Sobotni poranek na Starym Targu zaczynał się zawsze tak samo. O piątej trzydzieści pojawiał się pan Marian z piekarni, o szóstej bracia Nowakowie ustawiali skrzynki z warzywami, a chwilę później pani Zofia rozwieszała swoje ręcznie szyte torby. Dokładnie o szóstej dziesięć na parking wjeżdżał stary biały samochód dostawczy Marty Lewandowskiej. Marta lubiła tę przewidywalność.
Potrzebowała jej. Miała dwadzieścia dziewięć lat, długie blond włosy związane w luźny kucyk i zwyczaj noszenia ołówka za prawym uchem, chociaż prawie nigdy go nie używała. Jej stoisko nazywało się „Kwiaty Hani” – nazwa nie pochodziła od niej. Hania była jej matką, która dwadzieścia siedem lat wcześniej pojawiła się na targu z trzema wiadrami tulipanów i starym składanym stolikiem, przekonana, że jeśli człowiek potrafi ułożyć piękny bukiet, zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie chciał go kupić.
Miała rację. Z czasem stoisko stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów targu, a Marta dorastała pomiędzy różami, frezjami i słonecznikami. Najpierw pomagała matce w soboty, później w wakacje, a kiedy Hania zachorowała, Marta wróciła z Krakowa i przejęła większość obowiązków. Matka zmarła dwa lata wcześniej.
Marta została, stoisko również. I właśnie dlatego to miejsce znaczyło dla niej znacznie więcej niż kilka metrów asfaltu pomiędzy piekarnią a alejką prowadzącą do głównego wejścia. To było ich miejsce, jej mamy. Dlatego kiedy tego sobotniego ranka wysiadła z samochodu i zobaczyła ustawiony na swoim miejscu ogromny czarny wózek z ekspresem do kawy, najpierw pomyślała, że ktoś zrobił sobie żart.
Na środku stała tablica „Kawa u Kacpra – otwarte od siódmej”„ Obok niej znajdował się mężczyzna – wysoki, ciemne włosy, czarny t-shirt, brązowy fartuch. W jednej dłoni trzymał papierowy kubek, drugą poprawiał przewód podłączony do ekspresu. – Przepraszam – – powiedziała Marta
– Dzień dobry– – mężczyzna podniósł głowę
Miał może trzydzieści pięć lat i zdecydowanie za dobry humor jak na szóstą piętnaście rano. – To moje miejsce– – powiedziała Marta
– Raczej targowiska– – odparł, wskazując ziemię–
– Stoisko numer siedemnaście– – poprawiła go– Moje–
Mężczyzna napił się kawy.
„Dziwne, bo według dokumentu, który dostałem, numer siedemnaście jest mój”„ Wyjął z kieszeni złożoną kartkę. Marta nawet na nią nie spojrzała. – Nie jest– – powiedziała–
– Chce pani zobaczyć? –
– Nie– –
– To trochę utrudnia rozmowę– –
– Od dwudziestu siedmiu lat stoi tutaj stoisko z kwiatami– –
– Gratuluję stażu– –
Marta zmrużyła oczy.
Mężczyzna natychmiast zrozumiał, że powiedział coś niewłaściwego. „To miało zabrzmieć inaczej”„ – powiedział szybko– Wiem, jak zabrzmiało. Nie chciałem–
– Proszę przesunąć ten wózek– –
– Nie mogę– – Waży prawie pół tony–
– To nie mój problem– –
– Trochę jest, skoro stoi na pani miejscu– –
Marta wzięła głęboki oddech. „Jak się pan nazywa?
”„„ Kacper–„ „Panie Kacprze, możemy po prostu Kacper–„ „Nie możemy–„ Kacper uniósł brwi. „Dobrze, panie Kacprze. Za czterdzieści minut przyjadą pierwsi klienci. Mam w samochodzie dwadzieścia skrzynek kwiatów.
Proszę więc zadzwonić do osoby, która dała panu ten dokument, i wyjaśnić, dlaczego postawili pana na moim stanowisku–„„ Dzwoniłem–„ – powiedział–„ i nikt nie odbiera–„„ Proszę zadzwonić jeszcze raz–„ Powiedziała Marta i wyjęła własny telefon. „Ja zadzwonię–„
Administrator targu, pan Krzysztof, pojawił się po pięciu minutach i wyglądał jak człowiek, który chciałby wrócić do łóżka i udawać, że stary targ nie istnieje. Spojrzał na Martę, potem na Kacpra, następnie na dwa dokumenty. „Mamy problem”„„ Zauważyłam–„ – odpowiedziała Marta–
„System podwójnie przypisał siedemnaście–„ – powiedział Krzysztof–
„System?
–„
„Tak, system sam wysłał temu człowiekowi umowę–„
Kacper uniósł dłoń. „Ten człowiek stoi obok”„„ Krzysztof, to jest miejsce mojej mamy–„ – powiedziała Marta–
„Wiem–„
„Płacę za nie cały rok–„
„Wiem–„
„Więc proszę to naprawić–„
Krzysztof spojrzał na plan targu. „Wszystkie pozostałe miejsca są zajęte”„„ To niech on się przeniesie na parking–„ – zaproponowała Marta–
„Nie mam przyłącza prądu–„ – powiedział Kacper–
„To proszę sprzedawać herbatę–„
„Bardzo pomocne–„
Krzysztof westchnął. „Jest jedno rozwiązanie”„„ Marta od razu wiedziała, że jej się nie spodoba.
