Ik had die reuzenkrab al in geen tijden gegeten, dus toen ik hem zag, wist ik dat ik hem moest nemen. Het was een duur beestje, ongeveer twintig tot vijfentwintig dollar per pond, en dit exemplaar woog makkelijk anderhalve kilo. Een echte delicatesse, iets wat je niet elke dag op tafel zet. Omdat het zo’n zeldzame kans was, besloot ik het niet alleen op te eten.
Ik dacht: waarom zou ik dit niet delen? Dus maakte ik het klaar op de klassieke Kantonese manier, met gember en lente-ui in de wok. Die stomende, geurige stoom die opstijgt, dat is waar ik naar uitkijk. Het is vingerlikkend goed, dat spul.
Ik koos voor Koreaanse eetstokjes van roestvrij staal in plaats van de Chinese houten exemplaren. Die glijden gewoon beter door de krab. Ik wilde jullie alles laten zien, dus ik pakte het beest voorzichtig vast, waarschuwde mezelf om het niet te laten vallen. En toen ik het optilde, kon ik niet anders dan even stil worden.
Wow, wat een prachtig stuk vlees. Je moet alleen oppassen als je een hoog cholesterol hebt, zei ik erbij. En dan die jeuk, die krijg je ervan als je dit eet. Ik weet het, ik weet het, maar ik heb een verkoudheid, dus ik denk dat ik het wel aankan.
Ik heb de zalf er al voor klaarstaan, voor het geval dat. De gif en het medicijn, zeg maar. Ik wees aan welke delen je niet mag eten, de kieuwen, die moet je laten liggen. En ik vertelde ook dat we volgens de wet alleen mannelijke krabben mogen vangen, geen vrouwtjes.
Dat is voor de duurzaamheid, om het bestand te beschermen. Zo houden we het vol voor de toekomst. Ondertussen gaf ik ook nog wat Kantonese les. Dat woord voor het scheiden van het vlees, dat betekent zoiets als het uit elkaar halen.
En ik legde uit dat de krab een koud voedingsmiddel is, dus dat je het in evenwicht moet brengen met gember en lente-ui. Daarom is die Kantonese woktechniek zo slim. Het balanceert het gewoon uit. Naast de krab had ik ook een kruidenbouillon gemaakt, een langzaam gekookte soep die goed is voor je longen en je keel.
Zeker nu met die verkoudheid van me. Ik had er radijs in willen doen voor de soep, maar ik had geen radijs in huis. Dus werd het gewoon een simpele, verwarmende bouillon. Ik had er graag wat gestoomde rijst bij gehad om al dat krabvocht mee op te deppen, maar dat zat er niet in vanavond.
Terwijl ik at, vroeg ik me af of jullie in Hongkong ook die meteorenregen konden zien. Ik wist het niet, ik had er alleen over gehoord dat je hem in Noord-Amerika en Europa zou kunnen zien. Het leek me wel iets om even bij stil te staan. En ondertussen bleef ik maar genieten van die krab.
Dit is de typische, zeldzame traktatie waar je maar een paar keer per jaar van kunt genieten. Daarom wilde ik het moment delen. Niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die keek.
Het was een avond van ouderwets genieten, een maaltijd die je niet snel vergeet.
