Ik houd mijn telefooncamera op de krab gericht en probeer het volume van mijn stem niet te hoog te zetten. Het is bijna middernacht, en ik sta buiten in Vancouver, vlak bij mijn huis, met een zelfgebouwde streamsetup. De buren slapen waarschijnlijk, maar ik heb mijn zinnen gezet op dit moment: een verse BC-krab, vanavond gevangen, klaar om bereid te worden voor de kijkers. “Zeg, kan iemand me vertellen of dit wijfje is?
” roep ik naar de chat op mijn telefoon. De TTS-stemmen van de kijkers kraken door mijn oortjes. “Eén ei, 59 zegt: ja, wijfje. ” Ik draai de krab om in het flauwe licht van mijn tuinlamp en tel de eitjes onder het schild.
“Weet je het zeker? Een, twee, drie, vier…”
“Tech 509, jouw stem staat nog op vrouwelijk,” zegt een van de vaste kijkers door de chat. “Ik weet het, ik weet het. Geef me een seconde.
” Ik frunnik aan de instellingen op mijn telefoon. “Dit is een voorbeeld van mijn stem,” herhaal ik een paar keer terwijl ik de stemmen test, totdat ik eindelijk de juiste mannelijke stem voor Tech 509 heb ingesteld. “Zo, nu kun je praten alsof je een vent bent. Probeer maar.
”
De kijkers lachen in de chat terwijl ik doorga. Het is een rustige avond, maar voor degenen die niet uit Vancouver komen, wil ik laten zien wat we hier hebben. “Dit is BC Big Crab. BC staat voor British Columbia.
Het is een van onze specialiteiten. Als je hier ooit komt, moet je dit proberen. ”
Ik houd de krab omhoog en leg uit dat je alleen mannelijke krabben mag vangen, geen vrouwtjes. “En de krab moet groter zijn dan zes inch.
Kijk, ik heb mijn liniaal erbij. Deze is zeven inch, dus die is prima. ”
“Kun je eigenlijk wel koken? ” plaagt iemand via de chat.
“Ja, dat kan ik zeker,” zeg ik lachend. “Ik heb dit al vaker gedaan. Maar wees gewaarschuwd: dit spul jaagt je cholesterol omhoog. Medisch bewezen dat tachtig procent van je cholesterol door je eigen lichaam wordt aangemaakt en maar twintig procent uit eten komt, maar toch, vooruitziende waarschuwing als je al een hoog cholesterol hebt.
”
Ik leg de krab opzij en pak een bak sla uit de koelkast. “Even kort blancheren, lekker simpel. ” Dan haal ik een pan met soep tevoorschijn die ik twee nachten geleden heb gemaakt. “Ik heb hem net uit de koelkast gehaald.
Kijk, al dat vet van het varkensvlees drijft aan de rand. Dat is juist een goed teken, dan is het vet er al uit. ”
“Magnetronstraling,” grapt iemand via de TTS. “Ik weet het, ik weet het,” antwoord ik terwijl ik de soep in de magnetron zet en drie minuten instel.
“Matthew zegt: varkensbuik is zo lekker,” merkt een andere kijker op. “Ja, varkensbuik is inderdaad heerlijk. ”
Ik blijf de hele tijd met de chat praten, terwijl ik de TTS-stemmen voor iedereen goed probeer in te stellen. WT_205 wil Cantonese vrouwelijke stem, Tech 509 wil Engelse mannelijke stem, en er is er één die Engels praat terwijl zijn stem op Canadees-Frans staat.
“Als je Frans typt, spreekt hij Frans,” leg ik uit. “Dat is juist het leuke aan dit systeem, het spreekt verschillende talen. ”
“Waarom praat je in het Spaans terwijl je stem op Frans staat? ” vraag ik aan een andere kijker, gevolgd door gelach.
Na wat gepruts met de camera en de belichting, zorg ik dat de krab goed in beeld staat. De chat vult zich met positieve opmerkingen over hoe goed het eruitziet. Ik neem een moment om te genieten van de rust, de koele lucht van de late avond en het simpele plezier van koken voor een publiek, ook al zit ik alleen buiten. De magnetron piept.
Ik haal de soep eruit. De stoom slaat tegen mijn gezicht en de geur van bouillon vult de lucht. “Oké, de soep is warm,” zeg ik, terwijl ik de pan op het vuur zet om het wat extra te verwarmen. “Ik wil jullie dit laten zien,” ga ik verder, terwijl ik terugga naar de krab.
“Het is maar een klein deel ervan. Dit zijn de poten. Kijk, dit is één poot, zo groot is die. ” Ik houd een van de grote scharen omhoog, die bijna zo groot is als mijn onderarm.
“En dit hier, het lichaam, dat is het echte werk, daar zit al het vlees in. Niet dat de poten niet lekker zijn, maar dit is het echte spul. ”
Terwijl ik wacht tot de soep goed warm is, vertel ik de kijkers dat dit een zeldzame kans is om te zien wat we hier in Vancouver hebben, speciaal voor degenen uit Azië of andere delen van de wereld. “Als je hierheen komt, moet je dit echt bestellen.
”
“De buren komen eraan,” grapt iemand in de chat. “Ik houd het geluid laag hoor,” fluister ik half. “Ik probeer niemand wakker te maken. ”
De tafel staat vol met eten: de krab in het midden, de geblancheerde sla, en de dampende soep.
De geur van de zee, vermengd met de kruiden van de bouillon, hangt in de lucht. Het is een simpele maaltijd, maar voor mij is het meer dan dat. Het is een stukje thuis, een deel van wie ik ben, en ik deel het met vrienden die ik alleen via een scherm ken. “Oké, iedereen.
Dit is het,” zeg ik, terwijl ik me klaarmaak om te beginnen. “Dank jullie wel voor het kijken. Laat me weten wat jullie ervan vinden.
”