„Jakie? ”„„ Numer siedemnaście jest większa od pozostałych stanowisk–„ – wskazał teren–„ Możecie się podzielić–„
„Nie–„ – odpowiedzieli jednocześnie i nie spojrzeli na siebie–
„To albo dzielicie miejsce przez tę sobotę, albo jedno z was dzisiaj nie handluje–„ – rozłożył ręce Krzysztof–
Marta poczuła, jak zaciska szczękę. W samochodzie miała kwiaty warte kilka tysięcy złotych. Nie mogła ich zabrać do domu.
Kacper patrzył na swój ogromny ekspres. Najwyraźniej miał dokładnie ten sam problem. „Jedna sobota–„ – powiedziała w końcu–
„Zgoda–„ – odparł–„ Ale nie przekracza pan połowy–„
„Rozumiem–„ – Marta wskazała cienką linię odpływu na asfalcie–„ To granica–„
„Poważnie? –„
„Bardzo.
Zamierzamy mieć granicę państwową, jeśli będzie trzeba–„
Kacper się uśmiechnął. „Dobrze”„„ Podał jej dłoń. „Sąsiedzi”„„ Marta spojrzała na rękę, potem na niego. „Tymczasowi”„„ i minęła go bez uścisku.
Kacper popatrzył za nią i uśmiechnął się jeszcze szerzej. „To będzie ciekawa sobota”„„ – mruknął. Nie miał pojęcia, jak bardzo. Do siódmej rano granica była nienaruszona.
O siódmej dwanaście pojawił się pierwszy problem – klient Kacpra stanął dokładnie przed wiadrem z różowymi piwoniami. „Przepraszam! ”„„ – powiedziała Marta, a mężczyzna odsunął się. Pięć minut później kolejna osoba zrobiła to samo.
O siódmej trzydzieści przed kawowym wózkiem ustawiła się kolejka – cztery osoby, potem sześć, potem dziewięć. Marta próbowała podać klientce bukiet, ale nie mogła się przecisnąć. – Twoi klienci stoją na mojej połowie–„ – powiedziała–
„Nie kontroluje ludzi–„
„Spróbuj–„
Kacper spojrzał na kolejkę. „Kochani, robimy mały krok w prawo–„ – zawołał–„ Nie depczemy kwiatów, bo pani od kwiatów mnie zabije–„ Kilka osób się roześmiało.
Marta zmrużyła oczy. „Nie powiedziałam, że pana zabije jeszcze”„„
Godzinę później Marta przewróciła niewielkie wiadro z wodą. Woda popłynęła pod kawowy wózek. Kacper podskoczył.
„Uwaga, to tylko woda–„ – powiedziała szybko–„ Mam tutaj prąd–„
„Przesuń przedłużacz–„
„Nie mam gdzie–„
„To pańska połowa–„
„Pani właśnie zalała moją połowę przypadkiem–„
„Oczywiście–„
„Sugeruje pan coś? –„
„Nigdy bym się nie odważył–„
O dziesiątej pani Zofia podeszła do nich z ogromnym uśmiechem. „Co tu się dzieje? ”„„ Błąd administracji–„ – powiedziała Marta–
„Współpraca międzybranżowa–„ – odpowiedział Kacper–
Marta spojrzała na niego.
„Nie współpracujemy–„„„ Wyglądacie jak stare małżeństwo–„ – skinęła głową starsza kobieta–
„Nie. Absolutnie nie–„ – odpowiedzieli jednocześnie–
Pani Zofia roześmiała się. „Poproszę tulipany i cappuccino”„„ Marta podała kwiaty, Kacper kawę. Pani Zofia popatrzyła na oba zakupy.
„Widzicie co? ”„„ Widzicie, że idealnie do siebie pasuje”„„ – i odeszła. Kacper spojrzał na Martę. „Cappuccino i tulipany”„„„ Nie zaczynaj–„„„ Nic nie mówię–„
Pierwsza sobota minęła, potem druga, bo problem administracyjny nie został rozwiązany.
„Jeszcze tydzień–„ – powiedział Krzysztof, potem trzeci. „Naprawdę pracujemy nad tym”„„ Marta podejrzewała, że nikt nad niczym nie pracuje. Po miesiącu przestała pytać. Granica nadal istniała, tylko coraz częściej była przekraczana.
Najpierw Kacper postawił małą półkę na jej połowie. „Tylko na godzinꔄ„ Marta pozwoliła. Później Marta zaczęła trzymać papierowe opakowania pod jego wózkiem. Potem ekspres Kacpra zepsuł się dokładnie w najbardziej ruchliwą sobotę.
Stał z narzędziami w dłoni i minął człowieka, który zaraz popełni przestępstwo. „Co się stało? ”„„ – zapytała Marta–
„Pompa–„
„Naprawisz? –„
„Próbuję–„
Kolejka rosła.
Marta obserwowała go przez minutę. Potem wzięła kartkę i napisała: „Awaria, kawa za chwilę, w międzyczasie powąchaj kwiaty”„„ Przykleiła do jego tablicy. Kacper spojrzał. „To ma pomóc?
”„„„ Lepsze niż twoja mina–„„„ Klienci się śmiali, a napięcie zniknęło. Dwadzieścia minut później ekspres znowu działał – Kacper przygotował latte, postawił je obok Marty–
– Nie zamawiałam–„„„ Wiem–„„„ Nie piję latę–„„„ Wiem–„„ Spojrzała na niego. „Skąd? ”„„ Co sobotę około ósmej kupujesz czarną kawę u pana Marka przy wejściu”„„„ Śledzisz mnie?
