“Deze is duur, dus dit is een zeldzame kans voor mij om dit te eten,” zeg ik terwijl ik de camera op de drie gerechten en de soep richt. Mijn vingers trillen licht terwijl ik de stoom van de kom opvang. Naast mij staat een bord met Chinese sla, net geblancheerd totdat het knapperig groen glanst. Ik leg uit dat het recept eenvoudig klinkt, maar dat er uren werk in zit.
De eieren: gewone kip en een gezouten eendenei. Ik snijd de felgele eidooier van het eendenei fijn, meng die door het losgeklopte kippenei en schenk het mengsel in een kom. Het eiwit van het eendenei, zout genoeg om het hele gerecht op smaak te brengen, gaat er ook doorheen. “Het zout zit in het eendenei, dus je hoeft niet eens extra te kruiden,” vertel ik.
Bovenop strooi ik lente-ui. Het is een typisch zomergerecht: zoetzuur, met een vleugje sesamolie, wat lichte sojasaus en een beetje honing. Alles smelt samen tot een rijke smaak die ik niet snel vergeet. Het tweede gerecht maakte ik gisteren al: zelfgemaakte kipreepjes.
Die moeten ontdooien, marineren, stomen en daarna worden verscheurd. Daarna meng ik ze met gefermenteerde groenten uit Kanton, wortel en een zelfgemaakte geheime saus. “Dat duurt bij elkaar wel twee uur,” geef ik toe. “Daarom maak ik het in één keer groot en vries ik porties in.
Dat scheelt tijd én geld. ” Stomen is beter dan blancheren, leg ik uit: bij blancheren verlies je het sap en de smaak in het water. Stomen houdt alles binnen, al duurt het langer. De kip blijft mals, niet droog of flets.
Ten slotte laat ik de dampende kom kruidenbouillon zien, de klassieke Kantonese soep die uren op het vuur heeft gestaan. “Eén, twee, drie… hier gaan we,” mompel ik. Ik wil even kort livestreamen, zonder koken.
“Niet koken? Dan haken mensen meteen af,” lach ik. Maar ik heb zo’n zin in deze maaltijd en ik moet toch verder met het opzetten van een muziekcafé-stream. Ik dacht: ik zet het eten in de magnetron, ga live en werk ondertussen door.
Maar de techniek wil niet mee. Ik probeer de tekst-naar-spraakfunctie te activeren voor de kijkers. De knoppen doen niks. Ik klik op ‘aan’, maar er komt geen geluid.
“Waar is het geluid? ” vraag ik mezelf hardop af. De chat zweeft links op mijn scherm. “Restart,” zeg ik, en ik sluit het venster om het opnieuw te openen.
Een kijker typt: “Wake up TTS. ” Ik lach. “Ik probeer het hoor. ”
Dan komt de chat los.
Iemand vraagt om een stemverandering voor de robot die voorleest. “Welke taal? ” vraag ik terug. “Zweeds?
Hongaars? Kantonees? ” Ik klik door alle mogelijke stemmen heen. “Dit is een voorbeeld van mijn stem,” klinkt het.
“Wil je deze? Of de tweede? Of de derde? ” Iemand kiest.
Ik kies een mannenstem en sla die op. Maar één kijker blijft weigeren: “Nee. ” Ik lach, probeer een zesde optie, en nog één. “Deze dan?
” “Nee. ” De telefoon geeft geen krimp. De hele tech-goochelarij wordt een komedie van jewelste terwijl ik worstel met de instellingen. De maaltijd staat onder de warmtelamp te wachten.
De tijd dringt. De soep koelt af. De kipreepjes drogen uit.
Maar ik blijf vrolijk proberen de boel aan de praat te krijgen, want zonder de stemmen kan mijn publiek niet horen wat ik zeg.
