Ik schepte het laatste stuk van de reuzenkrab op mijn bord en keek ernaar. Het was een zeldzame traktatie, een echte delicatesse. Niet iets dat je elke dag eet, zeker niet in deze omvang. De geur van gember en lente-ui hing nog in de lucht, de typische Kantonese bereiding die ik zo lekker vind.
Ik had het geld ervoor overgehad. Ongeveer twintig á vijfentwintig dollar per pond, en dit beest woog al snel anderhalve kilo. Voor de helft van de poten en het lijf had ik al twintig dollar neergelegd, en de andere helft bewaarde ik nog voor later. Ja, het was prijzig, maar dit was zo’n gelegenheid die je niet vaak krijgt.
Ik greep mijn Koreaanse eetstokjes van roestvrij staal. Die werken beter dan de Chinese houten exemplaren, vooral als je het vlees uit de poten wilt peuteren. Ik had het bord al vol geschept met de gestoofde krab, de saus nog glanzend op het vlees. “Kijk eens hier,” zei ik tegen de camera.
“Dit is pas echt goed spul. ”
Ik pakte een stuk en hield het omhoog. De schaal was groot, minstens zeven inch. Het was een British Columbia reuzenkrab, een van de beste die er zijn.
Ik had hem op de Kantonese manier klaargemaakt: een stirfry met gember en bosui. Het punt is dat krab een koud voedingsmiddel is, en de gember zorgt voor het evenwicht. Daarom doen we het zo. Het is niet alleen lekker, het is ook nog eens goed voor je.
Ik wees naar een deel van de krab. “Dit is het kieuwfilter, dat eet je niet. Laat dat maar liggen. ”
Ik nam een hap.
Het vlees was zoet en stevig, de saus perfect in balans. Ik kon niet anders dan genieten. Dit was vinger-af-likken lekker. Ik was bezig met het ontleden van de krab, het vlees eruit peuteren met mijn eetstokjes.
Het was een hele klus, maar het was het meer dan waard. Natuurlijk zijn er altijd die zorgen. Mijn handen zouden jeuken, mijn cholesterol zou omhoog gaan. Ik weet het, ik weet het.
Maar ik had een verkoudheid, dus ik dacht: ik waag het er wel op. Ik heb de zalf al klaarstaan voor het geval dat. En ik zou daarna genoeg water drinken om het weg te spoelen. Ik pakte een stuk van de krab die voor me lag en hield het even vast.
Het was zwaar. “Dit is de mond van de krab,” zei ik, en ik deed alsof ik hem een kus gaf. Een beetje dwaas, maar wanneer krijg je de kans om zoiets te doen? Terwijl ik at, dacht ik terug aan hoe ik dit alles had klaargemaakt.
Een lange, langzaam getrokken kruidensoep, met zelfgemaakte Chinese groenten. Het zou goed zijn voor mijn longen en mijn keel, zeker nu ik verkouden was. Ik had alleen de soep opgewarmd voor vanavond. Het was een hele ervaring, eten als dit alleen thuis.
Maar ik had besloten om het te delen, ook al was het via een scherm. Het was te mooi om voor mezelf te houden. Dit soort momenten zijn zeldzaam, en als je ze hebt, moet je ervan genieten. Ik nam nog een hap van het malse vlees, met alle sappen die over mijn vingers liepen.
Het was de moeite waard, elk dubbeltje.