”„„„ „Trudno nie zauważyć osoby stojącej trzy metry ode mnie przez dziewięć godzin”„„ Podał jej drugi kubek. „Czarna kawa bez cukru”„„„ Dziękuję–„„„ Pierwsze oficjalne–„„„ Dziękuję. Nie przyzwyczajaj się–„„ Kacper się uśmiechnął. W kolejnym tygodniu rozpętała się ulewa.
Wiatr porwał jeden z namiotów na drugim końcu targu. Marta próbowała zabezpieczyć swoje kwiaty. Kacper wyszedł zza wózka. „Przytrzymaj–„„„ „Co?
”„„„ „Namiot–„„„ Chwycił metalowy stelaż, a Marta przywiązała linkę. Deszcz lał im się po twarzach. „Twoja kawa! „„„ – krzyknęła–
„Automat wyłączony.
Kwiaty przenosimy–„
W ciągu kilku minut cała połowa kawowa została zastawiona wiadrami z różami. Kacper nawet nie zaprotestował – sam przenosił skrzynki. Kiedy burza minęła, oboje byli kompletnie przemoczeni. Marta siedziała na drewnianej skrzynce, a Kacper podał jej ręcznik papierowy.
– To ma mi pomóc? –„ – zapytała–
„Mam osiem serwetek–„
„Doskonale–„
Roześmiała się. Pierwszy raz. Naprawdę.
Nie krótko. Nieironicznie. Kacper patrzył na nią przez sekundę. Marta zauważyła.
„Co? ”„„„ „Nic. Patrzysz, bo pierwszy raz widzę, jak się śmiejesz–„„„ „Śmieję się. Nie przy mnie–„„„ „Może nie jesteś zabawny–„„„ To bolało–„„„ Marta się uśmiechnęła.
„Przeżyjesz–„„„ Kacper usiadł obok. Targ prawie opustoszał, deszcz nadal padał, ale spokojniej. – Dlaczego kwiaty? –„ – zapytał–
„Co?
–„
„Mogłaś robić cokolwiek. Mogłeś sprzedawać cokolwiek? Ja pierwszy zapytałem–„
Marta popatrzyła na mokre tulipany. „Moja mama–„„„ Kacper nic nie powiedział.
„To było jej stoisko–„„„„ Wiedziałem, że istnieje długo. Nie wiedziałem–„„„ „Zmarła dwa lata temu–„„„„ Przykro mi–„„„„ Dziękuję–„„„ „Dlatego tak walczyłaś o miejsce–„„„„ Teraz rozumiesz trochę–„„„ – uśmiechnęła się lekko. Kacper spojrzał na linię odpływu, która kiedyś była ich granicą. „Chyba od pierwszego dnia byłem skazany na porażkę–„„„„ Zdecydowanie mogłaś powiedzieć–„„„„ Powiedziałam, że to moje miejsce–„„„„ To nie to samo–„„„ Marta zamilkła.
„A ty? Dlaczego kawa? ”„„„„ Bo przez dziesięć lat robiłem wszystko oprócz tego, co chciałem–„„„„ Co robiłeś? –„„„„ Finanse–„„„ Marta odwróciła głowę.
„Ty? ”„„„„ Tak, w garniturze. Codziennie–„„„„ Nie wierzę–„„„„ Mam zdjęcia–„„„„ Nie chcę oglądać. Zniszczyłoby mi obraz człowieka w brązowym fartuchu–„„„ Kacper się uśmiechnął.
„Zarabiałem bardzo dobrze, więc dlaczego odszedłeś? ”„„„ Jego uśmiech zniknął. „Pewnego dnia obudziłem się o czwartej rano i nie mogłem oddychać–„„„ „Atak paniki. Pierwszy?
Było więcej? –„„„ „Tak–„„„ Kacper splół dłonie. „Wziąłem trzy tygodnie urlopu, pierwszy raz od pięciu lat, i pojechałem do Włoch–„„„„ „Oczywiście–„„„„ „Co? ”„„„„ „Każdy człowiek po kryzysie egzystencjalnym jedzie do Włoch.
Nie wiedziałem. Jest regulamin–„„„ Roześmiał się. „W małym miasteczku niedaleko Bolonii właściciel pensjonatu robił kawę każdemu gościowi rano. Wstawał przed wszystkimi, włączał ekspres, rozmawiał z ludźmi–„„„„ „I wyglądał na szczęśliwego, więc rzuciłeś finanse i kupiłeś wózek–„„„„ „W dużym skrócie.
Rodzina była zachwycona. Ojciec przez dwa miesiące pytał, kiedy mi przejdzie–„„„„ „A przeszło? –„„„„ „Nie–„„„ Marta uśmiechnęła się. „Dobrze”„„„
Po raz pierwszy siedzieli obok siebie przez prawie godzinę i nie kłócili się ani razu.
Pani Zofia zauważyła to z drugiego końca targu, a następnej soboty powiedziała po prostu: „Wiedziałam”„„ Marta nie zapytała co – bała się odpowiedzi. Z czasem ich stoiska zaczęły funkcjonować jak jedno, nieoficjalnie. Marta nadal miała „Kwiaty Hani”, Kacper „Kawę u Kacpra”, ale ludzie zaczęli przychodzić do nich razem. Kacper wymyślił sobotni zestaw – kawa plus mały bukiet.
