Ik zat thuis met een bord vol krabbenpoten, van die echte Canadese Dungeness-krab uit British Columbia. Geen nep-sushi-spul, maar echt vlees. Ik had muziek aanstaan op de achtergrond en een glas water binnen handbereik. Het was een doordeweekse avond, niet eens een speciale gelegenheid, en toch voelde het als een vijfsterrenrestaurant.
Alleen zonder de tafelmanieren. Ik had net een hap genomen van de krab toen een kijker in de chat vroeg of ik nog een baan had. Ik vertelde dat ik op zoek was, en dat ik daarom op dit tijdstip aan het streamen was. Het gesprek ging over van alles: samenwerkingen met andere streamers, waarom ik geen gezicht liet zien tijdens het basketbal-spel, en of ik wel eens go-tang had gegeten.
Go-tang, dat zeiden ze. Ik had geen idee wat dat in het Engels was. Pas toen ze het in het Chinees zeiden, wist ik het: rundvleesbouillon met botten. Ja, dat had ik wel eens gehad.
En ik had ook bibimbap geprobeerd, maar de krab van vanavond was het hoogtepunt. De chat vroeg van alles. Een kijker noemde zichzelf Wing Ninja en vroeg of ik nog iets wilde bestellen. Ik lachte en zei dat ik met de krabbenpoten bezig was.
Anderen vroegen naar de regels in British Columbia: dat je alleen mannelijke krabben mag vangen, en alleen als ze groot genoeg zijn. Ik legde uit dat zeven inch of meer de maat is, en dat vrouwtjes worden teruggegooid voor de voortplanting. Duurzaamheid, daar draait het om. De krab zelf zat vol sap, vol vlees.
Ik kon het zien, het glinsterde. Ik likte mijn vingers af, want thuis hoef je geen tafelmanieren te hebben. Je kunt gewoon je handen gebruiken. En terwijl ik een poot open brak, voelde ik iets bekends: eczeem.
Ik krabde aan mijn huid, datzelfde plekje dat al de hele dag jeukte. “Ik heb sardientjes ook nog liggen,” zei ik tegen de chat. “En zalm, luchtdroog. Canadese stijl.
”
Iemand vroeg of ik arctische zalm had. Ik zei dat ik het niet wist. Ik had zoveel verschillende dingen geprobeerd, maar ik kon me niet herinneren of dat er één van was. De muziek speelde verder, de krab was op, en de chat vulde zich met vragen en grapjes.
Ik bleef kletsen, want zo ging dat: de ene dag werk, de andere dag streamen, en af en toe een bord krabbenpoten alsof het de meest normale avond van de week was. Ik hoorde een klop op de deur. Ik keek op. De kijker met de bijnaam Wing Ninja had me eerder al gezegd dat hij iets wilde laten zien.
Ik veegde mijn handen af aan een servet en stond op. ”Heb je dat daar echt bij je? ” vroeg ik aan de deur. Het was niet wie ik had verwacht.
Het was iemand die ik niet kende, maar die mijn adres had weten te vinden. Hij hield een tas omhoog met iets erin, iets dat leek op een apparaat. Ik voelde een knoop in mijn maag. ”Ik zag je stream,” zei hij.
“Ik wilde je iets laten zien. Ik denk dat je dit moet zien voordat je nog iets deelt. ”
Ik staarde naar de tas. Mijn hand bleef aan de klink hangen.
Ik wist niet wie dit was, wat hij wilde, of hoe hij mij had gevonden. Ik hoorde alleen de muziek nog uit mijn speakers achter me, en ergens in mijn hoofd zei iets me dat ik niet naar binnen moest stappen. ”Wat is dat? ” vroeg ik.
Hij keek me aan. “Dat moet je zelf zien. ”
Ik deed een stap naar voren, voorzichtig, want ik wist nog niet wat er ging gebeuren, maar ik wist wel dat deze avond niet meer hetzelfde zou zijn als een gewone avond met krabbenpoten.
