn hele avond in beslag kon nemen.
Uiteindelijk draaide het erom dat ik gewoon verder wilde met waar ik mee bezig was: mijn werk voor de muziekcafé-stream en gewoon mijn eten eten. Het was niet de bedoeling dat dit een grote productie zou worden, alleen maar een kort, gezellig moment met de chat. Maar goed, het liep zoals het liep. En ergens was dat ook wel typerend voor mij: soms wil ik gewoon iets simpels doen, en dan loopt het toch anders dan gepland.
Het eten stond er, de chat was er, en ik probeerde er maar het beste van te maken, ook al kostte die techniek me meer tijd dan het eten zelf. Toen ik eindelijk een stem vond die beviel, lachte ik opgelucht. Het was een moment van rust te midden van alle chaos. En ondertussen ging het eigenlijk nergens anders over dan: gewoon even eten, en mijn ding doen.
Maar terwijl ik met die stemmen bezig was, drong het langzaam tot me door hoe absurd het was. Hier zat ik, met drie heerlijke gerechten en een soep voor me, en ik was meer bezig met de techniek dan met het eten. Ik moest er gewoon om lachen. Soms maak je dingen ingewikkelder dan ze hoeven te zijn.
En uiteindelijk? Uiteindelijk nam ik gewoon een hap van dat gestoomde ei. Gewoon eten, dat was het enige dat er echt toe deed.