Marta odmówiła. „Nie robimy promocji. Kwiaty to nie frytki”„„„ Kawa też nie–„„„ Nie–„„„ Tydzień później sama przygotowała dziesięć małych bukiecików. „Test”„„„ Sprzedali wszystkie w godzinę.
Kacper nic nie powiedział, tylko się uśmiechał. „Jeśli powiesz „mówiłem”, zabiję–„„„„ „Nic nie mówię–„„„ Następnego tygodnia przygotowali trzydzieści. Dzieci przynosiły rodzicom kwiaty, mężowie kupowali kawę i róże, a starsze pary siadały na ławce obok ich stoisk. Marta zaczęła przynosić Kacprowi kanapkę.
„Przypadkiem zrobiłam dwie”„„„ co tydzień. „Mam problem z liczeniem”„„„ Kacper zaczął zostawiać jej kawę o siódmej trzydzieści bez pytania – czarną, bez cukru, z odrobiną zimnego mleka, osobno, dokładnie tak, jak lubiła. Na targu wszyscy widzieli, co się dzieje poza nimi. „Ona na ciebie patrzy”„„„ – powiedział pewnego dnia pan Marian–
Kacper przestał spieniać mleko.
„Kto? ”„„„ Piekarz spojrzał na niego jak na głupca. „Królowa Anglii. Marta, nie papież”„„„ „Jesteśmy przyjaciółmi–„„„„ „Oczywiście–„„„ – zaśmiał się Marian.
Tego samego dnia pani Zofia powiedziała Marcie: „On jest przystojny”„„„ „Kto? ”„„„ „Nie zaczynaj–„„„ – Marta zaczęła układać róże–
„Kacper jest taki Kacprem–„„„
„Fascynujący opis–„„„
„Pracujemy obok siebie–„„„
„Tak pracowałaś obok pana Marka, a nie dawałaś mu kanapek–„„„
„Pan Marek ma siedemdziesiąt trzy lata. Tym bardziej byłby wdzięczny–„„„
Marta pokręciła głową. „Nie ma nic między nami–„„„ Z drugiego końca stoiska Kacper zawołał: „Marta, gdzie są papierowe torby?
”„„„ „Pod stolikiem–„„„„ Nie ma–„„„„ Są–„„„„ Nie ma–„„„ Marta podeszła i wyciągnęła torby dokładnie spod jego ręki. „O! „„„ Pani Zofia obserwowała ich. „Absolutnie nic”„„„ – powiedziała,, a Marta się zarumieniła.
Minęły dwa miesiące. Pewnego piątku Marta dostała pismo. Przeczytała je trzy razy, potem usiadła na podłodze w kwiaciarni. Stary targ zmieniał zasady – od stycznia opłaty miały wzrosnąć o prawie czterdzieści procent.
Dla dużych stoisk nie był to problem. Dla Marty był. W ostatnich dwóch latach sprzedaż kwiatów spadła, ceny hurtowe rosły, koszt transportu również. Stoisko nadal się utrzymywało, ale tylko dlatego, że Marta prawie nie płaciła sobie pensji.
Czterdzieści procent więcej oznaczało jedno – koniec. W sobotę przyszła na targ wcześniej. Kacper od razu zauważył. „Co jest?
”„„„ „Nic–„„„ „Kłamiesz? –„„„ „Nie, Marta–„„„ „Kacper, mamy sześćdziesiąt zamówień, pracujmy–„„„ Nie pytał dalej. Do południa Marta była cicha, za cicha. O trzynastej Kacper położył rękę na wiadrze, które właśnie próbowała przesunąć.
„Powiedz, co się stało–„„„ Marta patrzyła na jego dłoń. „Puść–„„„„ „Jak powiesz, zachowujesz się jak pięciolatek–„„„„ „Skuteczny pięciolatek–„„„ Westchnęła i wyjęła pismo. Kacper przeczytał. Jego twarz się zmieniła.
„Czterdzieści procent? ”„„„ „Tak, to absurd. To biznes. Możesz zostać–„„„„ „Marta, nie wiem, co to znaczy–„„„„ „To znaczy, że prawdopodobnie muszę zamknąć–„„„ Kacper spojrzał na jej stoisko, na drewnianą tabliczkę z napisem „Kwiaty Hani”.
„Nie możesz zamknąć. Bo to miejsce twojej mamy–„„„„ „Wiem–„„„„ „Musi być jakieś rozwiązanie–„„„„ „Nie potrzebuję ratunku–„„„„ „Nie powiedziałem tego–„„„„ „Znam tę minę. „Naprawię wszystko”–„„„„ Kacper zrobił krok w tył. „Dobrze.
Jeśli nie chcesz pomocy, nie będę zmuszał–„„„„ Marta odetchnęła. „Dobrze–„„„ Spodziewała się, że będzie dalej dyskutował. Nie zrobił tego. Przez resztę dnia był normalny, może trochę cichszy.
Wieczorem pomógł jej zapakować wiadra. Kiedy miała odjechać, zatrzymał się przy drzwiach samochodu. „Gdybyś chciała porozmawiać–„„„„ „Wiem. Dobrze–„„„ Zamknął drzwi.
Nie próbował jej ratować. I z jakiegoś powodu właśnie to sprawiło, że Marta miała ochotę poprosić go, żeby został. W następną sobotę Kacper dostał własne pismo. Administrator targu podszedł do niego około jedenastej.
„Mam dobrą wiadomość. Zwolniło się miejsce numer trzy–„„„„ Kacper przeczytał. Miejsce numer trzy znajdowało się przy samym wejściu – lepsza lokalizacja, większy ruch, osobne przyłącze prądu, więcej przestrzeni. Dokładnie to, czego chciał trzy miesiące wcześniej.
„Możesz przenieść się od przyszłego tygodnia–„„„„ Marta stała trzy metry dalej. Usłyszała, ale nie spojrzała na niego. Kacper również milczał. „Super, prawda?
”„„„„ „Tak–„„„„ Marta poczuła dziwne ukłucie. To było przecież dobre. Świetne. Wreszcie odzyska całe stoisko, nie będzie kolejek przed różami, kubków obok wiader, przedłużacza pod nogami.
Kacper dostanie lepsze miejsce. Tak powinno być. „Gratuluję–„„„ – powiedziała i uśmiechnęła się. Kacper spojrzał na nią.
„Dzięki–„„„ Brzmiał mniej entuzjastycznie, niż oczekiwała. Następnego tygodnia miało ich już nie być obok siebie. Wiadomość rozeszła się po targu w godzinę. Pani Zofia była pierwsza.
„Absolutnie nie–„„„„ „Co? ”„„„„ „Nie możesz się przenieść, pani Zofio. To nie chodzi o miejsce–„„„„ „A co z zestawami? Kawa i kwiaty?
Marta może przynosić bukiety z drugiego końca targu–„„„„ „To jakieś pięćdziesiąt metrów–„„„ – Marian spojrzał na niego jak na człowieka, który właśnie zaproponował podróż na Marsa–„„„ Bez sensu–„„„
Po południu pojawiła się kartka. Nikt nie przyznał się do jej stworzenia. „Nie rozdzielajcie kawy i kwiatów”„„„ Ktoś przykleił ją do tablicy Kacpra. Marta zaczęła się śmiać.
„To ty! ”„„„ „Nie kłamiesz–„„„„ „Przysięgam–„„„ Następna kartka pojawiła się przy piekarni, potem kolejna. Do końca dnia było ich siedem. Kacper fotografował.
„To wymknęło się spod kontroli–„„„„ „Zdecydowanie–„„„ Marta spojrzała na niego. „Ale przenosisz się? ”„„„ Kacper przestał się uśmiechać. „Chyba tak.
Chyba to lepsze miejsce. Jest więcej klientów–„„„„ „Tak, więc powinienem–„„„„ Marta kiwnnęła głową. „Powinieneś–„„„„ Kacper przyglądał jej się przez chwilę, jakby czekał, że powie coś jeszcze. Nie powiedziała.
„Dobrze–„„„ – odpowiedział i wrócił do ekspresu. Marta przez resztę dnia nienawidziła siebie za własną odpowiedź. Ostatnia wspólna sobota była dziwna. Ludzie przychodzili i mówili: „Będzie nam was brakowało”„„„ jakby jedno z nich wyjeżdżało do Australii.
Pani Zofia przyniosła własny bukiet, zrobiony fatalnie. „To dla was. Dziękujemy–„„„ – powiedziała Marta–„„„ żebyście przemyśleli swoje decyzje–„„„ Kacper parsknął. „Przenoszę się pięćdziesiąt metrów–„„„„ „Dokładnie–„„„
Po południu Marta pakowała ostatnie kwiaty, a Kacper czyścił ekspres.
Żadne się nie spieszyło. W końcu został tylko jeden bukiet – białe tulipany i eukaliptus. Marta wzięła go i podała Kacprowi. „Dla nowego stoiska–„„„„ „Nie musisz–„„„„ „Wiem–„„„ Wziął bukiet.
„Dziękuję–„„„„ „Nie ma za co–„„„„ Cisza. Kacper położył kwiaty na stoliku. „Marta–„„„„ „Tak? –„„„„ „Mogę cię o coś zapytać?
–„„„„ „Zależy–„„„„ „Dlaczego nigdy nie wyszliśmy poza targ? –„„„„ Marta znieruchomiała. „Co? ”„„„„ „Od trzech miesięcy spędzamy razem każdą sobotę, bo pracujemy.
Piszesz do mnie prawie codziennie o zamówieniach. W środę wysłałaś mi zdjęcie kota pani Zofii. Był śmieszny. W zeszłym tygodniu rozmawialiśmy przez telefon dwie godziny–„„„„ „To ty zadzwoniłeś–„„„„ „Wiem–„„„„ „Do czego zmierzasz?
–„„„„„ Nie wiem–„„„„ „Świetnie–„„„„„ Poważnie–„„„ – przeczesał włosy dłonią. Pierwszy raz wyglądał na zdenerwowanego. „Nie wiem, bo trzy miesiące temu byłem przekonany, że jesteś najbardziej irytującą kobietą, jaką spotkałem–„„„„ Marta uniosła brwi. „Bardzo romantyczne–„„„„„ „Jeszcze nie skończyłem–„„„„„ „Boję się dalszej części–„„„„„ „A teraz–„„„ – spojrzał jej w oczy–„„„ myślę o tobie w poniedziałki–„„„„ Marta zamilkła.
„We wtorki też. I trochę za dużo w środy–„„„„ Na jej twarzy pojawił się uśmiech. „W czwartki próbuję przestać, bo czuję się jak idiota–„„„„ Marta zaczęła się śmiać. „A w piątek czekam na sobotę–„„„„ Jej uśmiech powoli zniknął.
Kacper zrobił kolejny krok. „I teraz mam się przenieść pięćdziesiąt metrów dalej i zachowywać, jakby brakowało mi tylko miejsca na wózek–„„„„ Marta poczuła ścisk w gardle. „Co chcesz powiedzieć? ”„„„„ „Chcę zaprosić cię na kolację–„„„„ „ Kolację?
–„„„„ „ Tak. To wszystko na początek–„„„„ „Gdzie? –„„„„ „ Gdziekolwiek, gdzie nie sprzedają kwiatów ani kawy–„„„„ „ Trudne–„„„„ „ Znajdę–„„„„ Marta spuściła wzrok. „Dobrze–„„„„„ „Dobrze?
Tak? –„„„„„ „Tak. To znaczy tak. Jeśli będziesz jeszcze raz pytał, zmienię zdanie–„„„„„ „Nie pytam–„„„„„ Marta roześmiała się, Kacper też.
I wtedy z piekarni rozległy się oklaski. Oboje odwrócili głowy. Pan Marian stał przy drzwiach, obok niego pani Zofia, Krzysztof, dwóch sprzedawców warzyw, pani od serów. – Podsłuchiwaliście?
–„„„„ „Nie–„„„ – powiedziała pani Zofia–„„„ Staliście pięć metrów dalej. Przypadek? –„„„„ Kacper zakrył twarz dłonią. „Wiedziałem!
”„„„ – krzyknął Marian–„„„ „Nienawidzę tego targu–„„„„ „Nieprawda–„„„ – powiedział Kacper–„„„ „Trochę też nieprawda–„„„ – przyznała Marta. Pierwsza randka odbyła się w niedzielę. Kacper wybrał niewielką włoską restaurację. „Włochy?
Symbolicznie? ”„„„„ „Jeśli powiesz mi, że to tutaj odkryłeś sens życia, to nie ta restauracja–„„„ Rozmawiali przez trzy godziny. Dziwne było to, że znali się już bardzo dobrze, ale jednocześnie nie wiedzieli o sobie mnóstwa rzeczy. Marta dowiedziała się, że Kacper ma młodszą siostrę, że jego rodzice nadal czekają, aż wróci do normalnej pracy, że boi się dentysty.
„Masz trzydzieści pięć lat–„„„„ „Znieczulenie nie pyta o wiek–„„„„ Kacper dowiedział się, że Marta studiowała florystykę i projektowanie przestrzeni, że po śmierci matki dostała ofertę pracy w dużej firmie eventowej. „Dlaczego odmówiłaś? ”„„„„ „Stoisko–„„„„ „Mogłaś zatrudnić kogoś? –„„„„ „Wtedy nie mogłam.
A teraz–„„„ – zastanowiła się–„„„ chyba zaczynam rozumieć, że trzymanie wszystkiego dokładnie takim, jakie było za życia mamy, nie sprawi, że ona wróci–„„„„ Kacper nic nie powiedział, po prostu ujął jej dłoń. Marta nie cofnęła ręki. W następną sobotę Kacper pojawił się na miejscu numer trzy. Cały targ protestował.
Pani Zofia ostentacyjnie kupiła kawę, a potem przeszła pięćdziesiąt metrów do Marty. „Zimna”„„„ – powiedziała–
„Kupiła ją pani dwie minuty temu–„„„
„Zimna–„„„
Kacper patrzył z daleka. Marta się śmiała, ale po godzinie przestało być zabawnie. Brakowało czegoś.
Kacper nie miał kwiatów obok. Marta nie słyszała ekspresu. Nie było ich żartów. O jedenastej Marta złapała się na tym, że odwróciła się, żeby coś mu powiedzieć.
Nie było go. Zrobiło jej się smutno. O trzynastej Kacper pojawił się z kawą. „Dla ciebie porzuciłeś stoisko?
Marian patrzy–„„„„ „Biedny człowiek jest zachwycony–„„„„ Marta wzięła kubek. „Jak nowe miejsce? ”„„„„ „Dobrze. Tylko dobrze–„„„„ „Mówiłeś, że więcej ludzi–„„„„ „Też mówiłem i nienawidzę go–„„„„ Marta się uśmiechnęła.
„Dlaczego? ”„„„„ „Bo nie jesteś obok–„„„„ „Cisza to bardzo niepraktyczny powód–„„„„ „Wiem. Jesteś byłym biznesmenem, nadal powinieneś rozumieć liczby–„„„„„ „Rozumiem. I liczby mówią, że trójka jest lepsza–„„„„„ „Więc mam gdzieś liczby–„„„„ Marta roześmiała się.
„Twój ojciec byłby dumny–„„„„„ „Nigdy mu tego nie powiem–„„„„ Pocałował ją krótko, delikatnie, na środku targu. Trzy sekundy później rozległy się oklaski. Marta odsunęła się. „Nie–„„„„ Kacper spojrzał za jej plecy.
Pół targu patrzyło. Pani Zofia miała telefon w dłoni. „Pani Zofio, co? Nie robi pani zdjęć?
”„„„„ „Już zrobiłam–„„„„ Marta zakryła twarz. Kacper się śmiał. „Przestań–„„„„ „Nie mogę–„„„„ „Nienawidzę was wszystkich–„„„„„ „My też cię kochamy! ”„„„ – zawołał Marian.
Miesiąc później administrator zorganizował spotkanie wszystkich sprzedawców. Nowe opłaty miały wejść w życie. Marta spodziewała się najgorszego. Krzysztof jednak położył na stole nowy dokument.
„Zmieniliśmy zasady. Podwyżka została zmniejszona do piętnastu procent dla wieloletnich lokalnych stoisk–„„„„ „Jak? –„„„„„ Sprzedawcy napisali petycję–„„„ – wzruszył ramionami–„„„ Marta rozejrzała się. Pan Marian patrzył w sufit.
Pani Zofia poprawiała torbę. Kacper się uśmiechał. „Wy? To wy?
”„„„„ „My co? ”–„„„ – zapytał Marian–
Marta miała łzy w oczach. „Dlaczego? ”„„„„ „Bo stary targ bez kwiatów Hani nie byłby starym targiem–„„„ – odpowiedziała pani Zofia–„„„ Marta otarła policzek.
„Dziękuję–„„„„ Kacper ścisnął jej rękę pod stołem. Stoisko mogło zostać. Dwa tygodnie później Kacper pojawił się u Krzysztofa. „Chcę wrócić na siedemnaście–„„„„ Administrator spojrzał na niego.
„Żartujesz? –„„„„ „Nie–„„„„ „Trójka ma większy obrót–„„„„ „Wiem–„„„„ „Więcej klientów–„„„„ „Wiem. Osobny prąd–„„„„ „Tak. Chcę siedemnaście–„„„„ Krzysztof pokręcił głową.
„Marta wie jeszcze nie? ”„„„„ „Nie–„„„
W kolejną sobotę Marta przyjechała o szóstej dziesięć. Zatrzymała samochód i zamarła. Czarny wózek z kawą stał dokładnie tam, gdzie trzy miesiące wcześniej – na połowie jej stanowiska.
Kacper ustawiał kubki. Marta wysiadła i podeszła. „Przepraszam–„„„„„ „Dzień dobry–„„„ – odwrócił się–„„„ Marta założyła ręce na biodrach. „To moje miejsce–„„„„„ „Wiem–„„„ – i wyciągnął z kieszeni dokument–„„„ Według mojej nowej umowy połowa jest moja–„„„„ Marta wzięła kartkę, przeczytała, spojrzała na niego.
„Czy oddałeś trójkę? ”„„„„ „Tak–„„„„ „Kacper, tam masz większy obrót, więcej przestrzeni–„„„„ „Wiem–„„„„ „Jesteś idiotą–„„„„ „Możliwe–„„„„ Marta próbowała się nie uśmiechać. Nie udało się. „Dlaczego?
”„„„„„ „Bo–„„„ – wskazał asfalt–„„„ to jest moje miejsce–„„„„ „Twoje. Nasze–„„„„ Marta poczuła, jak robi jej się ciepło. „A granica? ”„„„„ Kacper spojrzał na linię odpływu, wziął kawałek kredy, podszedł i przekreślił ją.
„Niepotrzebna–„„„„ „Zobaczymy–„„„„ „Czyli mogę zostać? –„„„„ „Warunkowo–„„„„ „Jakie warunki? –„„„„ „Nie zalewasz mi kwiatów kawą–„„„„ „To ty zalałaś mi ekspres–„„„„ „Nie pamiętam–„„„„ „Oczywiście. I kolejka nie może blokować róż–„„„„ „Dobrze–„„„ – Kacper podszedł bliżej–„„„„ „I?
–„„„„ „Tak–„„„ – Marta poprawiła mu fartuch–„„„ Kawę chcę o siódmej trzydzieści, bez cukru, z mlekiem osobno–„„„„ „Wiem–„„„„ Pocałowała go w policzek. „W takim razie możesz zostać–„„„„ Z piekarni rozległy się oklaski. Marta nawet się nie odwróciła. „Oni kiedyś przestaną?
”„„„„ „Nie–„„„„ „Świetnie–„„„ – Kacper się uśmiechnął–„„„ Przyzwyczaisz się–„„„
Minęły dwa lata. Stoisko numer siedemnaście wyglądało zupełnie inaczej. Po lewej stronie kwiaty, po prawej kawa. Na środku mały drewniany stolik, a nad nim wisiał napis: „Kawa i kwiaty”„„„ Nie była to oficjalna nazwa firmy – po prostu ktoś kiedyś namalował tabliczkę i nikt jej nie zdjął.
Marta nadal prowadziła „Kwiaty Hani”, rozwinęła działalność, zaczęła projektować dekoracje dla małych wesel i zatrudniła dwie osoby. Po raz pierwszy od śmierci matki pozwoliła sobie czasem nie przyjechać na targ i odkryła, że świat się wtedy nie kończy. Kacper otworzył niewielką kawiarnię, cztery ulice dalej, ale w soboty nadal przyjeżdżał wózkiem. „Kawiarnia sama się nie poprowadzi–„„„„ „Mam ludzi.
Płacisz im po to, żebyś mógł stać tutaj? –„„„„ Kacper patrzył na nią. „Tak, fatalny model biznesowy–„„„„ „Bardzo. Żałujesz?
–„„„„ „Ani trochę–„„„
Pani Zofia nadal kupowała tulipany i cappuccino. Pan Marian nadal twierdził, że pierwszy wiedział, iż będą razem. Krzysztof w końcu wydrukował jedną wspólną umowę na stanowisko siedemnaście. Marta przechowywała ją w szufladzie nie dlatego, że była ważnym dokumentem.
Po prostu na dole ktoś dopisał ręcznie „nie rozdziela攄„„
Pewnego sobotniego poranka Kacper przyjechał wcześniej niż zwykle – o piątej pięćdziesiąt. Marta pojawiła się dwadzieścia minut później. „Co ty tutaj robisz? ”„„„„ „Pracuję o tej godzinie–„„„„ „Tak–„„„ – spojrzała podejrzliwie–„„„ Co zrobiłeś?
–„„„„ „Nic–„„„„ „Kłamiesz. Nigdy–„„„„ Kacper podszedł do wiadra z białymi tulipanami, wyjął jeden i podał jej. „Dla ciebie–„„„„ Marta wzięła. „Co się dzieje?
”„„„„ „Dzisiaj mija dokładnie dwa lata od dnia, kiedy powiedziałaś mi pierwsze zdanie–„„„„ Uśmiechnęła się. „To moje miejsce–„„„„ „Dokładnie. I nadal jest–„„„„ „Wiem–„„„„ Kacper spojrzał na pusty targ. „Chciałem ci podziękować–„„„„ „Za co?
–„„„„ „Że wtedy mnie nie wyrzuciłaś–„„„„ „Próbowałam, ale nieskutecznie–„„„„ Marta roześmiała się. „To prawda–„„„„ Kacper wyciągnął z kieszeni małe pudełko. Marta przestała się śmiać. „O nie.
Co ty robisz, Kacper? ”„„„„ „Marta, tutaj, gdzie indziej–„„„„ „Jeszcze nikogo nie ma–„„„„ „Właśnie dlatego przyszedłem wcześniej–„„„„ Marta zaczęła płakać. „Ty idioto, czy to dobry znak? ”„„„„ „Nie wiem–„„„„ Kacper uklęknął.
„Marta Lewandowska–„„„„ „Nie musisz mówić pełnego imienia–„„„„ „Przygotowałem. Dobrze–„„„ – uśmiechnął się–„„„ Dwa lata temu walczyłem z tobą o kilka metrów asfaltu–„„„„ Jej oczy wypełniły się łzami. „A teraz nie wyobrażam sobie miejsca, w którym chciałbym być bardziej niż obok ciebie–„„„„ Otworzył pudełko. „Więc chciałem zapytać–„„„„ Z piekarni rozległo się: „Tak!
”„„„„ Kacper zamknął oczy. Marta odwróciła się. Pan Marian wyglądał przez okno. „Marian!
”„„„„ „Przepraszam–„„„„ Pani Zofia pojawiła się obok niego. „Mów dalej–„„„„ Marta zaczęła się śmiać przez łzy. Kacper spojrzał na nią. „Wiedziałem, że trzeba było zrobić to o czwartej.
Wtedy byłby pan Marian–„„„„ „Prawdopodobnie–„„„ – wziął jej dłoń–„„„ Wyjdziesz za mnie? –„„„„ Marta spojrzała na niego, na kawowy wózek, na kwiaty, na linię na asfalcie, której od dawna już nie było. „Pod jednym warunkiem–„„„„ „Oczywiście–„„„„ „Siedemnaście zostaje moja–„„„„ Roześmiał się. „Nasza–„„„„ „Negocjujesz podczas oświadczyn?
Tak–„„„„ Marta pokręciła głową. „Dobrze–„„„„ Kacper zamarł. „Dobrze? Tak?
–„„„„ „Tak. To znaczy tak–„„„„ Kacper wstał i objął ją. Kilka sekund później cały targ zaczął bić brawo. Marta nawet nie próbowała pytać, skąd wszyscy wiedzieli.
Była pewna, że pani Zofia miała z tym coś wspólnego. I tak historia Marty i Kacpra zaczęła się od czegoś bardzo małego – kilku metrów asfaltu, podwójnej rezerwacji, kłótni, jednej linii, której żadne z nich nie chciało przekroczyć. Marta była przekonana, że broni swojego miejsca. Kacper był przekonany, że po prostu rozpoczyna nowy biznes.
Żadne nie wiedziało, że za kilka miesięcy miejsce, o które tak bardzo walczyli, przestanie mieć znaczenie, bo ważniejsze stanie się to, kto stoi obok. Marta nauczyła się, że zachowanie pamięci o kimś nie oznacza zatrzymania własnego życia – stoisko mogło się zmienić, ona również. Miłość do matki nie stawała się przez to mniejsza. Kacper natomiast zrozumiał, że odejście z korporacji nie było końcem jego starego życia, ale początkiem pierwszego, które naprawdę sam wybrał.
Nie potrzebował największego stoiska, największego obrotu, najlepszej lokalizacji. Potrzebował miejsca, w którym rano ktoś powie: „Znowu postawiłeś kubki za blisko moich r󿔄„„ I właśnie tam czuł się u siebie. Czasami odpowiedni człowiek nie pojawia się w romantycznej restauracji, nie w eleganckiej sali, nie podczas wielkiej podróży. Czasami po prostu stawia swój wózek dokładnie tam, gdzie absolutnie nie powinien.
Denerwuje nas, przeszkadza, zajmuje za dużo miejsca, a po jakimś czasie orientujemy się, że nie chcemy już odzyskać przestrzeni, którą nam zabrał, bo wolimy ją dzielić.
